Σὲ βιβλίο ποὺ κυκλοφόρησε ἐσχάτως μὲ τίτλο: «Βίος τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Μεγάλου» περιγράφεται πρωτάκουστο γεγονὸς ἐμφανίσεως τοῦ Μ. Κων/νου διὰ μέσου τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ὅτι σὲ τιμὴ καὶ ἐκτίμηση οἱ τοῦ ἀσκητισμοῦ, Ὅσιοι Μοναχοί, εἶναι ὑπερένδοξοι ὅλων τῶν ἐκεῖ πιστῶν.
Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ συγγράψας τὴν πορεία τῆς ζωῆς τοῦ Μ. Παϊσίου πῆγε πρὸς συνάντηση πνευματικοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἀναφέρει:
«Προτοῦ νὰ κρούσω διὰ νὰ εἰσέλθω, τὸν ἄκουσα ὅπου ὡμιλοῦσε ἐντὸς μὲ ἄλλο πρόσωπο, καὶ ἔτσι περίμενα ἔξω. Ἔκανα ὅμως ὀλίγο θόρυβο, τὸν ὁποῖον ἄκουσε καὶ ἐξῆλθε. Ἀφοῦ χαίρων μὲ ἀσπάσθηκε καὶ ἐγὼ ὁμοίως εἰσήλθαμε στὸ χῶρο. Καὶ μὴ βλέποντας κανένα ἄλλον, ἀποροῦσα τὸ ποιὸς ἦταν αὐτός.
Καὶ ὁ Ὅσιος, βλέποντας νὰ κοιτῶ μὲ ρώτησε. Ἀμέσως τοῦ εἶπα, ἄκουσα... φωνὴ ἄλλου καὶ δὲν τὸν βλέπω.
Καὶ ὁ θεῖος πατέρας μοῦ εἶπε:
“Ἀδελφὲ Ἰωάννη, μυστήριο παράδοξο θέλω νὰ σοῦ ἀναφέρω, τὸ ὁποῖο ἔζησα.
Αὐτὸς ποὺ ἄκουσες ἦταν ὁ μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ πρῶτος βασιλεὺς τῶν Χριστιανῶν, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν Οὐρανό καί μοῦ εἶπε: Μακάριοι εἶσθε ὅπου ἀξιωθήκατε νὰ ἔχετε τὴν μοναχικὴ πολιτεία, διότι δικός σας εἶναι ὁ ἔνθεος τοῦ Σωτῆρος μακαρισμός. Ἐγὼ δὲ λέγοντάς του «καὶ ποῖος εἶσαι ἐσὺ, Κύριέ μου, πού λέγεις ταῦτα καὶ μακαρίζεις μεγάλως ἡμᾶς τοὺς Μοναχούς;» Μοῦ ἀπεκρίθη: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κων/νος ὁ βασιλεὺς καὶ κατέβηκα ἀπὸ τοὺς Οὐρανοὺς, διὰ νὰ σοῦ φανερώσω τὴν δόξαν, ὅπου ἔχουν οἱ Μοναχοὶ καὶ τὴν οἰκειότητα καὶ παρρησίαν πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ μακαρίζω καὶ ἐσένα Παΐσιε, διατὶ παρακινεῖς εἰς αὐτὴν τὴν ἱερὰν διαγωγὴν τῆς ἀσκήσεως. Μέμφομαι δὲ καὶ κατηγορῶ τὸν ἑαυτόν μου, διατὶ δὲν ἐπέτυχα εἰς τὴν τοιαύτην μεγαλωτάτην τιμὴν καὶ τάξιν τῶν Μοναχῶν καὶ δὲν ὑποφέρω αὐτὴν τὴν ζημίαν».
Καὶ πάλι λέγοντάς του. “Διατὶ, ὦ θαυμάσιε, κατηγορεῖς τὸν ἑαυτόν σου; Ἆραγε δὲν ἀπέλαυσας ἐκείνην τὴν δόξαν καὶ ἔλλαμψιν;” Μοῦ ἀπεκρίθη κατ’ ἄλλον τρόπον συντόμως καὶ γηΐνως. “Συνεπῶς ποῦ ἐγώ νὰ ἔχω τὴν παρρησίαν τῶν Μοναχῶν;”
Ἔβλεπον ψυχάς Μοναχῶν, αἱ ὁποῖαι χωρισθεῖσαι ἀπὸ τοῦ σώματος ἐπετοῦσαν ὡσὰν ἀετοὶ καὶ μὲ θάρρος ἀνέβαιναν στοὺς Οὐρανοὺς καὶ τὸ ἐνάντιον τάγμα τῶν δαιμόνων δὲν ἐτόλμα νὰ πλησιάση εἰς αὐτούς.
Θαυμάζοντας ἐγὼ ἐσᾶς, κατηγορῶ τὸν ἑαυτόν μου ὅπου δὲν ἠξιώθηκα νὰ λάβω τὴν τοιαύτην παρρησίαν. Ἄμποτε νὰ ἀφήσω τὴν πρόσκαιρον βασιλείαν καὶ ἐκεῖνο τὸ ἔνδυμα καὶ νὰ φορῶ σάκκον.
Ἐγὼ δὲ πάλιν εἶπον. “Ὅλα τὰ καλὰ λέγεις, ὦ ἱερώτατε βασιλεῦ, καὶ μᾶς παρηγορεῖς ἔτι. Ὅμως τέτοιες δέον νὰ εἶναι οἱ κρίσεις τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν εἶναι δίκαιον νὰ εἴπομεν ἄλλως διὰ τὴν θείαν δικαιοκρισίαν, δεχόμενοι τὸν Ἀπόστολον: “ὡς ὑστερούμενοι θλιβόμενοι κακουχούμενοι…». «Ἀδύνατον εἰς ἐσένα βασιλέα μου νὰ γίνης ἴσος μὲ αὐτοὺς τοῦ μοναχισμοῦ”.
Τὸ ὅλο δόσιμο τοῦ Μ. Παϊσίου, ἄγγιξε τὸ Σωτήρα:
“Εἰρήνη σοὶ τῷ ἠγαπημένῳ μου θεράποντι Παϊσίῳ. Ἐκεῖνος εἶπεν. Ἰδοὺ ὁ δοῦλος σου Δέσποτα.Τί ὁρίζεις καὶ ποία ἡ αἰτία τῆς πρὸς ἐμὲ συγκαταβάσεώς σου”; Καὶ ὁ Κύριος: “βλέπεις τὴν ἔρημον, ἔχω νὰ τὴν γεμίσω ἀπὸ ἀσκητάς δοξάζοντάς με”. Ὁ δὲ Παΐσιος πεσὼν εἶπεν. “Αὐτὰ ποὺ λέγεις Δέσποτα Κύριε εὑρίσκονται στὴν κραταιάν σου χεῖρα, ἐφόσον φυλάττουν ἐντολάς.
Ὁ νεαρὸς Παΐσιος ὡς πρῶτο πνευματικὸ ποιμένα του εἶχε τὸν γνωστὸν στὸν ἀσκητικὸ κόσμο θεῖο Παμβώ. Οὗτος βλέπων τὴν προκοπὴν του εἶχε ἕνα ἱερὸ καύχημα. Ἡ ζωὴ του ἦτο ὁμοία μὲ τὴ ζωὴ τῶν Μοναχῶν.
Ὁ γράψας τὸν βίον τοῦ Παϊσίου τοῦ Μεγάλου Ὅσιος Ἰωάννης ἀναφέρει:
“Δὲν θέλω νὰ κρύψω τὴν ἀλήθεια ὅτι, μὲ τὴν μετάληψιν τῶν θείων Μυστηρίων Μοναχὸς ἐπέρασε νηστικὸς φαγητῶν ἑβδομῆντα χρόνους μὲ τὴν ἀνείκαστον δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Ἀσύλληπτον γεγονός, ἐλάχιστοι ἔφτασαν τοῦτο, ζήσαντες ὡς ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι ὡς ὁ Παΐσιος. Δὲν ὑπάρχει ἀνθρωπίνη ἀπάντηση, μόνο ταπεινὸ δέξιμο.
Καὶ ἄλλη ἐμφάνιση τοῦ Σωτῆρος ἀκολουθεῖ: Βλεποντὰς τον ὁ Παΐσιος ἔπεσε στὴ γῆ ἔντρομος. Ὁ Σωτήρας τὸν ἐσήκωσε καὶ τοῦ εἶπε: “Εἰρήνη σοι τῷ ἐμῷ θεράποντι. Πολλὰ εὐφραίνεται ἡ ἀγαθότης μου εἰς τὰ ἔργα σου καὶ ἡ προσευχή σου εὐπρόσδεκτος, εὐφραίνου καὶ λάβε λαμπροτάτην χάριν”. Ὁ δὲ ἱερὸς Παΐσιος: “Ἄμποτε, Χριστὲ Βασιλεῦ, νὰ ἀξιωθῶ νὰ λάβω τὰ πρέποντα.
Ἐρωτᾶτε δικαίως: Πῶς ὁ Κωνσταντῖνος ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ ὁ Παΐσιος ἀπὸ τὴν μαύρη ἀραπιὰ τῆς Αἰγύπτου ἦλθαν σὲ πνευματικὴ σχέση καὶ ἐπαφή;
Αἰγύπτιος στὴν καταγωγὴ ὁ Μ. Παΐσιος. Οἱ γονεῖς του ἀπέκτησαν ἑπτὰ παιδιά. Σὲ κατάλληλο χρόνο Ἄγγελος Κυρίου κατῆλθε καὶ ἐπέλεξε τὸν μικρότερον. Αὐτὸς, εἶπε, εἶναι ἀρεστος καὶ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ζωή του καὶ ὡς ἀγγελοζήτητη εἶναι ὥς τέλος ἀγαθόν.
Ἕνα συμπέρασμα ὅλων αὐτῶν: Ὄντως τὸ δύσκολο θέμα τοῦ σκοποῦ τῆς ζωῆς, ἀξίζει στὸ σήμερα τῆς ἀδιαφορίας νὰ γίνει γνωστό. Πλανεύτρα ἐν πολλοῖς ἡ ζωὴ- χαμοζωή. Ὀπαδοὶ τοῦ «φάγωμεν πίωμεν… αὔριον…». Ὄντως δυσδιάκριτος ὁ ὄντως σκοπὸς τῆς ζωῆς.
Παρὰ ταῦτα ὑπάρχουν καὶ οἱ ὑπεύθυνοι. Κατ’ ἐξοχὴν οἱ ζῶντες τὴ ζωὴ τοῦ Μοναχισμοῦ – προαιρετικά.
Σὲ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπάρχει γνωστός μου Μοναχός. Εἴμεθα γνωστοὶ ἀπὸ λαϊκοί. Εἶναι παράλληλα λόγιος- σπουδασμένος. Τηλεφωνικὰ στὴ συζήτηση τὸν ρώτησα. Πόσοι εἶσθε στὴ Μονή; Μοῦ ἀπάντησε, περάσαμε τοὺς ἑκατό. Ἔχετε καὶ ξένους; Ἀσφαλῶς καὶ νέους ὑπεύθυνους τῆς ζωῆς. Ἄκρως προαιρετικὸς βέβαια ὁ Μοναχισμός. Δοσμένοι ἀπόλυτα οἱ θέλοντες τὸν κύριο αὐτὸ σκοπό. Δικό τους καὶ τὸ μέλι τῆς ἡσυχίας.
Φρονῶ ὅτι ἀξίζει τὸ περὶ Μοναχισμοῦ θέμα νὰ γίνει γνωστὸ καὶ διὰ μέσου τῶν γενικῶν πληροφοριῶν. Θὰ συνετίση, θὰ προβληματίση καὶ τοὺς πολλοὺς ἀδιαφόρους τῆς ζωῆς γιὰ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς.
Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ συγγράψας τὴν πορεία τῆς ζωῆς τοῦ Μ. Παϊσίου πῆγε πρὸς συνάντηση πνευματικοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἀναφέρει:
«Προτοῦ νὰ κρούσω διὰ νὰ εἰσέλθω, τὸν ἄκουσα ὅπου ὡμιλοῦσε ἐντὸς μὲ ἄλλο πρόσωπο, καὶ ἔτσι περίμενα ἔξω. Ἔκανα ὅμως ὀλίγο θόρυβο, τὸν ὁποῖον ἄκουσε καὶ ἐξῆλθε. Ἀφοῦ χαίρων μὲ ἀσπάσθηκε καὶ ἐγὼ ὁμοίως εἰσήλθαμε στὸ χῶρο. Καὶ μὴ βλέποντας κανένα ἄλλον, ἀποροῦσα τὸ ποιὸς ἦταν αὐτός.
Καὶ ὁ Ὅσιος, βλέποντας νὰ κοιτῶ μὲ ρώτησε. Ἀμέσως τοῦ εἶπα, ἄκουσα... φωνὴ ἄλλου καὶ δὲν τὸν βλέπω.
Καὶ ὁ θεῖος πατέρας μοῦ εἶπε:
“Ἀδελφὲ Ἰωάννη, μυστήριο παράδοξο θέλω νὰ σοῦ ἀναφέρω, τὸ ὁποῖο ἔζησα.
Αὐτὸς ποὺ ἄκουσες ἦταν ὁ μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ πρῶτος βασιλεὺς τῶν Χριστιανῶν, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν Οὐρανό καί μοῦ εἶπε: Μακάριοι εἶσθε ὅπου ἀξιωθήκατε νὰ ἔχετε τὴν μοναχικὴ πολιτεία, διότι δικός σας εἶναι ὁ ἔνθεος τοῦ Σωτῆρος μακαρισμός. Ἐγὼ δὲ λέγοντάς του «καὶ ποῖος εἶσαι ἐσὺ, Κύριέ μου, πού λέγεις ταῦτα καὶ μακαρίζεις μεγάλως ἡμᾶς τοὺς Μοναχούς;» Μοῦ ἀπεκρίθη: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κων/νος ὁ βασιλεὺς καὶ κατέβηκα ἀπὸ τοὺς Οὐρανοὺς, διὰ νὰ σοῦ φανερώσω τὴν δόξαν, ὅπου ἔχουν οἱ Μοναχοὶ καὶ τὴν οἰκειότητα καὶ παρρησίαν πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ μακαρίζω καὶ ἐσένα Παΐσιε, διατὶ παρακινεῖς εἰς αὐτὴν τὴν ἱερὰν διαγωγὴν τῆς ἀσκήσεως. Μέμφομαι δὲ καὶ κατηγορῶ τὸν ἑαυτόν μου, διατὶ δὲν ἐπέτυχα εἰς τὴν τοιαύτην μεγαλωτάτην τιμὴν καὶ τάξιν τῶν Μοναχῶν καὶ δὲν ὑποφέρω αὐτὴν τὴν ζημίαν».
Καὶ πάλι λέγοντάς του. “Διατὶ, ὦ θαυμάσιε, κατηγορεῖς τὸν ἑαυτόν σου; Ἆραγε δὲν ἀπέλαυσας ἐκείνην τὴν δόξαν καὶ ἔλλαμψιν;” Μοῦ ἀπεκρίθη κατ’ ἄλλον τρόπον συντόμως καὶ γηΐνως. “Συνεπῶς ποῦ ἐγώ νὰ ἔχω τὴν παρρησίαν τῶν Μοναχῶν;”
Ἔβλεπον ψυχάς Μοναχῶν, αἱ ὁποῖαι χωρισθεῖσαι ἀπὸ τοῦ σώματος ἐπετοῦσαν ὡσὰν ἀετοὶ καὶ μὲ θάρρος ἀνέβαιναν στοὺς Οὐρανοὺς καὶ τὸ ἐνάντιον τάγμα τῶν δαιμόνων δὲν ἐτόλμα νὰ πλησιάση εἰς αὐτούς.
Θαυμάζοντας ἐγὼ ἐσᾶς, κατηγορῶ τὸν ἑαυτόν μου ὅπου δὲν ἠξιώθηκα νὰ λάβω τὴν τοιαύτην παρρησίαν. Ἄμποτε νὰ ἀφήσω τὴν πρόσκαιρον βασιλείαν καὶ ἐκεῖνο τὸ ἔνδυμα καὶ νὰ φορῶ σάκκον.
Ἐγὼ δὲ πάλιν εἶπον. “Ὅλα τὰ καλὰ λέγεις, ὦ ἱερώτατε βασιλεῦ, καὶ μᾶς παρηγορεῖς ἔτι. Ὅμως τέτοιες δέον νὰ εἶναι οἱ κρίσεις τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν εἶναι δίκαιον νὰ εἴπομεν ἄλλως διὰ τὴν θείαν δικαιοκρισίαν, δεχόμενοι τὸν Ἀπόστολον: “ὡς ὑστερούμενοι θλιβόμενοι κακουχούμενοι…». «Ἀδύνατον εἰς ἐσένα βασιλέα μου νὰ γίνης ἴσος μὲ αὐτοὺς τοῦ μοναχισμοῦ”.
Τὸ ὅλο δόσιμο τοῦ Μ. Παϊσίου, ἄγγιξε τὸ Σωτήρα:
“Εἰρήνη σοὶ τῷ ἠγαπημένῳ μου θεράποντι Παϊσίῳ. Ἐκεῖνος εἶπεν. Ἰδοὺ ὁ δοῦλος σου Δέσποτα.Τί ὁρίζεις καὶ ποία ἡ αἰτία τῆς πρὸς ἐμὲ συγκαταβάσεώς σου”; Καὶ ὁ Κύριος: “βλέπεις τὴν ἔρημον, ἔχω νὰ τὴν γεμίσω ἀπὸ ἀσκητάς δοξάζοντάς με”. Ὁ δὲ Παΐσιος πεσὼν εἶπεν. “Αὐτὰ ποὺ λέγεις Δέσποτα Κύριε εὑρίσκονται στὴν κραταιάν σου χεῖρα, ἐφόσον φυλάττουν ἐντολάς.
Ὁ νεαρὸς Παΐσιος ὡς πρῶτο πνευματικὸ ποιμένα του εἶχε τὸν γνωστὸν στὸν ἀσκητικὸ κόσμο θεῖο Παμβώ. Οὗτος βλέπων τὴν προκοπὴν του εἶχε ἕνα ἱερὸ καύχημα. Ἡ ζωὴ του ἦτο ὁμοία μὲ τὴ ζωὴ τῶν Μοναχῶν.
Ὁ γράψας τὸν βίον τοῦ Παϊσίου τοῦ Μεγάλου Ὅσιος Ἰωάννης ἀναφέρει:
“Δὲν θέλω νὰ κρύψω τὴν ἀλήθεια ὅτι, μὲ τὴν μετάληψιν τῶν θείων Μυστηρίων Μοναχὸς ἐπέρασε νηστικὸς φαγητῶν ἑβδομῆντα χρόνους μὲ τὴν ἀνείκαστον δύναμιν τοῦ Θεοῦ. Ἀσύλληπτον γεγονός, ἐλάχιστοι ἔφτασαν τοῦτο, ζήσαντες ὡς ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι ὡς ὁ Παΐσιος. Δὲν ὑπάρχει ἀνθρωπίνη ἀπάντηση, μόνο ταπεινὸ δέξιμο.
Καὶ ἄλλη ἐμφάνιση τοῦ Σωτῆρος ἀκολουθεῖ: Βλεποντὰς τον ὁ Παΐσιος ἔπεσε στὴ γῆ ἔντρομος. Ὁ Σωτήρας τὸν ἐσήκωσε καὶ τοῦ εἶπε: “Εἰρήνη σοι τῷ ἐμῷ θεράποντι. Πολλὰ εὐφραίνεται ἡ ἀγαθότης μου εἰς τὰ ἔργα σου καὶ ἡ προσευχή σου εὐπρόσδεκτος, εὐφραίνου καὶ λάβε λαμπροτάτην χάριν”. Ὁ δὲ ἱερὸς Παΐσιος: “Ἄμποτε, Χριστὲ Βασιλεῦ, νὰ ἀξιωθῶ νὰ λάβω τὰ πρέποντα.
Ἐρωτᾶτε δικαίως: Πῶς ὁ Κωνσταντῖνος ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ ὁ Παΐσιος ἀπὸ τὴν μαύρη ἀραπιὰ τῆς Αἰγύπτου ἦλθαν σὲ πνευματικὴ σχέση καὶ ἐπαφή;
Αἰγύπτιος στὴν καταγωγὴ ὁ Μ. Παΐσιος. Οἱ γονεῖς του ἀπέκτησαν ἑπτὰ παιδιά. Σὲ κατάλληλο χρόνο Ἄγγελος Κυρίου κατῆλθε καὶ ἐπέλεξε τὸν μικρότερον. Αὐτὸς, εἶπε, εἶναι ἀρεστος καὶ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ζωή του καὶ ὡς ἀγγελοζήτητη εἶναι ὥς τέλος ἀγαθόν.
Ἕνα συμπέρασμα ὅλων αὐτῶν: Ὄντως τὸ δύσκολο θέμα τοῦ σκοποῦ τῆς ζωῆς, ἀξίζει στὸ σήμερα τῆς ἀδιαφορίας νὰ γίνει γνωστό. Πλανεύτρα ἐν πολλοῖς ἡ ζωὴ- χαμοζωή. Ὀπαδοὶ τοῦ «φάγωμεν πίωμεν… αὔριον…». Ὄντως δυσδιάκριτος ὁ ὄντως σκοπὸς τῆς ζωῆς.
Παρὰ ταῦτα ὑπάρχουν καὶ οἱ ὑπεύθυνοι. Κατ’ ἐξοχὴν οἱ ζῶντες τὴ ζωὴ τοῦ Μοναχισμοῦ – προαιρετικά.
Σὲ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπάρχει γνωστός μου Μοναχός. Εἴμεθα γνωστοὶ ἀπὸ λαϊκοί. Εἶναι παράλληλα λόγιος- σπουδασμένος. Τηλεφωνικὰ στὴ συζήτηση τὸν ρώτησα. Πόσοι εἶσθε στὴ Μονή; Μοῦ ἀπάντησε, περάσαμε τοὺς ἑκατό. Ἔχετε καὶ ξένους; Ἀσφαλῶς καὶ νέους ὑπεύθυνους τῆς ζωῆς. Ἄκρως προαιρετικὸς βέβαια ὁ Μοναχισμός. Δοσμένοι ἀπόλυτα οἱ θέλοντες τὸν κύριο αὐτὸ σκοπό. Δικό τους καὶ τὸ μέλι τῆς ἡσυχίας.
Φρονῶ ὅτι ἀξίζει τὸ περὶ Μοναχισμοῦ θέμα νὰ γίνει γνωστὸ καὶ διὰ μέσου τῶν γενικῶν πληροφοριῶν. Θὰ συνετίση, θὰ προβληματίση καὶ τοὺς πολλοὺς ἀδιαφόρους τῆς ζωῆς γιὰ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου