Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
«Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω θεασάμενος τὸ πῦρ τῆς Θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Αὐτὴ ἡ ὄμορφη φράση περιέχεται στὴν εὐχὴ τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, ὅπου ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Σωφρόνιος, ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν στίχο του Προφητάνακτος Δαβίδ: «Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω» (Ψαλμ. ριδ, 3).
Τὸ θαῦμα τῆς ἀναστροφῆς τῶν ὑδάτων τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ ὅπου βαπτίστηκε ὁ Χριστός, εἶναι μιὰ ἀκόμα οὐράνια ὑπογραφὴ γιὰ τὴν ἀπαρασάλευτη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ νερὰ τοῦ πιὸ τιμημένου ποταμοῦ ποὺ χαράκωσε ποτὲ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, πηγαίνουν ἀντίθετα στὴ φυσικὴ φορὰ τοὺς κάθε χρόνο στὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων τὴν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων.
Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη πρὸς τὰ ὀπίσω, γιατί – ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ φωτισμένο πνεῦμα τοῦ Χρυσοστόμου – σταματᾶ νὰ ἐκβάλλει στὴ Νεκρὰ Θάλασσα... ὡς σημεῖο θεολογικό. Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα εἶναι τὸ ἀνθρώπινο γένος ποὺ ἐπὶ χιλιετίες πορευόταν στὸν Ἅδη. Ἀλλὰ μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία Χριστοῦ, ὁ ποταμὸς τῶν γενεῶν ἀνεστράφη πρὸς τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀνάσταση, ἔπαψε νὰ γεμίζει τὴν ἀπύθμενη δεξαμενὴ τοῦ θανάτου καὶ ξεκίνησε νὰ ἀρδεύει τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μὲ σεσωσμένες ψυχές.
Ὁ ἄνθρωπος σὰν ἄλλος Ἰορδάνης «στρέφεται εἰς τὰ ὀπίσω» καὶ μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα, ὅταν ἀπεκδύεται τὴ φθορὰ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ πολιτογραφεῖται στὴν ἄνω Ἱερουσαλὴμ ὡς συντεταγμένος πιστός, προορισμένος νὰ κληρονομήσει τὰ παραδεισένια μεγαλεία τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὁ Ἰορδάνης στρέφεται εἰς τὰ ὀπίσω καὶ μᾶς θυμίζει τί ἐστὶ πραγματικὴ μετάνοια, ἀφοῦ μόνο ἡ πλήρης μεταστροφὴ τῆς πορείας μας μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει σὲ ἀπάνεμες θάλασσες. Τὰ νερὰ ἀνακατεύονται, καὶ γιὰ λίγο τὰ ἀντίθετα ρεύματα συγκρούονται καὶ δημιουργοῦν ἀναστάτωση, ὅπως συγκρούεται καὶ τὸ θέλημά μας μὲ τὸ διαρκὲς κάλεσμα γιὰ μετάνοια. Χρειάζεται μιὰ ἐσωτερικὴ ἀντιπαράθεση κάθε φορὰ ποὺ πρέπει νὰ στραφοῦμε πίσω στὴν πηγὴ τῆς ἄφεσης. Χρειάζεται νὰ στρέφουμε ἀποφασιστικὰ τὰ νῶτα μας στὴ «Νεκρὰ Θάλασσα» τῶν παθῶν μας.
Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη πρὸς τὰ ὀπίσω γιατί καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» ποὺ κινεῖται κόντρα σὲ ὅλα τὰ πανίσχυρα ρεύματα: ἐνάντια στὸν κοσμοκράτορα διάβολο, ἐνάντια στὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἐνάντια στὸν θάνατο, ἐνάντια στὰ εἴδωλα, ἐνάντια στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, ἐνάντια στὸν πλοῦτο, ἐνάντια σὲ κάθε λογῆς ὑλικὸ συμφέρον καὶ ματαιοδοξία.
Ἀκόμη, ὁ Ἰορδάνης στρέφεται πρὸς τὰ πίσω γιατί ὁλόκληρη ἡ κτίση σαστίζει μπροστὰ στὴ θέα τοῦ Κτίστου της, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης συστέλλονται ἀπὸ ἱερὴ φρίκη, οἱ φυσικοὶ νόμοι κάμπτονται, ἡ πλάση ἀγάλλεται καὶ ἐκδηλώνει τὸ γιορτινό της σκίρτημα, τὰ νερὰ εὐλογοῦνται καὶ συμμετέχουν στὴν ἐξαγιαστικὴ πανήγυρη τῶν Θεοφανείων.
Ὁ ἐξαγνισμὸς στὰ νερὰ ποταμῶν εἶναι μιὰ πανάρχαια πρακτικὴ ποὺ πολλοὶ λαοὶ ἐνέταξαν στὶς δοξασίες τους καὶ παρατηρεῖται ὡς τὶς μέρες μας. Ὅμως τὸ θαῦμα τῶν Θεοφανείων πιστοποιεῖ ὅτι μόνο ὁ Ἰορδάνης φιλοξένησε ἐντός του τὸν Ἀχώρητο Θεό, καὶ μόνο τὸ Μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ βαπτίσεως μπορεῖ νὰ διώξει τοὺς ρύπους τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ἀστραποβολήσει τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο.
Ἂς σταθοῦμε κι ἐμεῖς νοερὰ στὴν ὄχθη τοῦ εὐλογημένου Ἰορδάνη ὅπου ἀντιστρέφεται ἡ φθορὰ καὶ ξεχειλίζει ἡ ἀφθαρσία, ἐκεῖ ποὺ ὑπερισχύει ὁ χείμαρρος τῆς Ἀνάστασης καὶ ἐκθεμελιώνει ὅλα τὰ ἀρχαῖα ἐρείπια τοῦ Ἅδη. Εἴθε νὰ στραφοῦμε κι ἐμεῖς πίσω στὸ ὕδωρ τὸ ζών, «τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Τὸ θαῦμα τῆς ἀναστροφῆς τῶν ὑδάτων τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ ὅπου βαπτίστηκε ὁ Χριστός, εἶναι μιὰ ἀκόμα οὐράνια ὑπογραφὴ γιὰ τὴν ἀπαρασάλευτη ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ νερὰ τοῦ πιὸ τιμημένου ποταμοῦ ποὺ χαράκωσε ποτὲ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, πηγαίνουν ἀντίθετα στὴ φυσικὴ φορὰ τοὺς κάθε χρόνο στὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων τὴν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων.
Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη πρὸς τὰ ὀπίσω, γιατί – ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ φωτισμένο πνεῦμα τοῦ Χρυσοστόμου – σταματᾶ νὰ ἐκβάλλει στὴ Νεκρὰ Θάλασσα... ὡς σημεῖο θεολογικό. Ἡ Νεκρὰ Θάλασσα εἶναι τὸ ἀνθρώπινο γένος ποὺ ἐπὶ χιλιετίες πορευόταν στὸν Ἅδη. Ἀλλὰ μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία Χριστοῦ, ὁ ποταμὸς τῶν γενεῶν ἀνεστράφη πρὸς τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀνάσταση, ἔπαψε νὰ γεμίζει τὴν ἀπύθμενη δεξαμενὴ τοῦ θανάτου καὶ ξεκίνησε νὰ ἀρδεύει τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μὲ σεσωσμένες ψυχές.
Ὁ ἄνθρωπος σὰν ἄλλος Ἰορδάνης «στρέφεται εἰς τὰ ὀπίσω» καὶ μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα, ὅταν ἀπεκδύεται τὴ φθορὰ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ πολιτογραφεῖται στὴν ἄνω Ἱερουσαλὴμ ὡς συντεταγμένος πιστός, προορισμένος νὰ κληρονομήσει τὰ παραδεισένια μεγαλεία τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὁ Ἰορδάνης στρέφεται εἰς τὰ ὀπίσω καὶ μᾶς θυμίζει τί ἐστὶ πραγματικὴ μετάνοια, ἀφοῦ μόνο ἡ πλήρης μεταστροφὴ τῆς πορείας μας μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει σὲ ἀπάνεμες θάλασσες. Τὰ νερὰ ἀνακατεύονται, καὶ γιὰ λίγο τὰ ἀντίθετα ρεύματα συγκρούονται καὶ δημιουργοῦν ἀναστάτωση, ὅπως συγκρούεται καὶ τὸ θέλημά μας μὲ τὸ διαρκὲς κάλεσμα γιὰ μετάνοια. Χρειάζεται μιὰ ἐσωτερικὴ ἀντιπαράθεση κάθε φορὰ ποὺ πρέπει νὰ στραφοῦμε πίσω στὴν πηγὴ τῆς ἄφεσης. Χρειάζεται νὰ στρέφουμε ἀποφασιστικὰ τὰ νῶτα μας στὴ «Νεκρὰ Θάλασσα» τῶν παθῶν μας.
Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη πρὸς τὰ ὀπίσω γιατί καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» ποὺ κινεῖται κόντρα σὲ ὅλα τὰ πανίσχυρα ρεύματα: ἐνάντια στὸν κοσμοκράτορα διάβολο, ἐνάντια στὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἐνάντια στὸν θάνατο, ἐνάντια στὰ εἴδωλα, ἐνάντια στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, ἐνάντια στὸν πλοῦτο, ἐνάντια σὲ κάθε λογῆς ὑλικὸ συμφέρον καὶ ματαιοδοξία.
Ἀκόμη, ὁ Ἰορδάνης στρέφεται πρὸς τὰ πίσω γιατί ὁλόκληρη ἡ κτίση σαστίζει μπροστὰ στὴ θέα τοῦ Κτίστου της, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης συστέλλονται ἀπὸ ἱερὴ φρίκη, οἱ φυσικοὶ νόμοι κάμπτονται, ἡ πλάση ἀγάλλεται καὶ ἐκδηλώνει τὸ γιορτινό της σκίρτημα, τὰ νερὰ εὐλογοῦνται καὶ συμμετέχουν στὴν ἐξαγιαστικὴ πανήγυρη τῶν Θεοφανείων.
Ὁ ἐξαγνισμὸς στὰ νερὰ ποταμῶν εἶναι μιὰ πανάρχαια πρακτικὴ ποὺ πολλοὶ λαοὶ ἐνέταξαν στὶς δοξασίες τους καὶ παρατηρεῖται ὡς τὶς μέρες μας. Ὅμως τὸ θαῦμα τῶν Θεοφανείων πιστοποιεῖ ὅτι μόνο ὁ Ἰορδάνης φιλοξένησε ἐντός του τὸν Ἀχώρητο Θεό, καὶ μόνο τὸ Μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ βαπτίσεως μπορεῖ νὰ διώξει τοὺς ρύπους τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ ἀστραποβολήσει τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο.
Ἂς σταθοῦμε κι ἐμεῖς νοερὰ στὴν ὄχθη τοῦ εὐλογημένου Ἰορδάνη ὅπου ἀντιστρέφεται ἡ φθορὰ καὶ ξεχειλίζει ἡ ἀφθαρσία, ἐκεῖ ποὺ ὑπερισχύει ὁ χείμαρρος τῆς Ἀνάστασης καὶ ἐκθεμελιώνει ὅλα τὰ ἀρχαῖα ἐρείπια τοῦ Ἅδη. Εἴθε νὰ στραφοῦμε κι ἐμεῖς πίσω στὸ ὕδωρ τὸ ζών, «τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου