Καύση νεκρῶν: Ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀνάστασης δὲν ἀνήκει στὰ κρεματόριά σας

Ἡ ἀνθρώπινη στάχτη κηρύττει τὸν μηδενισμὸ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ στὴν ἑπόμενη - Τὸ σεβάσμιο λείψανο ὅμως εἶναι μιὰ παρακαταθήκη αἰωνιότητας 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Μεγάλο σούσουρο ἁπλώθηκε τελευταῖα στὰ διαδικτυακὰ «καφενεῖα» γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν καὶ τὴν ἀνάγκη δῆθεν νὰ «ἐκσυγχρονιστεῖ» ἡ Ἑλλάδα σὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα. Οἱ ἀφορμὲς γιὰ τὴν πυροδότηση αὐτῆς τῆς συζήτησης, ἦταν μιὰ σειρὰ ἀπὸ θανάτους ἐπωνύμων ποὺ εἴχαμε τὶς τελευταῖες μέρες (μὲ πιὸ «χτυπητοὺς» ἐκεῖνον τοῦ Γιώργου Παπαδάκη καὶ τοῦ Χρήστου Πολίτη), γιὰ τοὺς ὁποίους ἀκολουθήθηκε ἡ διαδικασία τῆς ἀποτέφρωσης. 
Σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ποὺ προτείνω νὰ διαβάσετε ὅσοι δὲν τὸ ἔχετε κάνει) ἔχουμε ἀναπτύξει ἐκτενῶς τὰ πιὸ ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα κατὰ τῆς καύσης καὶ ὑπὲρ τῆς εὐλογημένης ταφῆς, ἀπαντῶντας στὴν ἐλεεινὴ προπαγάνδα τοῦ προέδρου Ἀποτεφρωτηρίου Ριτσώνας. Ὡστόσο ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς μεταθανάτιας μέριμνας εἶναι μεγάλο καὶ ἐξόχως σοβαρό, θεώρησα σωστὸ νὰ προσθέσουμε ἐδῶ... κάποιες σκέψεις ἀκόμα. 

 
Τὶς τελευταῖες μέρες οἱ διάφοροι... καψαλισμένοι ποὺ μάχονται ὑπὲρ τῆς καύσεως, ἔχουν βαλθεῖ νὰ μᾶς πείσουν ὅτι εἶναι σεβάσμια πράξη νὰ γίνεται ὁ νεκρὸς παρανάλωμα κρεματορίου καὶ στὴ συνέχεια ὀστέϊνο ἀλεύρι σὲ μπλέντερ καὶ ὑπόλειμμα σταχτοδοχείου. 
Καὶ ἐπειδὴ τὰ ἐκφράζουν αὐτὰ μάλιστα καὶ κάποιοι «εὐλαβεῖς» – βλαμμένοι (μὲ βλάβη στὴν πνευματική τους ἀντίληψη δλδ) ποὺ δηλώνουν χριστιανοί, εἶναι σημαντικὸ νὰ ὑπενθυμίζουμε συνεχῶς ὅτι ἡ ΙΔΙΑ ἡ Νεκρώσιμη Ἀκολουθία ὡς ἀναπόσπαστο μέρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, διατρανώνει πέραν πάσης ἀμφισβητήσεως τὴν ὀρθότητα τῆς ταφῆς. Σὲ πλεῖστα σημεῖα της, ὑπερθεματίζει τὴ θεολογικὴ ὑπόσταση καὶ τὴν εὐεργετικὴ συντριβὴ τοῦ χοϊκοῦ ἀνθρώπου ποὺ προορίζεται νὰ ἐπιστρέψει πίσω στὴ γῆ. 

Ἡ ταφὴ εὐεργετεῖ ζῶντες καὶ κεκοιμημένους 

Ὁ κατὰ Θεὸν θάνατος, διηθισμένος μέσα ἀπὸ τὴν ἀρχαία σοφία τῆς Ἐκκλησίας, λειτουργεῖ ἔτσι ὥστε νὰ ὠφελεῖ ταυτόχρονα καὶ τὸν κεκοιμημένο, καὶ τοὺς ζῶντες ποὺ τὸν προπέμπουν. Ὁ δὲ κεκοιμημένος σπέρνει τὴ γῆ μὲ τὸ σκήνωμά του σὲ μιὰ στερνὴ ὁμολογία ταπείνωσης. Ἐξουθενώνεται ἐν φθορᾶ γιὰ νὰ λάβει ἔλεος ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ τὴ νίκησε. Ἀφήνει τὸ λείψανό του ὡς παρακαταθήκη μέλλουσας Ἀνάστασης. Καὶ ἂν ἀκόμα δὲν ἔχει κανένα ἄλλο στεφάνι ἀρετῆς νὰ καταθέσει στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, τοὐλάχιστον κουβαλᾶ τὸ στεφάνι τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ἐπιθυμίας γιὰ μιὰ χριστιανικὴ κηδεία. Δὲν εἶναι καθόλου μικρὸ πρᾶγμα ἀκόμα καὶ αὐτό. 

Οἱ δὲ ζῶντες κάνουν τὸν θάνατο τοῦ προσφιλοῦς προσώπου τους, ἐργαστήρι μετανοίας καὶ σωτηρίας, ἀφοῦ τὸ παγερὸ θέαμα λειτουργεῖ ὡς ράπισμα ποὺ ξυπνᾶ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ λήθη τῆς ματαιοδοξίας. Τὴν ἴδια ἰσχυρὴ ἐπίδραση ἔχει καὶ ἡ ἐκταφῇ, γιὰ τὴν ὁποία νὰ προσθέσω ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λυγίζει κανέναν πραγματικὸ Χριστιανό, ἐφόσον σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ ἀσπαζόμαστε ἅγια λείψανα καὶ εἴμαστε ἐξοικειωμένοι μὲ τὴ θέα τῶν ὀστῶν. 

Ἐπιπλέον, οἱ πνευματικὲς φροντίδες γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ὅπως ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία, τὰ τριήμερα, τὰ ἐννιάμερα, τὰ μνημόσυνα, τὰ τρισάγια, τὰ κόλλυβα, τὰ πρόσφορα καὶ τὰ ψυχοσάββατα, πετυχαίνουν τόσο τὴ ὠφέλεια τῶν ψυχῶν – ὅσο καὶ τὴν ἐγρήγορση τῶν ζώντων, λειτουργοῦν ὡς συνεκτικὴ γέφυρα ἐλέους γιὰ τὴ γῆ καὶ τὸν οὐρανὸ ταυτόχρονα. 

Σὰν τὰ κλήματα ποὺ πετιοῦνται στὴ φωτιά 

Τόσες καὶ τόσες εὐεργεσίες προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πρόνοια γιὰ τοὺς τεθνεῶτες. Ἀντίθετα, ὁ κεκοιμημένος ποὺ ἐπέλεξε τὴν καύση, ἀποχαιρετᾶ τὸν κόσμο μὲ μιὰ πράξη ἀνταρσίας, χλευάζει τὴ σταυροαναστάσιμη ἀλήθεια, ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνα τὰ ξερὰ κλήματα γιὰ τὰ ὁποῖα μίλησε ὁ Χριστός, ποὺ κόβονται ἀπὸ τὴν Ἄμπελο καὶ ρίπτονται στὴ φωτιά, καὶ μάλιστα οἰκειοθελῶς! Ἀλίμονο ὅμως, οὔτε ὁ κεκοιμημένος ἔχει ὠφέλεια ἀπὸ τὴν καύση, οὔτε οἱ οἰκεῖοι του. Ὁ μὲν φεύγει γιὰ τὸν ἄλλο κόσμο μὲ εἰσιτήριο τὸ θέλημά του, οἱ δὲ συγγενεῖς μετατρέπουν τὸν θάνατο σὲ μιὰ σύντομη διεκπεραίωση, τόσο «βελούδινη» στὸ μάτι – ὅσο νὰ μὴν διαλύει τὴ μέθη τῆς ἀμετανοησίας. Ἡ οἴηση, ὁ φόβος τοῦ θανάτου καὶ ἡ φυγοπονία εἶναι τὰ τρία κύρια «προσανάμματα» ποὺ πυροδοτοῦν τὸ φαινόμενο τῆς καύσης καὶ κάνουν τὰ κρεματόρια ὅλο καὶ πιὸ ἀνάρπαστα. 

Τὸν δῆθεν «ἐκσυγχρονισμὸ» μὲ τὸν ὁποῖο χαρακτηρίζουν αὐτὴ τὴ φρικτὴ διαδικασία, θὰ τὸν συναντήσουμε στὸν σκοταδισμὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, στὸν Ἰνδουισμό, τὸν Βουδισμό, τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες (πολὺ σποραδικά), τους (ἀνώτερης τάξης) Ρωμαίους, τοὺς Ἀζτέκους, τοὺς Κέλτες, τοὺς Βίκινγκς. Ἀκόμα καὶ αὐτοὶ οἱ εἰδωλολάτρες ὅμως δὲν ἀποτέφρωναν πλήρως τὸ λείψανο, δὲν συνέθλιβαν τὰ ὀστᾶ μὲ μανία γιὰ νὰ τὰ κάνουν σκόνη ὅπως γίνεται στὰ σημερινὰ κρεματόρια, ἀλλὰ μετὰ τὴ φυσικὴ καύση μάζευαν τὰ ἐναπομείναντα ὀστᾶ καὶ τὰ φύλασσαν μαζὶ μὲ τὴ στάχτη. Ἀλλὰ ἐξίσου προσφιλῆ ἦταν τὰ κρεματόρια καὶ στοὺς ἄθεους ναζί, τὸ πλέον μηδενιστικὸ καθεστὼς ποὺ βιομηχανοποίησε τὸν θάνατο καὶ ἐκμηδένισε τὸν σεβασμὸ στὸ ἀνθρώπινο εἶδος. 

Τὸ λείψανο διηγεῖται 2 ἱστορίες – Ἡ στάχτη καμία 

Ἕνα ἄθικτο καὶ διαβασμένο λείψανο ἔχει πάντοτε δυὸ σημαντικὲς ἱστορίες νὰ διηγηθεῖ: μιὰ γιὰ τὴν παροῦσα καὶ μιὰ γιὰ τὴ μέλλουσα ζωή. Φανταστεῖτε σήμερα νὰ εἴχαμε μιὰ Ἑλλάδα γιὰ τὴν ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ καυχηθοῦμε γιὰ τὴ στάχτη τοῦ Καποδίστρια, τὴ στάχτη τοῦ Διονύσιου Σολωμοῦ, τὴ στάχτη τοῦ Κολοκοτρώνη, τὴ στάχτη τοῦ Μακρυγιάννη, τὴ στάχτη τοῦ Παπαδιαμάντη, τὴ στάχτη τοῦ Παύλου Μελᾶ. Μιὰ ἱστορία στάχτη καὶ μπούρμπερη. Μιὰ παρακαταθήκη τοῦ «μηδέν». Μιὰ ἀπρόσωπη κληρονομιὰ ποὺ σβήνει στὴν αὐτοακύρωσή της. Μιὰ ἀτομικὴ ἢ συλλογικὴ ἱστορία ποὺ γράφεται μὲ τέφρα ἢ καλύτερα μὲ ἀλυσίβα ποὺ καθαρίζει τὸ πέρασμά μας ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ σὰν ἀνεπιθύμητο λεκέ. 

Τὰ λείψανα συνέχουν τὴν ἱστορία μας. Εἶναι ἡ ἠχὼ τῶν προγόνων μας. Εἶναι τὸ κάλεσμα μετάνοιας ἀπὸ τὸ ὑπερπέραν. Ἐνίοτε εἶναι καὶ κρυμμένοι θησαυροὶ ἁγιοσύνης ποὺ περιμένουν νὰ ἀποκαλυφθοῦν. Ἡ χριστιανικὴ ταφὴ καὶ τὰ ταφικὰ ἔθιμα, σμίγουν ζῶντες, κεκοιμημένους, κοινωνία καὶ γένος, ὡς ἑνωμένα κλήματα στὴν Ἄμπελο σὲ ζωὴ καὶ θάνατο, γιατί «εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀποθνήσκομεν τοῦ Κυρίου ἐσμὲν» (Πρὸς Ρωμαίους 14:8). 

sportime