12 νέοι μῆνες - 12 μεγάλες εὐκαιρίες ἁγιότητας - Ὁ μόνος κακὸς χρόνος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Χριστό
Σὲ κάθε ξεπροβόδισμα τοῦ Δεκέμβρη, ὁ πολὺς κόσμος συνηθίζει νὰ κάνει μιὰ ἀνασκόπηση τοῦ ἔτους ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ μᾶς ἀποχαιρετίσει. Καλὸ καὶ χρήσιμο ἂν γίνεται μὲ περίσκεψη, ἀλλὰ τὸ προσωπικό μας «χθὲς» δὲν ἔχει τόσο γόνιμο ἔδαφος, ὅσο τὸ «σήμερα», ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναπομένον «αὔριο» ποὺ θὰ ἐπενδύσει γιὰ τὸν καθένα μας ὁ Θεός.
Ὁ Χριστὸς εἶπε νὰ μὴν μεριμνοῦμε ὑπερβολικὰ γιὰ τὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τῆς ζωῆς μας, γιατί Ἐκεῖνος ποὺ τρέφει τὰ... πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, πόσο μᾶλλον θὰ μεριμνήσει γιὰ τὰ δικά μας πρὸς τὸ ζῆν. Ἀλλὰ ἂν ἡ ἀμεριμνησία ἁρμόζει στὰ ὑλικά, τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀναλογεῖ στὰ πνευματικά. Γι’ αὐτὰ ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ ἀφήνουμε μετέωρη τὴν προκοπή τους, ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ λείπουν ἀπὸ τὸν προγραμματισμό μας, ἀλλὰ χρειάζονται ἀδιάληπτη ἐργασία καὶ ἐπαγρύπνηση στὸ «ἐδῶ καὶ τώρα».
Οἱ κοσμικὲς εὐχὲς γιὰ ἕνα καλὸ ἔτος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἕνας φευγαλέος καπνὸς προσδοκιῶν ποὺ διαλύεται ἀπὸ τὸν ἀεικίνητο ἀέρα τῆς πραγματικότητας. Δὲ νοεῖται καλὴ ἢ κακὴ χρονιὰ λόγῳ γεγονότων. Καλὴ εἶναι ἡ χρονιὰ ποὺ πλησιάσαμε περισσότερο τὸν Χριστό. Κακὴ εἶναι ἐκείνη ποὺ ἀπομακρυνθήκαμε. Κάθε νέο ἔτος ποὺ ξεδιπλώνεται μπροστά μας, εἶναι ἕνα πολυεύσπλαχνο δάνειο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ αὐτὸ μόνο ὡς χαρμοσύνη μπορεῖ νὰ ἐννοηθεῖ.
Ὅπως καὶ νὰ ἐξελιχθεῖ ἕνα νέο ἔτος, ὁ χριστιανὸς ἔχει τὸ δικό του ἐσωτερικὸ «καλεντάρι» ποὺ συμπορεύεται μὲ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ταπεινὰ καὶ ἀθέατα ἀπὸ τοὺς παλαβοὺς ρυθμοὺς τοῦ κόσμου. Προσπαθεῖ νὰ ζεῖ τὴν κάθε μέρα μὲ μυστικὴ προσμονή, μὲ ἀγιωτικὴ νήψη, μὲ ἀπροσδόκητα χαμόγελα τοῦ οὐρανοῦ, μὲ Κυριακὲς ποὺ τὸν ἀνασταίνουν, μὲ ἑορτὲς ποὺ τὸν εὐφραίνουν, μὲ πολεμούμενα πάθη ποὺ τὸν χαλυβδώνουν, μὲ ἀγαθὲς πράξεις ποὺ τὸν γεμίζουν, μὲ νηστεῖες ποὺ τὸν σκληραγωγοῦν, μὲ θεῖα ἀναγνώσματα ποὺ τὸν παρηγοροῦν, μὲ ἀδερφικὲς κουβέντες ποὺ τὸν στηρίζουν.
Τὸ καλεντάρι τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἕνα πέρασμα ἀπὸ πνευματικοὺς σταθμοὺς ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς πολύβουες λεωφόρους τῆς ὕλης. Μέρα μὲ τὴ μέρα, ἕνα χαρτάκι τοῦ ἡμερολογίου σκίζεται καὶ κάπου θὰ δεῖς τὸν χριστιανὸ νὰ στέκεται καρτερικὰ σὲ μιὰ οὐρὰ γιὰ ἐξομολόγηση, κάπου νὰ γαληνεύει στὸ ἡμίφως μιᾶς ἀγρυπνίας, κάπου νὰ μάχεται γιὰ τὰ σεβάσματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλλάδας, κάπου νὰ «ἁλατίζει» τὴν ἄνοστη κενότητα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ κάπου νὰ γίνεται ἄσωτος υἱὸς ποὺ ὅμως τρέμει τὸ ξεμάκρεμα ἀπὸ τὸν Πατέρα.
Οἱ δώδεκα μῆνες ποὺ ἁπλώνονται μπροστά μας εἶναι 12 μεγάλοι σταθμοὶ μετανοίας, μὲ ἄφθονες μέρες, ὧρες, λεπτὰ καὶ δευτερόλεπτα ποὺ λογίζονται σὰν χρυσάφι γιὰ ἐπένδυση. Ἂν ἐμεῖς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τέτοια ἐκτίμηση τὸν χρόνο, θὰ ἔφτανε μιὰ ἐπίσκεψη σὲ ἕνα νοσοκομεῖο ἀνίατων περιπτώσεων, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τί δὲν θὰ ἔδινε ὁ κάθε πάσχων γιὰ νὰ λάβει ξανὰ αὐτὸ τὸ χρυσάφι.
Ὅπως μὲ εὐλάβεια μαζεύει ὁ χριστιανὸς ἀκόμα καὶ τὰ ψιχουλάκια ἀπὸ τὸ ἀντίδωρο, πολὺ περισσότερο πρέπει νὰ μαζεύουμε τὶς στιγμὲς γιὰ νὰ μὴν μαγαρίζονται πεταμένες.
Τὸ νηπτικὸ «καλεντάρι» τοῦ 2026
Εὐχή μας εἶναι νὰ ἀξιοποιήσουμε αὐτοὺς τοὺς 12 σταθμοὺς ἢ ὅσους κρύβει ἀκόμα ὁ ἐπίγειος δρόμος μας, ὅσο γίνεται καλύτερα. Τὸν Γενάρη μὲ τὰ Θεοφάνεια, νὰ καθαγιάσουμε τὴν ψυχή μας στὸ νοητὸ Ἰορδάνη τῶν δακρύων μιᾶς μετανοημένης ἀνθρωπότητας. Τὸν Φλεβάρη μὲ τὴν Ὑπαπαντή, νὰ προϋπαντήσουμε κι ἐμεῖς τὸν ἐλευθερωτή μας Χριστὸ καὶ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα νὰ πάρουμε τὸν μακρὺ σαρακοστιάτικο δρόμο γιὰ τὰ ἄφατα τοῦ Γολγοθᾶ. Τὸν Μάρτη νὰ ἀκονίσουμε τὸ νοητὸ σπαθὶ τῆς Ἐπανάστασης στὴν πέτρα τῆς Πίστεως καὶ νὰ σκιρτήσουμε ἀπὸ τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα ποὺ ἔλαβε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.
Τὸν Ἀπρίλιο μὲ τὴ Πασχάλια χαρὰ νὰ ἀναστηθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν νικητὴ Χριστὸ καὶ νὰ θριαμβολογήσουμε πάνω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ Ἅδη. Τὸν Μάϊο μὲ τὴν Ἀνάληψη νὰ ἀτενίσουμε μὲ δέος τὴν θεανθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ νὰ κάθεται «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός», καὶ ἡ Πεντηκοστὴ νὰ μᾶς φλογίσει μὲ δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸν Ἰούνιο νὰ ἀφουγκραστοῦμε ἀπὸ τὸν βροντόφωνο Πρόδρομο πῶς ἀρθρώνουμε λόγο μετανοίας στὴν ἔρημο τοῦ κόσμου καὶ πῶς νὰ ἐλέγχουμε τοὺς Ἠρώδηδες κάθε γενιᾶς. Τὸν Ἰούλιο νὰ βυθιστοῦμε στὶς γλυκύτατες νουθεσίες τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καὶ νὰ κάνουμε ἐργόχειρό μας τὸ φιλότιμο του.
Τὸν Αὔγουστο νὰ γιορτάσουμε τὴ μάνα μας Παναγία, ποὺ οἱ ἀκατάπαυστες πρεσβεῖες της εἶναι ἀσάλευτα σκαλοπάτια γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Τὸν Σεπτέμβρη νὰ ὑψώσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ ὡς τὸ τρόπαιο τῆς αἰώνιας Ζωῆς, ὡς ἀήττητο ὅπλο ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ ὡς τὸ μόνο ἐφόδιο ποὺ πρέπει νὰ κουβαλήσουμε γιὰ νὰ μᾶς κουβαλήσει κι ἐκεῖνο σὲ ὁδὸ Σωτηρίας. Τὸν Ὀκτώβρη νὰ δικαιώσουμε τὴν βαριὰ κληρονομιὰ τοῦ «ΟΧΙ» σὲ σύγχρονους δικτάτορες καὶ δικτατορίσκους, κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Σκέπη τῆς Ὑπέρμαχης Στρατηγοῦ. Τὸ Νοέμβρη μὲ τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς τὴν καρδιά μας εἴσοδο γιὰ νὰ φιλοξενήσει τὰ «Ἅγια τῶν Ἁγίων». Καὶ τὸν Δεκέμβρη νὰ μαζέψουμε ὅλα τὰ πνευματικὰ δῶρα ποὺ οἰκονομήσαμε μὲ τὸ χρυσάφι τοῦ χρόνου, γιὰ νὰ τὰ προσφέρουμε στὰ πόδια τοῦ γεννηθέντα Ἰησοῦ.
Ἂς κάνουμε τὴν κάθε στιγμή μας νὰ μετράει ὄχι μόνο πρόσκαιρα, ἀλλὰ αἰώνια. Σὲ κάθε πτώση, ἂς ἀκολουθεῖ ἡ ἐπίγνωση καὶ ἡ μετάνοια. Σὲ κάθε κέρδος, ἡ εὐωδία τῆς Ἀνάστασης καὶ ἡ ἐλπίδα.
Καλὴ καὶ εὐλογημένη Χρονιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου