Ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ δὲν εἶναι πολιτικὸ κατασκεύασμα, δὲν εἶναι προϊόν μηχανισμῶν, οὔτε δημιούργημα ἐπικοινωνιολόγων. Εἶναι μιὰ μάνα. Μιὰ μάνα ποὺ εἶδε τὸ παιδί της νὰ σκοτώνεται σὲ ἕνα σιδηροδρομικὸ δυστύχημα γεμάτο σκιές, παραλείψεις καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα. Καὶ τόλμησε τὸ ἀδιανόητο: νὰ μὴ σωπάσῃ.
Τρία χρόνια τώρα ἀγωνίζεται. Ὄχι γιὰ ἐξουσία, ἀλλὰ γιὰ ἀλήθεια. Καὶ ἀντὶ νὰ βρῇ δικαιοσύνη, βρῆκε τοίχους. Ἀντὶ γιὰ σεβασμό, εἰρωνεία. Ἀντὶ γιὰ ἀπαντήσεις, χλεύη. Ἀπὸ τοὺς «ἰσχυρούς», τοὺς αὐτάρεσκους, τοὺς μόνιμα ἀνεύθυνους.
Ὅταν, λοιπόν, ἀποφάσισε νὰ κάνει χρήση τοῦ πιὸ θεμελιώδους δημοκρατικοῦ δικαιώματος –νὰ θελήση πολιτευθῇ– τὸ σύστημα πανικοβλήθηκε. Γιατί ἡ Καρυστιανοῦ δὲν εἶναι «μία ἀπὸ τὶς ἄλλες». Δὲν κουβαλᾷ ἀμαρτίες ἐξουσίας... Δὲν ἔχει ὑπογράψει μνημόνια, δὲν ἔχει ξεπουλήσει συνειδήσεις, δὲν ἔχει μάθει νὰ σιωπᾷ ὅταν πρέπει νὰ φωνάζῃ.
Τὸ γελοιότερο ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούστηκε; Ὅτι τὸ κόμμα της δὲν ἔχει «ὁλοκληρωμένο πρόγραμμα». Λὲς καὶ μᾶς ἔσωσαν ὅσα προγράμματα κυβερνήσανε τὴ χώρα τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Λὲς καὶ ἡ διαφθορά, ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ ἐθνικὴ ὑποχώρηση ἦρθαν ἀπὸ ἀπουσία… προγραμμάτων.
Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ τὴν στοχοποιήσουν καὶ γιὰ ἰατρικὴ καὶ ἠθικὴ ἄποψη ποὺ διατύπωσε, ὡς παιδίατρος, γιὰ τὶς ἀμβλώσεις. Ὄχι μὲ διάλογο, ἀλλὰ μὲ ὀργὴ. Ὄχι μὲ ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ μὲ ἀφορισμούς. Γιατί στὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερα, ὁ νόμος παρουσιάζεται ὡς ἀμετάβλητος, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια ὡς ἐνοχλητική.
Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ὁ πραγματικὸς λόγος τοῦ πανικοῦ.
Γιά πρώτη φορά τὰ τελευταία δέκα χρόνια, ὑπάρχει πρόσωπο ποὺ ξεπερνᾷ δημοσκοπικὰ σὲ δημοφιλία τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Καὶ αὐτὸ τὸ πρόσωπο δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν κομματικὸ σωλῆνα. Εἶναι ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ.
Γι’ αὐτὸ «ἔπεσαν νὰ τὴν φάνε». Γιατί ἡ παρουσία της σπάει τὸ μοναδικό ἀφήγημα ποὺ κρατοῦσε ὅρθια τὴ Νέα Δημοκρατία: ὅτι «δὲν ὑπάρχει τίποτα πιό ἀξιόπιστο». Ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ ἀποδεικνύει τὸ ἀντίθετο – καὶ κάτι πολὺ βαθύτερο. Δὲν συσπειρώνει μόνον δεξιοὺς καὶ κεντρώους· προσελκύει καὶ ἀριστεροὺς, ἐναλλακτικοὺς, ἀντισυστημικοὺς πολίτες, ἀνθρώπους ποὺ δὲν χωροῦν πιά σὲ κομματικὰ καλούπια. Συσπειρώνει τοὺς ἀπογοητευμένους, τοὺς προδομένους, ἐκεῖνους ποὺ γύρισαν τὴν πλάτη στὶς κάλπες ὄχι ἀπὸ ἀδιαφορία, ἀλλὰ ἀπὸ ἀηδία. Γιατί ἡ Καρυστιανοῦ δὲν μιλᾷ μὲ ὅρους δεξιᾶς ἢ ἀριστερᾶς· μιλᾷ μὲ ὅρους δικαιοσύνης, ἀλήθειας καὶ ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.
Τρία χρόνια τώρα ἀγωνίζεται. Ὄχι γιὰ ἐξουσία, ἀλλὰ γιὰ ἀλήθεια. Καὶ ἀντὶ νὰ βρῇ δικαιοσύνη, βρῆκε τοίχους. Ἀντὶ γιὰ σεβασμό, εἰρωνεία. Ἀντὶ γιὰ ἀπαντήσεις, χλεύη. Ἀπὸ τοὺς «ἰσχυρούς», τοὺς αὐτάρεσκους, τοὺς μόνιμα ἀνεύθυνους.
Ὅταν, λοιπόν, ἀποφάσισε νὰ κάνει χρήση τοῦ πιὸ θεμελιώδους δημοκρατικοῦ δικαιώματος –νὰ θελήση πολιτευθῇ– τὸ σύστημα πανικοβλήθηκε. Γιατί ἡ Καρυστιανοῦ δὲν εἶναι «μία ἀπὸ τὶς ἄλλες». Δὲν κουβαλᾷ ἀμαρτίες ἐξουσίας... Δὲν ἔχει ὑπογράψει μνημόνια, δὲν ἔχει ξεπουλήσει συνειδήσεις, δὲν ἔχει μάθει νὰ σιωπᾷ ὅταν πρέπει νὰ φωνάζῃ.
Τὸ γελοιότερο ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούστηκε; Ὅτι τὸ κόμμα της δὲν ἔχει «ὁλοκληρωμένο πρόγραμμα». Λὲς καὶ μᾶς ἔσωσαν ὅσα προγράμματα κυβερνήσανε τὴ χώρα τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Λὲς καὶ ἡ διαφθορά, ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ ἐθνικὴ ὑποχώρηση ἦρθαν ἀπὸ ἀπουσία… προγραμμάτων.
Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ τὴν στοχοποιήσουν καὶ γιὰ ἰατρικὴ καὶ ἠθικὴ ἄποψη ποὺ διατύπωσε, ὡς παιδίατρος, γιὰ τὶς ἀμβλώσεις. Ὄχι μὲ διάλογο, ἀλλὰ μὲ ὀργὴ. Ὄχι μὲ ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ μὲ ἀφορισμούς. Γιατί στὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερα, ὁ νόμος παρουσιάζεται ὡς ἀμετάβλητος, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια ὡς ἐνοχλητική.
Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ὁ πραγματικὸς λόγος τοῦ πανικοῦ.
Γιά πρώτη φορά τὰ τελευταία δέκα χρόνια, ὑπάρχει πρόσωπο ποὺ ξεπερνᾷ δημοσκοπικὰ σὲ δημοφιλία τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Καὶ αὐτὸ τὸ πρόσωπο δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν κομματικὸ σωλῆνα. Εἶναι ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ.
Γι’ αὐτὸ «ἔπεσαν νὰ τὴν φάνε». Γιατί ἡ παρουσία της σπάει τὸ μοναδικό ἀφήγημα ποὺ κρατοῦσε ὅρθια τὴ Νέα Δημοκρατία: ὅτι «δὲν ὑπάρχει τίποτα πιό ἀξιόπιστο». Ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ ἀποδεικνύει τὸ ἀντίθετο – καὶ κάτι πολὺ βαθύτερο. Δὲν συσπειρώνει μόνον δεξιοὺς καὶ κεντρώους· προσελκύει καὶ ἀριστεροὺς, ἐναλλακτικοὺς, ἀντισυστημικοὺς πολίτες, ἀνθρώπους ποὺ δὲν χωροῦν πιά σὲ κομματικὰ καλούπια. Συσπειρώνει τοὺς ἀπογοητευμένους, τοὺς προδομένους, ἐκεῖνους ποὺ γύρισαν τὴν πλάτη στὶς κάλπες ὄχι ἀπὸ ἀδιαφορία, ἀλλὰ ἀπὸ ἀηδία. Γιατί ἡ Καρυστιανοῦ δὲν μιλᾷ μὲ ὅρους δεξιᾶς ἢ ἀριστερᾶς· μιλᾷ μὲ ὅρους δικαιοσύνης, ἀλήθειας καὶ ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.
Δὲν τὴ φοβοῦνται γιὰ ὅσα εἶπε. Τὴ φοβοῦνται γιὰ ὅσα συμβολίζει.
Τὴν ἀρνήση τῆς σιωπῆς.
Τὴν ἀξίωση δικαιοσύνης.
Τὴν ἀλήθεια ποὺ δὲν χωρᾷ στὰ δελτία Τύπου.
Τὴν ἀξίωση δικαιοσύνης.
Τὴν ἀλήθεια ποὺ δὲν χωρᾷ στὰ δελτία Τύπου.
Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ δὲν εἶναι ἀπλῶς ἕνα πολιτικὸ φαινόμενο. Εἶναι ἕνας καθρέφτης. Καὶ ὅσοι κοιτάζονται μέσα του, δὲν ἀντέχουν αὐτὸ ποὺ βλέπουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου