Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἐρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 12 Ἰουνίου τοῦ 2005.
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία εἶναι ἀπὸ τὴ floga.gr - σὲ mp3 ἐδῶ.
Στὴν πορεία ἀπὸ τὴν Ἀνάληψη πρὸς τὴν Πεντηκοστή, ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὴ σημερινὴ ἡμέρα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ, κατ’ ἐξοχὴν κορυφαία θὰ ἔλεγα μὲ τὸ εὐαγγελικὸ κείμενο τοῦ Ἰωάννη ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, ἀπαντᾶ σὲ ἕνα πολὺ σπουδαῖο, θὰ ἔλεγα τὸ μοναδικὸ ἐρώτημα ποὺ χαρακτηρίζει τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου ἢ τὸ μοναδικὸ ἄλυτο πρόβλημα – ἂν δὲν γίνει κατανοητὸ αὐτὸ ποὺ προτείνει τὸ Εὐαγγέλιο σήμερα.
Προχωροῦμε πρὸς τὴν Πεντηκοστή, ποὺ εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καὶ, σήμερα, σὲ αὐτὸν τὸν ἐκτεταμένο λόγο-προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ μας πρὸς τὸν Πατέρα Του, ἡ κορύφωση τοῦ κειμένου ἔφτασε στὴ λέξη, τὴ γνωστὴ μὲν ἀλλὰ μὴ βαθιὰ βιούμενη, ποὺ λέει Ἐκεῖνος, ὅτι «Πατέρα, ἐμεῖς ἕνα εἴμαστε, γιὰ νὰ εἶναι καὶ αὐτοὶ ἕνα οἱ μαθηταὶ ὁλόκληροι»· καὶ προκαλεῖ τὸ θέμα... τῆς ἐνότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ δεκάδες πολιτικές, κοινωνιολογικὲς, μπορεῖ καὶ ψυχολογικὲς θεωρίες, ποὺ προσπαθοῦν νὰ προσεγγίσουν τὴν τραγωδία τῆς μὴ ἐνότητας τοῦ κόσμου, τοῦ διχασμοῦ, ποτὲ τόσο ἁπλά, τόσο λιτά, ὅπως τὸ περιγράφει τὸ κείμενο ποὺ ἀκούσαμε, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ προσδιορίσουν καὶ τὶς αἰτίες ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὴ θεραπευτικὴ αὐτῆς τῆς ἐνότητας, ποὺ εἶναι τὸ πᾶν γιὰ ἐμᾶς καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας.
Νὰ δοῦμε τὶς ἁπλὲς δομὲς καὶ πτυχές, οἱ ὁποῖες ὁρίζονται μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ μας γιὰ αὐτὴ τὴν πρόκληση τῆς ἐνότητας καὶ τὴ θεραπευτικὴ τῆς μὴ ἐνότητας, ποὺ κάθε μέρα τὴ ζοῦμε καὶ στὸ κοσμικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας. Λέξεις ἁπλὲς ποὺ εἶναι ὁριστικές: πρῶτα, πρῶτα ὁ Χριστὸς ζητάει ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ Τὸν δοξάσει – αὐτὸ φαίνεται πάρα πολὺ ὡραῖο, καὶ ποιὸς δὲν θέλει νὰ δοξαστεῖ; ὅλοι αὐτὸ τὸ ἐπιζητοῦμε – μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι στὴ Θεολογία τῶν Πατέρων τῶν ἑρμηνευτῶν, ποὺ ἀναφέρονται σὲ αὐτὴ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τὴ λέξη «δόξα» τὴν ταυτίζουν μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐξάλλου ἡ παράδοση τῆς ἁγιογραφίας μας θέλει πάνω ἀπὸ τὸν Ἐσταυρωμένο νὰ γράφεται ἡ φράση «Ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης». Ἡ δόξα λοιπόν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός Του. Καὶ ζητάει ἀπὸ τὸν Πατέρα Του ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ἔργο ποὺ Ἐκεῖνος Τὸν ἔστειλε νὰ κάνει, νὰ σηκώσει αὐτὸν τὸν Σταυρὸ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴν ἐνότητα τοῦ κόσμου· νὰ τὸ φέρει εἰς πέρας. Πρῶτο στοιχεῖο πολὺ σπουδαῖο λοιπόν: κακὸ δὲν εἶναι νὰ θέλεις τὴ δόξα, ἀλλὰ κακὸ εἶναι νὰ τὴ θέλεις κάνοντας ἕνα ἅλμα, χωρὶς νὰ ἀντέξεις καὶ νὰ περάσεις ἀπὸ ὅποιους σταυροὺς σοῦ ἔταξε ὁ Χριστὸς νὰ σηκώσεις σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Καὶ δὲν ἀποκαθιστᾶς ἁπλῶς τὴν ἐνότητα τοῦ πολὺ μικροῦ χώρου σου, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ οἰκογένειά σου ἢ ἡ γειτονιά σου, ἀλλὰ ἀποκαθιστᾶς ταυτόχρονα τὸ μεγάλο ζητούμενο: τὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ μεγάλο πρόβλημα πολλὲς φορὲς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Νὰ, λοιπόν τὸ πρῶτο μέγεθος, τὸ πρῶτο σκαλοπάτι: νὰ ἀντέξεις σταυρικά, ἀγλαοφανῶς! Καὶ στὸ τέλος, λέει τὸ κείμενο, «γιὰ νὰ χαίρονται αὐτοί»· νὰ χαίρονται, ἐν τῷ κόσμῳ ὄντες, τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀποκαθίσταται ἡ ἐνότητα.
Δεύτερο στοιχεῖο ποὺ ὁδηγεῖ σὲ αὐτὴν τὴν ἐνότητα, λέει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα». Βλέπετε, καὶ πάλι ἐμεῖς κάνουμε ἕνα ἅλμα καὶ θέλουμε νὰ αὐτο-φανερώσουμε τὸ ὄνομά μας· ἐνῶ γίνεται ἕνα ξεπέρασμα: «Ἐγὼ φανέρωσα τὸ ὄνομά Σου»· ὅπου, στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ πρόσωπό μας – καὶ ἔτσι τὸ βρίσκουμε τὸ πρόσωπό μας – φανερώνουμε πρωτογενῶς τὴν ἀποκάλυψη ποὺ κάνει ὁ Χριστὸς μας στὸ Θεό μας. Καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτουμε, σεβόμεθα, τιμοῦμε, τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων γύρω μας. Καταργεῖται ὁποιαδήποτε ἐγωιστικὴ ἀπαίτηση γιὰ αὐτο-φανέρωση, γιὰ αὐτο-δοξασμό καὶ πάμε στ’ ἄλλο ἐπίπεδο, ὅπου μέσα ἀπ’ αὐτό, μέσα ἀπ’ αὐτὸ τὸ πέρασμα πρὸς τὸν ἄλλο, ἐπειδὴ ἀκριβῶς σέβεσαι, τιμᾶς, ἀγαπᾶς – πεῖτέ το ὅπως θέλετε – τὸν ἄλλο, πρωτογενῶς τὸν Θεό μας καὶ μετὰ ὅλους τοὺς ἄλλους ποὺ εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ γύρω σου, ἀποκαθίσταται ἡ ἐνότητα. Γιατὶ ἡ ἔλλειψη ἐνότητας δηλώνει ἔλλειψη τέτοιου περάσματος, ἁπλῶς ἀπαίτηση αὐτοπροβολῆς δηλώνει.
Καὶ λέει μετὰ ὁ Χριστός μας: «ἐτελείωσα τὸ ἔργον ὃ δέδωκάς μοι». Καὶ πάλι τὸ ἴδιο πρᾶγμα· ὁ καθένας μας ἔχει στὸ νοῦ ἕνα ἔργο ποὺ ἔχει νὰ κάνει σὲ αὐτὴ τὴ ζωή. Μπορεῖ αὐτὸ τὸ ἔργο, αὐτὴ ἡ δουλειὰ ποὺ ἔχει νὰ κάνει, αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ ἔχει νὰ κάνει, νὰ μὴν εἶναι μόνο του, αὐτοτελῶς, ἁμαρτωλό. Ἀλλὰ ἂν αὐτὸ δὲν ἐντάσσεται μέσα σὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, τότε γίνεται ἔργο ἐγωιστικὸ καὶ ἀποσπασματικό. Καὶ πάλι πολλὲς φορὲς μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ χαμένη ἐνότητα «ἀπαιτεῖ» στὶς δικές μας ὁμάδες ἀνθρώπων νὰ κάνουν «τὸ δικό τους», προσπαθώντας δῆθεν νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτουν τὸ πρόσωπό τους καὶ τὸ δικό τους ἔργο καὶ ὄχι αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ γι’ αὐτὸ ἐκεῖνοι εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦμε στὸν κόσμο. Καὶ μέσα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ζῶντες, αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μέγεθος θὰ ζήσουμε, γιὰ νὰ βάλουμε τὸ δικό μας «πετραδάκι» στὴν ἐνότητα τοῦ κόσμου καὶ στὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας: «Πάτερ, κάνε νὰ εἶναι αὐτοὶ ἐνωμένοι ὅπως εἴμαστε ἐμεῖς»· προσευχὴ μεγάλη, ἀπαίτηση μεγάλη, πρόκληση μεγάλη, θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ, γιὰ τὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς μας. Καὶ ἀκόμη περισσότερο, τὸ τονίζω, γιὰ τὴν καθημερινότητα τῆς βιώσεως τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποκαλύπτεται μὲς στὸν κόσμο καὶ ὅπως βιώνεται μὲς στὸν κόσμο.
Καὶ αὐτὸ ἔχει νὰ δώσει ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο: τὴν ἀγλαοφανῆ ἐνότητα τῶν ἐλευθέρων προσώπων, ποὺ ἐλευθέρως σταυρώνονται, φανερώνουν τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τελειώνουν τὸ θέλημά Του καὶ τότε καὶ αὐτοὶ χαίρονται, ὅπως λέει τὸ κείμενο, καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός μας, ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐνότητα τοῦ κόσμου.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἐλένη Κονδύλη
Προχωροῦμε πρὸς τὴν Πεντηκοστή, ποὺ εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καὶ, σήμερα, σὲ αὐτὸν τὸν ἐκτεταμένο λόγο-προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ μας πρὸς τὸν Πατέρα Του, ἡ κορύφωση τοῦ κειμένου ἔφτασε στὴ λέξη, τὴ γνωστὴ μὲν ἀλλὰ μὴ βαθιὰ βιούμενη, ποὺ λέει Ἐκεῖνος, ὅτι «Πατέρα, ἐμεῖς ἕνα εἴμαστε, γιὰ νὰ εἶναι καὶ αὐτοὶ ἕνα οἱ μαθηταὶ ὁλόκληροι»· καὶ προκαλεῖ τὸ θέμα... τῆς ἐνότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ δεκάδες πολιτικές, κοινωνιολογικὲς, μπορεῖ καὶ ψυχολογικὲς θεωρίες, ποὺ προσπαθοῦν νὰ προσεγγίσουν τὴν τραγωδία τῆς μὴ ἐνότητας τοῦ κόσμου, τοῦ διχασμοῦ, ποτὲ τόσο ἁπλά, τόσο λιτά, ὅπως τὸ περιγράφει τὸ κείμενο ποὺ ἀκούσαμε, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ προσδιορίσουν καὶ τὶς αἰτίες ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὴ θεραπευτικὴ αὐτῆς τῆς ἐνότητας, ποὺ εἶναι τὸ πᾶν γιὰ ἐμᾶς καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας.
Νὰ δοῦμε τὶς ἁπλὲς δομὲς καὶ πτυχές, οἱ ὁποῖες ὁρίζονται μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ μας γιὰ αὐτὴ τὴν πρόκληση τῆς ἐνότητας καὶ τὴ θεραπευτικὴ τῆς μὴ ἐνότητας, ποὺ κάθε μέρα τὴ ζοῦμε καὶ στὸ κοσμικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας. Λέξεις ἁπλὲς ποὺ εἶναι ὁριστικές: πρῶτα, πρῶτα ὁ Χριστὸς ζητάει ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ Τὸν δοξάσει – αὐτὸ φαίνεται πάρα πολὺ ὡραῖο, καὶ ποιὸς δὲν θέλει νὰ δοξαστεῖ; ὅλοι αὐτὸ τὸ ἐπιζητοῦμε – μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι στὴ Θεολογία τῶν Πατέρων τῶν ἑρμηνευτῶν, ποὺ ἀναφέρονται σὲ αὐτὴ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τὴ λέξη «δόξα» τὴν ταυτίζουν μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐξάλλου ἡ παράδοση τῆς ἁγιογραφίας μας θέλει πάνω ἀπὸ τὸν Ἐσταυρωμένο νὰ γράφεται ἡ φράση «Ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης». Ἡ δόξα λοιπόν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός Του. Καὶ ζητάει ἀπὸ τὸν Πατέρα Του ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ἔργο ποὺ Ἐκεῖνος Τὸν ἔστειλε νὰ κάνει, νὰ σηκώσει αὐτὸν τὸν Σταυρὸ ποὺ θὰ ὁδηγήσει στὴν ἐνότητα τοῦ κόσμου· νὰ τὸ φέρει εἰς πέρας. Πρῶτο στοιχεῖο πολὺ σπουδαῖο λοιπόν: κακὸ δὲν εἶναι νὰ θέλεις τὴ δόξα, ἀλλὰ κακὸ εἶναι νὰ τὴ θέλεις κάνοντας ἕνα ἅλμα, χωρὶς νὰ ἀντέξεις καὶ νὰ περάσεις ἀπὸ ὅποιους σταυροὺς σοῦ ἔταξε ὁ Χριστὸς νὰ σηκώσεις σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Καὶ δὲν ἀποκαθιστᾶς ἁπλῶς τὴν ἐνότητα τοῦ πολὺ μικροῦ χώρου σου, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ οἰκογένειά σου ἢ ἡ γειτονιά σου, ἀλλὰ ἀποκαθιστᾶς ταυτόχρονα τὸ μεγάλο ζητούμενο: τὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ μεγάλο πρόβλημα πολλὲς φορὲς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Νὰ, λοιπόν τὸ πρῶτο μέγεθος, τὸ πρῶτο σκαλοπάτι: νὰ ἀντέξεις σταυρικά, ἀγλαοφανῶς! Καὶ στὸ τέλος, λέει τὸ κείμενο, «γιὰ νὰ χαίρονται αὐτοί»· νὰ χαίρονται, ἐν τῷ κόσμῳ ὄντες, τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀποκαθίσταται ἡ ἐνότητα.
Δεύτερο στοιχεῖο ποὺ ὁδηγεῖ σὲ αὐτὴν τὴν ἐνότητα, λέει: «Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα». Βλέπετε, καὶ πάλι ἐμεῖς κάνουμε ἕνα ἅλμα καὶ θέλουμε νὰ αὐτο-φανερώσουμε τὸ ὄνομά μας· ἐνῶ γίνεται ἕνα ξεπέρασμα: «Ἐγὼ φανέρωσα τὸ ὄνομά Σου»· ὅπου, στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ πρόσωπό μας – καὶ ἔτσι τὸ βρίσκουμε τὸ πρόσωπό μας – φανερώνουμε πρωτογενῶς τὴν ἀποκάλυψη ποὺ κάνει ὁ Χριστὸς μας στὸ Θεό μας. Καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτουμε, σεβόμεθα, τιμοῦμε, τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων γύρω μας. Καταργεῖται ὁποιαδήποτε ἐγωιστικὴ ἀπαίτηση γιὰ αὐτο-φανέρωση, γιὰ αὐτο-δοξασμό καὶ πάμε στ’ ἄλλο ἐπίπεδο, ὅπου μέσα ἀπ’ αὐτό, μέσα ἀπ’ αὐτὸ τὸ πέρασμα πρὸς τὸν ἄλλο, ἐπειδὴ ἀκριβῶς σέβεσαι, τιμᾶς, ἀγαπᾶς – πεῖτέ το ὅπως θέλετε – τὸν ἄλλο, πρωτογενῶς τὸν Θεό μας καὶ μετὰ ὅλους τοὺς ἄλλους ποὺ εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ γύρω σου, ἀποκαθίσταται ἡ ἐνότητα. Γιατὶ ἡ ἔλλειψη ἐνότητας δηλώνει ἔλλειψη τέτοιου περάσματος, ἁπλῶς ἀπαίτηση αὐτοπροβολῆς δηλώνει.
Καὶ λέει μετὰ ὁ Χριστός μας: «ἐτελείωσα τὸ ἔργον ὃ δέδωκάς μοι». Καὶ πάλι τὸ ἴδιο πρᾶγμα· ὁ καθένας μας ἔχει στὸ νοῦ ἕνα ἔργο ποὺ ἔχει νὰ κάνει σὲ αὐτὴ τὴ ζωή. Μπορεῖ αὐτὸ τὸ ἔργο, αὐτὴ ἡ δουλειὰ ποὺ ἔχει νὰ κάνει, αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ ἔχει νὰ κάνει, νὰ μὴν εἶναι μόνο του, αὐτοτελῶς, ἁμαρτωλό. Ἀλλὰ ἂν αὐτὸ δὲν ἐντάσσεται μέσα σὲ αὐτὴ τὴ φανέρωση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, τότε γίνεται ἔργο ἐγωιστικὸ καὶ ἀποσπασματικό. Καὶ πάλι πολλὲς φορὲς μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ χαμένη ἐνότητα «ἀπαιτεῖ» στὶς δικές μας ὁμάδες ἀνθρώπων νὰ κάνουν «τὸ δικό τους», προσπαθώντας δῆθεν νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτουν τὸ πρόσωπό τους καὶ τὸ δικό τους ἔργο καὶ ὄχι αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ γι’ αὐτὸ ἐκεῖνοι εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦμε στὸν κόσμο. Καὶ μέσα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ζῶντες, αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μέγεθος θὰ ζήσουμε, γιὰ νὰ βάλουμε τὸ δικό μας «πετραδάκι» στὴν ἐνότητα τοῦ κόσμου καὶ στὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας: «Πάτερ, κάνε νὰ εἶναι αὐτοὶ ἐνωμένοι ὅπως εἴμαστε ἐμεῖς»· προσευχὴ μεγάλη, ἀπαίτηση μεγάλη, πρόκληση μεγάλη, θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ, γιὰ τὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς μας. Καὶ ἀκόμη περισσότερο, τὸ τονίζω, γιὰ τὴν καθημερινότητα τῆς βιώσεως τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποκαλύπτεται μὲς στὸν κόσμο καὶ ὅπως βιώνεται μὲς στὸν κόσμο.
Καὶ αὐτὸ ἔχει νὰ δώσει ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο: τὴν ἀγλαοφανῆ ἐνότητα τῶν ἐλευθέρων προσώπων, ποὺ ἐλευθέρως σταυρώνονται, φανερώνουν τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τελειώνουν τὸ θέλημά Του καὶ τότε καὶ αὐτοὶ χαίρονται, ὅπως λέει τὸ κείμενο, καὶ ταυτόχρονα ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός μας, ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐνότητα τοῦ κόσμου.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἐλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου