20 Ιουν 2017

Ἡ δασκάλα μου ἡ μάμμη μου


Γράφει ὁ Γέροντας Γρηγόριος, Καθηγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου Ἁγίου Ὅρους
Καταγότανε ἀπὸ τὶς σκλαβωμένες πατρίδες, τὴν Αἶνο καὶ τ᾽ Ἀϊβαλί. Ὅταν ἐγκατασταθήκανε στὴν Πάρο, στὶς μεγάλες μέρες τραγουδούσανε: «Παναγιά μου ἀπὸ τὴν Αἶνο, μήνυσέ μου ἵντα θὰ γένω. Παναγιά μου ἀπὸ τὴν Πάρο, μήνυσέ μου ποιάν θὰ πάρω». Αὐτὴ ἡ γιαγιὰ μὲ ἐδίδαξε μὲ τὴν ζωή της καὶ τὸν λόγο της τὸ πατρῶον σέβας. «Ἡ νηστεία εἶναι, παιδί μου, ἡ βάσις κάθε σωματικῆς ἀσκήσεως.» Ὅλες τὶς Σαρακοστὲς ἄλαδο ἡ γιαγιὰ καὶ ὁλόκληρο τὸ σπίτι. Μ᾽ ἔμαθε ν᾽ ἀνάβω τὸ καντήλι, νὰ θυμιάζω, νὰ ἀνάπτω κερὶ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα καὶ νὰ προσεύχωμαι στὸν ὄρθρο καὶ στὸ δείλι. Μοῦ ὑπέδειξε τὶς μετάνοιες σὰν προσευχὴ ποὺ τὴν δέχεται ὁ Θεός. Μὲ δίδαξε ὅτι ἂν τρεῖς Κυριακὲς δὲν ἀκούσουμε τὸν ἑξάψαλμο, σταματᾶμε νὰ εἴμαστε χριστιανοί. «Σήκω, παιδί μου, ὁ παπᾶς πέρασε, ἀνέβηκε στὴν Παναγία· μὴ ξεχνᾶς ὅτι καὶ τὴν προηγούμενη Κυριακὴ τὸν χάσαμε τὸν ἑξάψαλμο.» Μ᾽ ἔμαθε νὰ τὸν ἀκούω ὄρθιος καὶ σεβίζων, ὑποκλινόμενος. Τὴν ὥρα ποὺ διαβαζότανε τὸ Εὐαγγέλιο ἔβαζε κερὶ στὸ μανάλι, γιατὶ πίστευε ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ διαθήκη ποὺ ἄφησε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, καὶ στὴν σύνταξη καὶ ἀνάγνωση τῶν διαθηκῶν, ποὺ γινότανε πάντοτε τὸ ἑσπέρας, ὅλοι βαστοῦσαν κερί, γιὰ νὰ βλέπη ὁ συντάκτης. Μ᾽ ἔμαθε πὼς τὸ «Δόξα Πατρὶ» εἶναι ἡ μεγαλύτερη δοξολογία καὶ ἱστάμενος ὄρθιος νὰ σταυροσημειοῦμαι. Μ᾽ ἔμαθε τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, εἰσερχόμενος στὸν ναό, νὰ κάνω τρεῖς μετάνοιες, γιὰ τὸν....
προηγιασμένο Ἄρτο ποὺ βρίσκεται στὴν ἁγία Τράπεζα. Μοῦ ὑπέδειξε, περνώντας μπροστὰ ἀπὸ κάθε ἐκκλησία, νὰ σταυροσημειοῦμαι καὶ νὰ ἐπικαλοῦμαι τὸν Ἅγιο τῆς ἐκκλησιᾶς. Ὅπου καὶ νὰ βρίσκωμαι, τὴν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων νὰ τὴν τιμῶ ὅπως τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Μοῦ διηγήθηκε ὅτι πολλοὶ εὐλαβεῖς ἄνθρωποι εἶδαν τὰ ξημερώματα τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τὸ ἄκτιστον φῶς. Μοῦ ὑπέδειξε τὴν Κυριακὴ νὰ μὴ γονατίζω, γιατὶ οἱ ἅγιοι Κολλυβάδες τοὺς δίδαξαν ὅτι ἡ Κυριακὴ εἶναι Πάσχα. Μ᾽ ἔμαθε τὸ πρόσφορο τὸ καλοζυμωμένο νὰ τὸ προσφέρω στὴν ἐκκλησία ὄχι μὲ γυμνὰ τὰ χέρια, ἀλλὰ σὲ ἄσπρη καθαρὴ πετσέτα. Μ᾽ ἔμαθε ὅταν φτιάχνω τὰ κόλλυβα, νά ᾽χω κερὶ καὶ λιβάνι. Μοῦ ὑπέδειξε στὸ Ἱερὸ ποὺ διακονῶ, ποτὲ τὰ ἐνδύματά μου νὰ μὴν ἀγγίξουνε τὴν ἁγία Τράπεζα, γιατὶ -ὅπως ἔλεγε- εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ.
Μὲ κράτησε νὰ μὴν ἀφήσω τὴν ἐκκλησιαστικὴ σχολή, ἀλλὰ νὰ συνεχίσω, γιατὶ τοὺς λογισμούς μου νὰ σπουδάσω γιατρός, τοὺς ἔκρινε σὰν ἀφορμὴ νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Μ᾽ ἔμαθε νὰ μὴν εἶμαι φιλόδικος. Ἂν καὶ χήρα πενήντα πέντε χρόνια, δέχθηκε κάθε ἀδικία, χωρὶς νὰ καταφεύγη στὸ δικαστήριο τῶν ἀνθρώπων· ὅλα τὰ ἄφηνε στὸ δικαστήριο τοῦ Θεοῦ. Μοῦ πιπίλισε κυριολεκτικὰ τὸ μυαλό μου νὰ προσέχω τὸ σκάνδαλο, γιατὶ ἔχει δύο ὄψεις: σκανδαλίζεσαι καὶ σκανδαλίζεις.

Ἡ πτωχὴ αὐτὴ γιαγιά, μὲ τὶς τρύπιες συρτὲς παντόφλες καὶ τὴν κάλτσα τὴν ξώφτερνη, εἶχε πάντοτε τὴν ποδιά της ἀνασηκωμένη, γεμάτη δοσίματα. Στὴν μεγάλη πείνα βοήθησε πολλοὺς ἀνθρώπους καὶ πολλὰ παιδιὰ μεγάλωσαν ἀπὸ τὰ χέρια της. Ἡ ἁγνή της ζωή, παρὰ τὰ πολλὰ χρόνια τῆς χηρείας, ἦταν στὴν κοινωνία τοῦ χωριοῦ παροιμιώδης. Φίλεργη, λέγοντας πάντοτε τὸν στίχο: «Ἡ νύχτα κι ἡ αὐγὴ μ᾽ ἔβγαλε καματερή». Αὐτάρκης, οἰκονόμα καὶ ταπεινή. Μ᾽ ἔμαθε νὰ ζῶ ἀπὸ τὸν κόπο τῶν χεριῶν μου καὶ ὄχι νὰ ἁπλώνω χέρι. Τό ᾽ξερε κι αὐτό: «Καλύτερα, παιδί μου, νὰ δίνης παρὰ νὰ παίρνης».
Μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ κλίμα τράνεψα. Ἔπειτα ὅμως, σὰν ἀφελὴς νησιώτης πίστεψα ὅτι στὶς θεολογικὲς σχολὲς διδάσκεται ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε ἄρχισε ἡ παραζάλη. Καθηγητὴς ἀπὸ ἕδρας σὲ ἐρώτηση ἀπήντησε: «Ἐγὼ δὲν κάνω θρησκεία, κάνω ἐπιστήμη»! Καὶ οἱ ἑρμηνευτὲς τῆς Γραφῆς ἀράδιαζαν γνῶμες τῶν ἀπίστων τῆς Εὐρώπης. Αὐτοὶ ἐρεύνησαν τὴν Γραφὴ πιὸ σωστὰ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες! Ὅ,τι ἔμαθαν στὰ αἱρετικὰ πανεπιστήμια, σὰν ψιττακοὶ μᾶς τὰ μετέφεραν στὶς αἴθουσες τῶν θεολογικῶν σχολῶν. Ὅλη ἡ Πατρολογία τελείωνε στὸν ὄγδοο αἰῶνα. Μετὰ δὲν εἶχε ἡ Ἐκκλησία ἡ ὀρθόδοξη νὰ παρουσιάση Πατέρες καὶ διδασκάλους(!). Ποῦ νὰ ἀκούσουν γιὰ ἅγιο Νικόδημο; Λαϊκότροπος καὶ καλογερόπληκτος. Τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ εὐτυχῶς ὁ Παναγιώτης ὁ Χρήστου τὸν ἔβαλε στὴν σειρὰ τῶν μαθημάτων του.
Μέσα σ᾽ ὅλον αὐτὸν τὸν τάραχο, ἄρχισαν τὰ νεώτερα χρόνια οἱ θολωμένες θεολογίες. Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ θεολόγοι μᾶς παρέδωσαν μαθήματα γιὰ τὶς σχέσεις τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ δὲν μᾶς ἀποκαλύφθηκαν. Καὶ ὕψωσαν τὸν ἐπίσκοπο ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸν φτάνει οὔτε ὁ ἄνθρωπος οὔτε ὁ Θεός. Ἀναπτύχθηκε ἡ θεωρία ὅτι ὁ πρεσβύτερος λειτουργεῖ στὸ ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου καὶ ὄχι τοῦ Χριστοῦ! Τὸ «Δεῦτε προσκυνήσωμεν» στὴν εἴσοδο τοῦ Εὐαγγελίου ἀναφέρεται στὸν ἐπίσκοπο (γι᾽ αὐτὸ πολὺ σωστὰ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει μετὰ «Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θεοῦ... ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο»). Καὶ ξεχάστηκε ὅτι ὁ ἐπίσκοπος μέχρι τὸν δέκατο ἕκτο αἰῶνα ἀφαιροῦσε ἀπὸ πάνω του κάθε στολίδι καὶ λειτουργοῦσε ὡς ἁπλὸς πρωτόπαπας. Σήμερα καὶ τὴν ὥρα τῆς χειροτονίας ὁ ἐπίσκοπος φέρει μίτρα, στέμα βασιλικό! Ἔτσι ὁλοκληρώνεται ἡ ἐπισκοπική του παρουσία! Ἐξ ἁμαρτιῶν μας ἕνας ἐπίσκοπος βρῆκε στὴν Μικρὰ Ἀσία τὴν τουρκάλα νὰ ἔχη μίτρα πολύτιμη γιὰ φωλιὰ στὴν κλῶσσα. Ὡραῖα τὸ ἐτίμησε αὐτὸ τὸ διάδημα ἡ ἀγράμματη μουσουλμάνα!
Ἕτερος μεγάλος θεολόγος μᾶς ἔδωσε τὸ ζῶον τὸ θεούμενον. Βρέθηκα στὴν συντροφιά τους καὶ διερωτήθηκα: «Τόσο ὑψηλὰ ἔχουν ἀνέβη αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; Ἐγὼ τί θέλω ἐδῶ μέσα ὁ ἀμαθὴς καὶ ἀγράμματος;» Τοῦ συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Ζῶον θεούμενον» τοῦ ἀνέκοψε ὁ Θεὸς τὴν ζωὴ ἐξερχομένου τῆς ταβέρνας...
Ἄλλος μᾶς ἔδωσε βιβλίο «Μιὰ βραδιὰ στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους». Χίλιες βραδιὲς ἔχω ζήσει στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ δὲν αἰσθάνθηκα αὐτὰ ποὺ ἔζησε αὐτὸς μὲ μιὰ βραδιὰ στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καὶ διερωτῶμαι: «Τοξευμένοι πύραυλοι εἶναι αὐτοί; Καὶ ἐπιτέλους ποιός τοὺς τοξεύει, τὸ μυαλό τους ἢ ὁ Θεός;».
Ἐρχόμαστε καὶ σὲ ἕνα ἄλλο βιβλίο, στὴν «Ἐμπειρικὴ θεολογία». Ἄλλος παράδεισος κι αὐτός. Ἀπὸ ποῦ εἶχε τὴν ἐμπειρικὴ θεολογία ὁ παπα-Γιάννης; Ἀπὸ τὴν ἐφοπλίστρια γυναίκα του; Δὲν ξέρω ἂν ποτὲ λειτουργοῦσε κι ἂν ποτὲ θεάθηκε μὲ ράσο. Πάντως διπλοπόδι σὲ δικηγορικὸ γραφεῖο τῆς πλατείας Κάνιγγος ἐδίδασκε τὴν ἐμπειρικὴ θεολογία. Πόθεν τὴν ἐδιδάχθη καὶ πότε τὴν ἔζησε; Ἂν ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε λίγο παραπάνω μυαλό, ἂς εἴμαστε συγκρατημένοι.
Καὶ ἄλλος σπουδαῖος ὑψιπέτης παρουσιάστηκε στὸ πνευματικὸ στερέωμα τῶν τελευταίων ἐτῶν. Μᾶς ἔδωσε τὸ σύγγραμα «Ὀψόμεθα τὸν Θεὸν καθώς ἐστιν». Ὅταν τὸ ἀναγινώσκη κανείς, ἡ πρώτη του σκέψη εἶναι: «Γράφει ἀπὸ ἐμπειρία ἢ ἀπὸ γνώση;». Ἂν εἶναι ἀπὸ ἐμπειρία, ποιός μπορεῖ νὰ ξεχάση ὅτι στὸ Ἅγιον Ὄρος εἶχε ὑποτακτικὸ τὸν παπα-Δημήτρη τὸν..., ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος κατάσκοπος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου; Ὁ λαὸς λέγει ὅτι τὸ παγώνι, ὅταν κοιτάζη τὰ ὄμορφα φτερά του, τραγουδάει, ἀλλ᾽ ὅταν κοιτάξη τὰ πόδια του, ντρέπεται καὶ σταματάει...
Πρεσβύτερος ἔδωσε σὲ κυκλοφορία ἐμπειρίες του ἀπὸ τὴν θεία Λειτουργία καὶ μᾶς ὡδήγησε στὸν λογισμὸ ὅτι αὐτὸς ἀγγέλους ἔσχε συλλειτουργοῦντας. Αὐτὰ δὲν γράφονται. Βιώνονται καὶ συνεσκιασμένα σὲ ὀλίγους τὰ ἀποθέτουμε.
Περὶ δὲ τῆς νοερᾶς προσευχῆς... αὐτὸ τὸ οὐράνιο πρᾶγμα τὸ κατεβάσαμε στὰ πεζοδρόμια καὶ γράψαμε καὶ ξαναγράψαμε αὐτὰ ποὺ ποτὲ δὲν ἀγγίξαμε...
Στὴν Δυτικὴ Ἑλλάδα ἦταν ἄγνωστος ὁ μοναχισμός. Πάρε τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας ἀπὸ τὴν Ναύπακτο μέχρι τὸ Πωγώνι τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἂν θὰ βρῆς μοναχὸ ἢ μοναχή. Ὅταν βρεθήκαμε σὲ κάποιο χωριό, οἱ ἄνθρωποι νόμισαν ὅτι εἴμαστε Ἰεχωβάδες. Κλείστηκαν στὰ σπίτια τους καὶ δὲν μᾶς ἄνοιγε κανεὶς τὴν πόρτα καὶ κάλεσαν τὴν ἀστυνομία νὰ μᾶς συλλάβη, γιατὶ δὲν εἶχαν δῆ ποτὲ τὸν μοναχικὸ σκοῦφο. Ὁ παπα-Σπυρίδων, μὲ ὅλα του τὰ βάσανα, ἐπιστράτευσε τόσα παιδιὰ σ᾽ ἕνα νεόδμητο μοναστήρι καὶ ὁ οὐρανοβάμων ἐπίσκοπος ἀγωνίστηκε νὰ τὸ κλείση. Βρὲ ἄσ᾽ τους, ἔστω καὶ σὰν σημάδι στὴν ἄμμο τῆς ἐρημιᾶς καὶ μὴ τοὺς κυνηγᾶς. Ἡ «Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία» ἔστειλε πολλοὺς ἀνθρώπους στὰ μοναστήρια, σταμάτησε τὴν κραιπάλη καὶ τὴν μέθη σὲ πολλούς. Τὰ δικά σας τὰ βιβλία ποιόν ἔστειλαν στὴν ζωὴ τῆς ὡλοκληρωμένης ἀφιερώσεως στὸν Χριστό;
Κι ἔτσι δώνω συχώριο σὲ ὅλους τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες ποὺ μοῦ εἶπαν: «Πρόσεχε τοὺς μορφωμένους. Ἀπὸ αὐτοὺς θὰ χαλάση ὁ Θεὸς τὸν κόσμο». «Τὰ ὑπέρμετρα τῶν δαιμόνων εἰσιν» ἔλεγε ὁ ὅσιος Ἀμφιλόχιος ὁ Πάτμιος. Ὁδήγησέ τον τὸν ἄλλον στὴν στράτα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς θὰ τὸν κατευθύνη καὶ θὰ τὸν διδάξη. Ὄχι μεγαλοστομίες. Ἐμεῖς μένουμε σ᾽ αὐτὰ ποὺ διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι οἱ ἀκολουθίες, τὸ κερὶ καὶ τὸ λιβάνι καὶ τὸ καντήλι ποὺ ἀνάβει μπροστὰ στὰ ἅγια εἰκονίσματα. Καὶ πιὸ πέρα δὲν πηγαίνω. Ἂν θέλη, ἂς μὲ πάη ὁ Θεός.
Κύριε, βοήθα. Θόλωσαν τὰ νερὰ καὶ δὲν βλέπουμε τὴν ὀμορφιὰ τοῦ βυθοῦ τῆς θάλασσας. Κύριε, συγκράτησε τοὺς μεγαλοδιανοούμενους. Φρενάρισε τὸ κακὸ ποὺ μᾶς βρίσκει τὰ τελευταῖα χρόνια. Καὶ ἐμεῖς, λάτρεις σου ἀμετάθετοι καὶ ἀμετακίνητοι.

11 σχόλια:

  1. Δύσκολα για μάς που έχουμε μάθει τήν τυφλή υπακοή στούς επισκόπους καί δέν μπορούμε να διακρίνουμε τούς προφήτες απ'τούς ψευδοπροφήτες, πράγμα πού μάς έδωσε ο Κύριος εντολή να κάνουμε, να προσέχουμε δηλαδή καί να τούς διακρίνουμε σύμφωνα με τά κριτήρια πού μάς έδωσε.
    Καλή μετάνοια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατηγορεί τον π.Ρωμανίδη και τον Γέροντα Σωφρόνιο, και τους βάζει στην ίδια κατηγορία με τους μεταπατερικούς (προτεσταντικής κοπής) ψευτο-"θεολόγους" (επειδή ήταν μορφωμένοι;;). Μεγάλο λάθος του ηγούμενου.
    Το γεγονός ότι κάποιος έχει "κληρονομήσει" ευλάβεια και βίωμα Ορθοδοξίας, δεν τον κάνει αλάθητο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ σοφά κι ωφέλιμα αυτά που γράφει ο άγιος Γέρων Γρηγόριος της Ιεράς Μονής Δοχειαρείου. Ο π.Ιωάννης Ρωμανίδης στα μαθήματά του στο Πανεπιστήμιον έλεγεν ότι "λαμβάνομεν γνώσιν περί του Θεού δια της εμπειρίας των θεουμένων.Και θεούμενοι είναι εκείνοι που αρχίζοντας από την μελέτην της Αγίας Γραφής και των πατερικών κειμένων εφωτίσθη ο νούς τους ,αφού έπαθαν την κάθαρσιν κι έφθασαν στον φωτισμό και μετά στην θέωσιν.Αυτά είναι τα στάδια τελειώσεως.Όπως λέγει και ο Απόστολος Παύλος ότι ,'πρώτα θέλει ο αρχάριος στα πνευματικά γαλατάκι και μετά ξηρά τροφή'"κ.λπ. Στο δε γραφείο της πλατείας Κάνιγγος,όπου πήγα μία φορά στις διαλέξεις,δεν εδίδασκεν 'εμπειρική θεολογία΄,ούτε οι ακροατές ήσαν φοιτητές ,αλλά ήταν διάφοροι εργαζόμενοι που ήθελαν να μάθουν ωρισμένα πράγματα και τους μιλούσε κυρίως για τη Ρωμηοσύνη ,όπως τα περιγράφει στο βιβλίο του και για την πνευματική ζωή των θεουμένων.Άν ο Σ/τος Ναυπάκτου εχρησιμοποίησεν έναν αδόκιμον όρον, θεωρώ ότι δεν ευθύνεται ο π. Ιωάννης. Και τα βιβλία με τον τίτλο "Δογματική...", δεν είναι η Δογματική του π.Ιωάννου, όπως την εδίδασκε στο Πανεπιστήμιον.Αυτή η Δογματική των πανεπιστημιακών του παραδόσεων υπάρχει στον Εκδότη κ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΟΥΡΝΑΡΆ στη Θεσσαλονίκη. Όσον αφορά στο ράσο, χωρίς να γίνω συνήγορός του, αλλά για την αποκατάστασι της πραγματικότητος, επιτρέψτε μου με όλο το σεβασμό μου προς το άγιο πρόσωπό σας και το ιερό σχήμα σας να ειπώ ότι το φορούσε πάντα στην Εκκλησία και στη Σύγκλητο δεν φορούσε τήβεννον ,αλλά ράσο,καθώς και στους διαλόγους με τους ετεροδόξους.Προσωπικώς τον έχω ιδεί να συλλειτουργή στον Άγιο Χαράλαμπον Ιλισίων Αθηνών με τον φίλον του ιερέαν,αείμνηστον πλέον,π. Στέφανον Αβραμίδην.Κάποτε συλλειτούργησε στην Ιερά Μητρόπολιν Αθηνών με χοροστατούντα τον μακαριστόν Αρχιεπίσκοπον Αμερικής κυρόν Ιάκωβον και διάκονον τον νύν Μηροπολίτην Βοστώνης κ. Μεθόδιον, ήτο εδώ Φοιτητής,υπάρχουν φωτογραφίες.Αν ως άνθρωπος είχε και μερικά ελαττώματα π.χ, 'διπλοπόδι κ.ά.',ας μου επιτραπή να υπενθυμίσω το πατερικόν ότι ουδείς άγιος δια τον θαλαμηπόλον του". Δρ.Δέσποινα Κοντοστεργίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τρανή απόδειξις για το ότι ο π.Ρωμανίδης "θεάται με ράσον",είναι η φωτογραφία αριστερά με το ράσο και τον ξύλινο Σταυρό και την σημείωσιν "ο μεγάλος μας θεολόγος" ,στην ίδια σελίδα που δημοσιεύεται το άρθρον του π.Γρηγορίου.Παρακαλώ, να του την στείλετε. ΔΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αν δεν είναι εμπειρικός θεολόγος ο Γέροντας Σωφρόνιος, τότε ποιος είναι... Όσο για τον "υποτακτικό" του παπα-Δημήτρη (Μπάλφουρ), η σχέση του Γέροντα, όπως και του Αγίου Σιλουανού, με το Μπάλφουρ ήταν καθαρά πνευματική και μάλιστα κατά ένα μέρος εξ αποστάσεως (κυρίως δι' αλληλογραφίας). Ο Μπάλφουρ ασπάστηκε την Ορθοδοξία και στα γράμματά του ο γέροντας του συμπαραστέκεται πνευματικά στον αγώνα του να φύγει από τον παπισμό και να γίνει ορθόδοξος. Κανένα τεκμήριο δεν παρέχεται ότι ήταν κατάσκοπος όταν συγχρόνως ήταν και ορθόδοξος μοναχός και ιερέας! Διαβάζοντας την αλληλογραφία του Μπάλφουρ με το Γέροντα, όπου φαίνονται οι πνευματικές διακυμάνσεις του Μπάλφουρ, γίνεται φανερό ότι δεν ισχύει ο ισχυρισμός ότι ήταν πράκτορας. Αν ήταν πράκτορας & υποκριτής από πριν, δε θα εμφάνιζε αυτές τις αμφιταλαντεύσεις. Αλλά ακόμη κι αν ήταν, δεν ενοχοποιείται ο Γέροντας Σωφρόνιος. Ο Μπάλφουρ ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε από πολλά κύματα. Επανήλθε στην Ορθοδοξία και πέθανε, όπως φαίνεται, ως ορθόδοξος πιστός (όχι ιερέας). Ο Θεός να τον αναπαύσει. Τα υπόλοιπα είναι σενάρια για μυθιστορήματα κατασκοπίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Aν ο γεροντας Γρηγοριος μιλαει απο το κεφαλι του κριμα γι αυτον, αν ομως μιλαει εν πνευματι αγιω ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νομιζω οτι ο γεροντας Γρηγοριος σ' αυτο το κειμενο ηταν ιδιαιτερα ευστοχος και αποκαλυπτικος [για οποιον ενδιαφερεται...]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τα λόγια του Ηγουμένου Γέροντα Γρηγορίου, αποδεικνύουν ότι ισχύουν ΑΠΟΛΥΤΑ τα λόγια που ακούμε σε κάθε θεία λειτουργία:

    "Ένας είναι ο Άγιος, ένας είναι ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, εις δόξα του Θεού Πατρός".


    Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ανήκει ΜΟΝΟ στον Θεό.


    Αγαπούμε όμως και τιμούμε τους Οσίους της Εκκλησίας, διότι αυτοί ακολούθησαν πιο πιστά από τους άλλους ανθρώπους, τον Θεό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ο Ιησούς Χριστός είπε σαφώς στο Ιερό Ευαγγέλιο:

    "Κανένας (άνθρωπος) δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας (είναι αγαθός), ο Θεός".


    Οι Όσιοι της Εκκλησίας, μας δείχνουν τον δρόμο ΠΡΟΣ τον Θεό (και όχι προς τον εαυτό τους).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. οι αληθειες πονανε..ας το δεχτουμε ειδικα αν βγαινουν απο στοματα γεροντων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. γίνανε όλοι ολισθήματα θεολογίας. πως μπορεί κανείς να διδάξει ΘΕΟΛΟΓΙΑ ? πώς ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.