ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

18 Ιαν 2015

Οἱ σφαῖρες τῶν καλάσνικοφ ἀπειλοῦν καὶ τὴν πατρίδα μας

Γράφει ὁ Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος
«Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι» Γ. Σεφέρης
Τὸ 1997 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Λιβάνη» κυκλοφορήθηκε ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο μὲ τίτλο: «Ἡ οἰκονομικὴ φρίκη», τῆς Γαλλίδας δημοσιογράφου καὶ μυθιστοριογράφου Βιβιᾶν Φορεστέρ. Τὸ θυμήθηκα λόγω τῶν πρόσφατων γεγονότων. Οἱ Γάλλοι, πέραν τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀποχαύνωσης, ἀναπολώντας τὴν ἐποχὴ ποὺ ὑπῆρξαν «Μεγάλη Δύναμη» συμμετεῖχαν, ὡς πιστὰ σκυλάκια τῶν Ἀμερικανῶν, σὲ «ἀνθρωπιστικὲς» καὶ «εἰρηνευτικὲς» ἐπεμβάσεις κατὰ ἰσλαμικῶν χωρῶν. Ὅλα αὐτὰ τὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα ποὺ κυβερνοῦν τὴν χώρα τοὺς τὰ τελευταία χρόνια-Σαρκοζί, Ὀλὰντ- μὲ περισσὴ ἀφροσύνη, δὲν ἀντιλήφθηκαν τὴν παγίδα: δὲν βομβαρδίζεις λαούς, οἱ ὁποῖοι κάποτε «γεύτηκαν» τὴν ἀποικιοκρατία σου καὶ δεύτερον ἡ ἐπέμβαση δὲν ἐξάγεται μόνον ὑπὸ μορφὴ στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀλλὰ καὶ εἰσάγεται ὑπὸ μορφὴ τρομοκρατικῶν ἐνεργειῶν.
Ἐντοπίζεται ὅμως καὶ μία ἄλλη παράμετρος, ἴσως ἡ κρισιμότερη, γιὰ τὴν ὁποία θὰ παραπέμψουμε στὸ βιβλίο τῆς Φορεστὲρ (σελ. 25-26). «Βλέπουμε καθημερινὰ νὰ προσλαμβάνονται, νὰ ἀπολύονται ἄντρες καὶ γυναῖκες, μέσα σὲ μία ἀγορὰ ἐργασίας ποὺ μεταβάλλεται, συρρικνώνεται, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανταστική, μία ἀγορὰ ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐξαρτῶνται, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ἡ ζωή τους, ἐνῶ ἐκείνη δὲν ἐξαρτᾶται πιὰ ἀπ’ αὐτούς. Βλέπουμε...
ἤδη, τόσο συχνά, ὅτι δὲν τοὺς προσλαμβάνουν ποτέ. Καὶ τότε, ἰδιαίτερα οἱ νέοι, φυτοζωοῦν μέσα σ’ ἕνα τεράστιο κενὸ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἐξευτελιστικὸ καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο θεωρούνται  ὑπεύθυνοι οἱ ἴδιοι. Βλέπουμε πὼς ξεκινώντας ἀπὸ ἐκεῖ, ἡ ζωὴ τοὺς κακοποιεῖ καὶ ἡ κοινωνία βοηθᾶ στὴν κακοποίηση αὐτή. Βλέπουμε ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει κάτι χειρότερο: ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἐκμετάλλευσης. Πῶς νὰ μὴν τρέμουν αὐτὰ τὰ πλήθη, πού δὲν εἶναι ἐκμεταλλεύσιμα, ποῦ δὲν εἶναι πιὰ καθόλου ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση;...

Ἑπομένως, σὰν ἠχώ, καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα: εἶναι χρήσιμο νὰ ζεῖ κανεὶς ἂν δὲν εἶναι ἐπικερδὴς γιὰ τὸ κέρδος; Κι αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἀποτελεῖ τὴν ἠχὼ ἑνὸς ἄλλου: πρέπει κανείς, ν’ “ἀξίζει” νὰ ζεῖ, γιὰ νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζεῖ; Καὶ μ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἐκφράζεται ὁ κρυφὸς φόβος, ἡ ἀόριστη ἀλλὰ δικαιολογημένη φρίκη ὅτι, σύντομα, θὰ θεωρεῖται περιττὸς ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων ἢ καὶ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμός. Ὄχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας οὔτε καν ἀπορριπτέοι: περιττοί... Καὶ κατὰ συνέπεια ἐπιζήμιοι. Καὶ κατὰ συνέπεια...». Καὶ κατὰ συνέπεια ὀργισμένοι. Καὶ κατὰ συνέπεια γεμάτοι μίσος. Καὶ ἂν εἶσαι καὶ μουσουλμάνος, μ’ ἕνα Κοράνι πού σου διδάσκει τὴν ἀνωτερότητα καὶ τὴν περιφρόνηση κατὰ τῶν διεφθαρμένων δυτικῶν ἀπίστων, πολὺ εὔκολα, γιὰ νὰ ἔχεις καὶ τὸ «πνευματικὸ ἄλλοθι» καὶ τὴν πεποίθηση ὅτι πράττεις κάτι ἱερό, ἁρπάζεις τὸ καλάσνικοφ καὶ ὅποιον πάρει... ὁ Ἀλλάχ.

Στὴν Γαλλία καὶ γενικὰ στὴν δυτικὴ κυρίως Εὐρώπη, ἔφτασε στὴν ἐνηλικίωση ἡ πρώτη γενιὰ ὅπου ὁ σεβασμὸς γιὰ τὴν γνώση τῶν προγόνων, δὲν εἶναι πολιτικὰ ὀρθός, μία γενιὰ ποὺ «διδάχτηκε» τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν ἠθικῶν αὐθεντιῶν καὶ ἐξουσιῶν, μία γενιὰ ποὺ ἀνδρώθηκε μὲ τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα «νὰ εἶσαι ὁ ἐαυτός σου».
Στὴν εἰσβολὴ μεταναστευτικῶν πληθυσμῶν, οἱ ὁποῖοι μεταφέρουν καὶ τὴν πολιτιστικὴ καὶ ἐθνοφυλετικὴ τοὺς σκευή, ποὺ δὲν εἶναι πάντοτε συμβατὴ μὲ τὰ ἤθη ἢ καὶ τὸ δίκαιό της χώρας ὑποδοχῆς-ἐν προκειμένω τὴ Γαλλία- (π.χ. ἡ κλειτοριδεκτομὴ ἢ ἡ εἰσαγωγὴ θρησκευτικῶν συμβόλων στὸ ἀρνησίθρησκο δημόσιο γαλλικὸ σχολεῖο ἢ τὸ αἴτημα γιὰ a la carte, πολυπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση), οἱ Γάλλοι ἀπάντησαν μὲ τὸν χειρότερο τρόπο: μέσω τῶν ἠλιθιογόνων ΜΜΕ καὶ τῆς ἐκπαίδευσης, καλλιέργησαν τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, ποινικοποίησαν τὴν παράδοσή τους, «φτιάχνοντας νεολαία χωρὶς μνήμη γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν». Καὶ ὅμως, κατὰ τὸ γνωστὸ ἀξίωμα, «ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθόν». Καὶ ἀντίθετα ἡ λήθη εἶναι ἡ πέμπτη φάλαγγα στὴ στρατηγική της ἱστορίας.

Οἱ μουσουλμάνοι Γάλλοι, οἱ νέοι ποὺ στρατεύονται στὸ φανατικὸ Ἰσλάμ, γεννήθηκαν ἀπὸ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι, λόγω δουλειᾶς, εἶχαν λίγο ἕως πολὺ ἐνταχθεῖ στὴν γαλλικὴ κοινωνία. Τὸ θεωροῦσαν «εὐλογία» ποὺ ἄφησαν τὶς πάμφτωχες ἐρήμους τῆς Βορείου Ἀφρικῆς καὶ ἔστησαν σπιτικὸ σὲ φιλόξενη, τότε, χώρα. Τὰ παιδιὰ τοὺς ὅμως τὰ ἀνέμενε ἄλλη μοίρα. Τὰ δημόσια σχολεῖα, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ δραστικότερο ὅπλο ἔνταξης καὶ ἀφομοίωσης, τὴν γαλλικὴ παιδεία καὶ κουλτούρα, ἀφέθηκαν στὰ νύχια τῆς παγκοσμιοποιημένης «ἐλὶτ-ἀλήτ», καρυκευμένης μὲ τὸν τίτλο τῆς «ἀριστερᾶς», ἡ ὁποία στὸ ὄνομα τῆς «κοινῆς κουλτούρας», ἰσοπέδωσε τὴν ἐκπαίδευση. (Τὸ μόνο ποὺ διδάσκει μὲ ζῆλο ἡ ἐκπαίδευση εἶναι ἡ ἐξοικείωση μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, τὴν ὁποία κάποιοι τιποτολόγοι τὴν θεωροῦν ἔνδειξη πεπαιδευμένου πολίτη-μαθητῆ. Ἡ στρατολόγηση στὶς ὀρδὲς τοῦ Ἰσλὰμ γίνεται μέσω διαδικτύου, ἂν δὲν κάνω λάθος). Ἀποτέλεσμα: βαρβαρότητα, ἀνεργία, γκετοποίηση. «Ὁ βάρβαρος δὲν εἶναι ὁ ἄγριος, δὲν εἶναι ὁ ἄλλος στὸν ὁποῖο ἀρνοῦμαι τὴν ἀνθρωπιά, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὸ σεβασμό. Βάρβαρος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἐντάσσεται – οὔτε μὲ τὴν προσχώρηση οὔτε μὲ τὴν ἀντίδρασή του-στὸν πολιτισμό, δηλαδή, στὴ συνέχεια αὐτοῦ ποὺ δημιούργησαν ὅσοι προηγήθηκαν. Εἶναι ἀνιστορικὸς ἐκτὸς γενιᾶς. Δὲν ἀποτελεῖ καρπὸ τῆς ὕπαρξης τῶν πατέρων του, εἶναι μετεωρίτης, γεωγραφικὰ καὶ χρονικὰ χωρὶς βάση», γράφει ἡ Ν. Πολονὺ στὸ περισπούδαστο βιβλίο της «τὰ χαμένα παιδιά μας». (ἐκδ. «Πόλις», σελ. 50).

Ὅλη αὐτὴ ἡ πολυπολιτισμικὴ σαπουνόφουσκα ποὺ αἰωροῦνταν τόσα χρόνια, διαλύεται μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες. Οἱ νέοι μουσουλμάνοι Γάλλοι, βρῆκαν καταφύγιο-νόημα ζωῆς- στὰ παραγγέλματα τοῦ Ἰσλάμ. Τὸ γαλλικὸ σύστημα ἀπέτυχε παταγωδῶς νὰ τοὺς... ἐξανθρωπίσει. Ὅταν, ἀντὶ γιὰ τὸν Πλάτωνα, διδάσκεις «συνταγὲς μαγειρικῆς» ἢ «ὁδηγίες χρήσης οἰκιακῶν συσκευῶν»-τέτοιες ἀνοησίες περιέχουν καὶ τὰ γαλλικὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια- δηλαδὴ τὸ «τίποτε», τότε τὸ κενὸ τὸ ἀναπληρώνει κάτι πολὺ δελεαστικὸ γιὰ τοὺς μουσουλμάνους, ἀλλὰ φρικῶδες γιὰ τοὺς δημοσιογραφικὰ φθίνοντες καὶ ἐκλεπτυσμένους ἀπὸ τὸ ἀποκάρωμα τῆς εὐζωίας, εἰρηνόφιλους Γάλλους: ὁ τζιχαντισμός, ἡ μνησικακία καὶ τὸ ἐκδικητικὸ μένος γιὰ τοὺς ἀπίστους, τοὺς ἐχθρούς του «προφήτη». ( Σημειωτέον: Οἱ γονεῖς τῶν δύο μουσουλμάνων, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ παραδοθοῦν στὶς γαλλικὲς ἀρχές. Ἦταν πλέον ἀργά. Τὰ παιδιὰ τους εἶχαν ἄλλο… γονέα, οἱ φυσικοὶ γονεῖς τοὺς παραῆταν Γάλλοι).
 Θα πάρουν ἄραγε ἕνα μάθημα οἱ ἡμέτερες «μαϊμοῦδες», ὅλη αὐτὴ ἡ νεοταξικὴ σαχλαμάρα, ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἔκανε τὰ τελευταία χρόνια εἶναι νὰ ἀντιγράφει τὰ φράγκικα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα-νοσήματα. Ὅ,τι γυάλιζε στὸν κάθε ἡμιμαθῆ Γραικύλο, τὰ λύματα τῶν δυτικῶν, τὸ «ἔριχνε» μὲς στὴν Ἐκπαίδευση βαφτίζοντας τό, μὲ τὰ εὔηχα καὶ ἠχηρὰ φληναφλήματα, μεταρρύθμιση, ἀνακαίνιση, ἀναπτέρωση ἢ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Τούτη τὴν στιγμὴ τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο σχολεῖο ἀκολουθεῖ τὴν ὀλέθρια γαλλικὴ συνταγή. Γελοιοποιεῖ τὴν ἐθνική μας ταυτότητα, διασύρει τὴν ἱστορία μας, ἀποκρύπτει θυσίες καὶ ἡρωισμούς, ἐξωραΐζει ἐγκλήματα καὶ Γενοκτονίες, λυμαίνεται τὴν γλώσσα μας, περιφρονεῖ τοὺς σπουδαίους λογοτέχνες μας, προβάλλει τὴν ἀσημαντότητα, μ’ ἕνα λόγο κακουργεῖ ἐναντίον τῆς ἔθνους. Τὸ σὸκ τῆς λαθρομετανάστευσης ἔδωσε τὴν χαριστικὴ βολὴ στὸ ἡμιθανές... πτῶμα τῆς ἐθνικῆς μας Παιδείας, καταδικάζοντας καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα στὴν ἀμάθεια καὶ τὴν βαρβαρότητα. Γιὰ τοὺς μουσουλμάνους ποὺ φιλοξενοῦμε στὰ θρανία τῶν αἰθουσῶν μας, γνωρίζουμε τὴν ἐξέλιξη. Τὸ κακὸ ἐπωάζεται.
Τὰ κομματικὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα πέταξαν τὶς μάσκες τους. Ὅ,τι χειρότερο ἔχει ἡ κοινωνία μᾶς ξεβράζεται τοῦτες τὶς ἡμέρες στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες. Ψάχνω ἐναγωνίως ν’ ἀκούσω μισὴ κουβέντα γιὰ τὴν Παιδεία. Τίποτε. Τὸ ἔγκλημα θὰ συνεχιστεῖ. «Βρισκόμαστε σὲ συλλογικὴ ἀναζήτηση ἱστορικῆς εὐθανασίας» (Π. Κονδύλης). «Ὅπως στρώνει καθένας, ἔτσι καὶ κοιμᾶται»...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εάν χρησιμοποιείτε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Android και δεν αναγνωρίζει το πολυτονικό σύστημα (δεν φαίνονται δηλαδή όλα τα γράμματα στις αναρτήσεις), κατεβάστε από το google store το Mozilla Firefox Browser ώστε να μπαίνετε από αυτόν τον Browser και να επιλυθεί το πρόβλημά σας. Κατεβάστε το από ΕΔΩ.

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.

Φόρτωση...