19 Μαΐ 2021

Προσκυνοῦμεν τὰ πάθη τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος Κιλκίς
«Ἄν εξεράθη τὸ κλαδί, πάντα χλωρὴ εἶν' ἡ ρίζα» (Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης.)
Γενάρης τοῦ 1952, πέρα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ πάνω στοὺς πρόποδες τοῦ Πάϊκου βρέθηκε μισοφαγωμένη ἀπὸ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ ἡ ενενηντάχρονη γριούλα Παλάσα Παχατουρίδου. Κανένας συγχωριανός της δὲν παραξενεύτηκε. Γνώριζαν καλὰ τὸ δρᾶμα τῆς μεγαλοκυράς ἀπὸ τὴν Χαμενία τοῦ Καρς πάνω στὸν Καύκασο. Ἡ δύστυχη ἔχασε δέκα γιους λεβέντες καὶ τὸν ἄνδρα της στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τελευταία εἶχε χάσει καὶ τὸ μυαλό της. Ἀναζητοῦσε κάθε μέρα νὰ βρεῖ τὸ δρόμο γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιστροφὴ στὴν «πατρίδα». Ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἔψαχνε τὸ δρόμο γιὰ τὴν γῆ ποὺ ἦταν σπαρμένη μὲ τὰ κόκαλα τῶν παιδιῶν της...
8 Ἀπριλίου 1921, ὁ βουλευτὴς Κ. Φίλανδρος μιλῶντας στὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ γιὰ τὴν Γενοκτονία ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς:«Αἱ γραῖαι καὶ οἱ γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εἰς τὰς...ἐρήμους, ὅπου γυμνοί, ἄστεγοι καὶ νήστεις σωρηδὸν ἀπέθνησκον. Ἀλλὰ καὶ ὁσάκις τὴν μακρὰν πεζοπορίαν διεδέχετο ἡ διὰ τοῦ σιδηροδρόμου μεταβίβασις τῶν εἱλώτων, ἐξετυλίσσοντο σκηναὶ φρικτοτέρας τραγωδίας. Εσταμάτα τὸ τραῖνον μέσα εἰς τὴν ἔρημον, διὰ νὰ ριφθῶσιν ἀπροστάτευτα τὰ δυστυχῆ ἐκεῖνα πλάσματα εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀγρίων θηρίων καὶ τῶν ἀνθρωπόμορφων θηρίων. Δυστυχὴς μητέρα, εστoιβαγμένη μετ' ἄλλων γυναικῶν ἐντὸς σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεῦον τὸ τέκνο τῆς ἀπὸ ἀσφυξίαν, ἐτόλμησε νὰ ζητήσει βοήθεια. Παρευθὺς Τοῦρκος χωροφύλαξ ἁρπάσας ἀπὸ τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς τὸ τέκνον της τὸ ἐξεσφενδόνισεν ἐκ τοῦ παραθύρου εἰς τὸ κενόν, ἐνῶ τὸ τραῖνο ἐξηκολούθει τρέχον εἰς τὴν ἀπέραντην ἔρημον! Ἄλλαι μητέρες εὑρέθησαν παγωμέναι εἰς τὰ χιονισμένα ὄρη μὲ τὰ δυστυχῆ μικρά των κρεμασμένα ἀπὸ ξηροὺς μαστούς!...».

Ὁ θάνατος τῆς ἄμοιρης γριούλας, στὸ χιονισμένο Πάϊκο καὶ οἱ θάνατοι ἑκατοντάδων χιλιάδων Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνίδων τοῦ Πόντου ἔχουν ἕνα κοινὸ στοιχεῖο. Ἦταν ἀπόρροια τοῦ «λευκοῦ θανάτου». Τραγικὴ μοῖρα ἐπεφύλαξε στὴν χαρακομένη κυρά-Παλάσα θάνατο σὰν αὐτὸν ποὺ γνώρισαν τὰ παιδιά της. Ὁ θάνατος φέρνει μιὰ καὶ μόνη ὀνομασία. Οἱ Τοῦρκοι ὅμως τοῦ ἔβαλαν ἐπίθετο, τὸν ἔφεραν στὰ μέτρα τους, ἐπινόησαν ἕνα νέο εἶδος θανάτου. «λευκὸς θάνατος». Τί εἶναι ὁ «λευκὸς θάνατος;». «Εἶναι ἡ γενοκτονία αλά τούρκα, εἶναι βουβή, πονηρή, ἀνατολίτικη» γράφει στὸ βιβλίο του «Γενοκτονία στὸν Εὔξεινο Πόντο» ὁ καθηγητὴς Π. Ενεπεκίδης. «Οἱ καλούμενες ἐκτοπίσεις, ἐξορίες τῶν κατοίκων ὁλόκληρων χωριῶν, οἱ ἐξοντωτικὲς ἐκεῖνες ὁδοιπορίες μέσα στὸ χιόνι τῶν γυναικοπαίδων καὶ τῶν γερόντων -οἱ ἄνδρες βρίσκονται ἤδη στὰ τάγματα ἐργασίας ἢ στὸ στρατό- δὲν ὁδηγοῦν φυσικὰ σὲ κανένα Άουσβιτς μὲ τοὺς διαβολικὰ ὀργανωμένους μηχανισμοὺς τῆς φυσικῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀνθρώπου- ὄχι! Ἦταν ὅμως ἕνα Άουσβιτς ἐν ροῇ, οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν καθ' ὁδόν, δὲν περπατοῦσαν γιὰ νὰ φτάσουν κάπου· ὄχι, περπατοῦσαν γιὰ νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὶς κακουχίες, τὴν παγωνιά, τὴν πεῖνα, τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου. Αὐτὸ ἦταν τὸ διαβολικὸ σύστημα, πονηρὰ ὀργανωμένο. Δὲν ὑπῆρχε στὸ τέρμα κανένα Άουσβιτς, γιατί γιὰ τοὺς περισσότερους δὲν ὑπῆρχε τέρμα. Τὸ ταξίδι πρὸς τὸν θάνατο ἦταν ὁ θάνατος, ὄχι τὸ τέρμα τοῦ ταξιδιοῦ».
Ἡμέρα Μνήμης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων, ἡ 19η Μαΐου κάθε έτους. Στὶς 24 Φεβρουαρίου τοῦ 1994 ἔληξε ἡ ντροπή, τὸ ὄνειδος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ποὺ ἀρνοῦνταν γιὰ δεκαετίες ὁλόκληρες νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἐλάχιστο καθῆκον του ἀπέναντι στὰ ἑκατομμύρια τῶν νεκρῶν. Ἀναγνωρίζεται ὁμόφωνα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.
Ἡ Γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν ἄρχισε τὸ 1916 ἢ τὸ 1913. Τὸ ἀπάνθρωπο φαινόμενο τῆς Γενοκτονίας αἰῶνες τώρα, χαρακτηρίζει τὴν πολιτική των ἑκάστοτε τουρκικῶν ἢ ὀθωμανικῶν κυβερνήσεων. Ἀπὸ τὴν ἧττα στὸ Ματζικέρτ (1071) ὡς τὴν πτώση τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν τῆς Τραπεζοῦντας (1461), ἀπὸ τὴν ἐποχή του Ἅ' Παγκοσμίου Πολέμου (1915) ὡς τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης (1923) καὶ ἀπὸ τοὺς βανδαλισμούς του 1955 στὴν Πόλη ὡς τὴν εἰσβολὴ στὴν Κύπρο (1974) ἕνας ἦταν καὶ εἶναι ὁ στρατηγικὸς στόχος τῆς Τουρκίας: ἡ ἐξόντωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Ἤδη ἀπὸ τὸ 1908 οἱ λεγόμενοι Νεότουρκοι, οἱ αἱμοσταγεῖς Εμβέρ πασᾶς, ὁ Ταλαάτ, ὁ δρ. Σακίρ, ὁ δρ. Ναζί, ὁ Νουρεντίν, ὁ σφαγέας τῆς Σμύρνης καὶ τοῦ ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτη τῆς Χρυσόστομου εἶχαν πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μ. Ἀσίας.
«Θὰ σᾶς κόψουμε τὰ κεφάλια, θὰ σᾶς ἐξαφανίσουμε. Ἢ ἐμεῖς θὰ ἐπιζήσουμε ἢ ἐσεῖς» δήλωνε ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργὸς Σεφκέτ πασᾶς, τὸν Ἰούλιο του 1909, στὸν μεγάλο πατριάρχη τοῦ Γένους, Ἰωακεὶμ τὸν Γ'. Οἱ Γερμανοί, ποὺ πολλοὶ ὑποστηρίζουν πὼς ἦταν οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τῶν ἐγκλημάτων, ἔβλεπαν τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Ἀρμενίους ὡς φραγμό, ἐμπόδιο στὰ σχέδιά τους γιὰ οἰκονομικὴ διείσδυση στὴν Ἀνατολή. Ὁ καθοδηγητὴς τῶν Τούρκων στρατηγὸς Λίμαν Φον Σάντερς ὑποστήριζε τὰ ἑξῆς: «ἡ Τουρκία δὲν ἔχει οὐδεμίαν ἀσφάλειαν οὔτε δύναται νὰ ὀργανωθεῖ ἐλευθέρως εἰς τὸ μέλλον, λόγῳ τῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων». («Πῶς ἡ Γερμανία κατέστρεψε τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μ. Ἀσίας», Μ. Ροδά, εκδ. «Παρουσία». Τὸ βιβλίο γράφτηκε τὸ 1916 καὶ επανατυπώθηκε). Γιὰ νὰ μὴν προκληθεῖ ἀντίδραση στὸν «πολιτισμένο» κόσμο προτείνει, ὡς «τελικὴ λύση», τὸν λευκὸ θάνατο, τὶς ατέλειωτες ὁδοιπορίες. «Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οἱ παγωνιὲς καὶ τὸ κρύο τοῦ χειμῶνα, οἱ βροχὲς καὶ ἡ μεγάλη ὑγρασία, ὁ ἥλιος καὶ ἡ τρομερὴ ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ, οἱ ἀρρώστιες τοῦ εξανθηματικού τύφου καὶ τῆς χολέρας, οἱ κακουχίες καὶ ἡ ἀσιτία, θὰ φέρουν τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα, μὲ τὶς σφαγὲς ποὺ λογαριάζετε νὰ κάνετε ἐσεῖς», δήλωνε στοὺς Τούρκους ὁ Σάντερς. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη (1914) ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ὑπῆρχε. Ἐκμεταλλευόμενοι καὶ τὸν ρωσοτουρκικό πόλεμο οἱ Τοῦρκοι διατάζουν γιὰ δῆθεν λόγους ἀσφαλείας τὴν μεταφορὰ τῶν χριστιανῶν τοῦ Πόντου στὰ ἐνδότερα. Ἀρχίζει πλέον ἀπροκάλυπτα ἡ ἐξόντωση. Οἱ ἄνδρες δολοφονοῦνται στὰ διαβόητα «Αμελέ Ταμπουρού», στὰ τάγματα θανάτου καὶ τὰ γυναικόπαιδα μὲ τὴν διαδικασία τοῦ «λευκοῦ θανάτου». 353.000 Πόντιοι πεθαίνουν ἀπὸ φρικτὸ θάνατο. Ἑκατοντάδες χιλιάδες οἱ μάρτυρες τῶν μαρτυρίων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς νὰ συλλάβει τὴν φρίκη.
Ἐλάχιστα μόνο μποροῦν νὰ ἀναφερθοῦν στὸ παρὸν ἀφιέρωμα. Θὰ περιοριστοῦμε σ' ἕνα ἀποτρόπαιο συμβὰν στὸν Πόντο, χαρακτηριστικὸ τῆς τουρκικῆς θηριωδίας. Δέκα ἀποστολὲς νεών,νεῶν παληκαριών ἔγιναν ἀπὸ τὴν Αμισό στὰ νότια, τὸ καλοκαίρι του 1919. Κάθε ἀποστολὴ ἀκολουθοῦσε τὸ ρεῦμα ἑνὸς φαραγγιοῦ, ποὺ μέχρι σήμερα λέγεται ΣΕΫΤΑΝ ΝΤΕΡΕΣΙ δηλ. τὸ φαράγγι τοῦ διαβόλου. Ἦταν τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγοῦσε νότια πρὸς τὴν Σεβάστεια. Εἴκοσι χιλιόμετρα νοτιότερα ἀπὸ τὴν Αμισό, ἐκεῖ στὸ Σεϋτάν Ντερεσί κρυμμένοι καραδοκοῦσαν οἱ Τσέτες. Μόλις ἔφτανε ἡ ἀποστολή, ἔπεφταν σὰν λυσασμένοι λύκοι πάνω στοὺς ἀνύποπτους καὶ ταλαιπωρημένους ἐξορίστους, γιὰ νὰ τοὺς κατασφάξουν. Οἱ συνοδοὶ χωροφύλακες πρόσεχαν μήπως ξεφύγει κανείς. Μέσα στὸν πανικὸ καὶ τοὺς ἀλαλαγμούς, ἐλάχιστοι κατόρθωσαν νὰ γλιτώσουν, τρέχοντας πρὸς τὰ βουνά. Αὐτοὶ διέσχισαν, σὰν ζητιάνοι, ὅλη τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔφτασαν στὴν Μερσίνα, στὰ νότια τῆς Τουρκίας, ἀπ' ὅπου ἔφυγαν στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ εἶναι μάρτυρες, του τί ἔγινε τὴ χρονιὰ ἐκείνη, στὸ φαράγγι τοῦ διαβόλου.
Ὁ Τοπάλ Οσμάν, ὁ πρώην αρχιχαμάλης τοῦ λιμανιοῦ τῆς Κερασούντας, ἀνέλαβε μὲ τοὺς Τσέτες του, ν' ἀλλάξει δημογραφικὰ τὸν Πόντο, δηλαδὴ νὰ ἐξαφανίσει τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο. Λήστευε, λεηλατοῦσε, σκότωνε καὶ ἔκαιγε χωριὰ ὁλάκερα, μὲ σκοπὸ νὰ ἀναγκάσει τοὺς ὑπολοίπους νὰ φύγουν.
Στὸ Παρίσι οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἀποφάσιζαν τὴν κατάργηση καὶ τὴν διάλυση τοῦ πιὸ βάρβαρου κράτους τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν δημιουργία ἀνεξαρτήτων κρατῶν, ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς, ἐκ τῆς ἀρχαιότητος, κατοίκους τῆς περιοχῆς. Ἕνα ἀπὸ τὰ προβλεπόμενα κράτη ἦταν καὶ ἡ Δημοκρατία τοῦ Ἀνεξαρτήτου Πόντου. (Πρωτοτάστησε σ' αὐτὸ ὁ ἡρωικὸς Μητροπολίτης Τραπεζοῦντας καὶ μετέπειτα ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος). Ὁ Τοπάλ Οσμάν καὶ τὰ σχέδια τῆς λευκῆς σφαγῆς, σκοπὸ καὶ στόχο εἶχαν, νὰ μειώσουν τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς περιοχῆς. Ἐὰν γινόταν εἰρήνη καὶ ἔρχονταν ἐπιτροπὲς γιὰ τὴν καταμέτρηση τοῦ πληθυσμοῦ, νὰ μὴν βρεθοῦν Ἕλληνες.
Καὶ σὰν νὰ μὴ ἔφταναν αὐτά, τὸ ἐγκληματικὸ κεμαλικό καθεστώς, ποὺ δῆθεν ἀνέλαβε νὰ μεταρρυθμίσει τὴν χώρα καὶ νὰ ἐπιφέρει τὴν εἰρήνη στοὺς λαοὺς τῆς περιοχῆς, ὀργάνωσε τὰ ἔκτακτα στρατοδικεῖα στὴν Αμάσεια, τὸ 1921, γιὰ νὰ προσδώσει νομιμοφάνεια στὸ ἔγκλημα, ποὺ εἶχε ἤδη συντελεσθεῖ. Μάζεψε ἐκεῖ στὴν Αμάσεια καὶ στοίβαξε στὸ κτίριο τοῦ Τιμαρχανέ, δηλαδὴ μέσα στὸ τρελλοκομείο τῆς Αμάσειας, ὅλο τὸ ἄνθος τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, προκειμένου δῆθεν νὰ τὸ δικάσει.
Ἡ Αμάσεια, μιὰ ἀπὸ τὶς ὡραιότερες πόλεις τοῦ κόσμου, μὲ μοναδικὸ στὸν κόσμο προνόμιο φυσικῆς ὀχύρωσης, ἡ πατρίδα τοῦ μεγαλύτερου γεωγράφου τῆς ἀρχαιότητας, τοῦ Στράβωνας, εἶχε ἐπιλεγεῖ γιὰ τὸν ἐπίλογο τοῦ ἐγκλήματος.
Ἡ κατηγορία γιὰ ὅλους τοὺς παρόντες καὶ ἐρήμην ἀπόντες κατηγορουμένους, ἦταν ὅτι: «Ὅλοι μαζὶ καὶ ὁ καθεὶς χωριστά, προσπάθησαν νὰ ἱδρύσουν ἀνεξάρτητο κράτος, ἀποσπῶντας μέγα μέρος ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ συγκεκριμένα, ἀπὸ τὰ ρωσικὰ σύνορα μέχρι τὴν Σινώπη». Ἡ δίκη γινόταν στὸ κτίριο τῆς Γαλλικῆς Σχολῆς τῆς Αμάσειας. Δικαστὴς τοῦ λεγόμενου Δικαστηρίου Ἀνεξαρτησίας (ΙΣΤΙΚΛΑΡ ΜΟΥΧΑΚΕΜΕΣΙ), ὁρίστηκε ὁ δικηγόρος ἀπὸ τὴν Μπάφρα, Καβατζέ Ζατέ Εμίν Μπέης, ποὺ ἦταν πρὶν βουλευτὴς Αμισού. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος σαράντα χρόνων, μετρίου ἀναστήματος, αιμοχαρής, μοχθηρός, ἀνθρωπόμορφο τέρας. Παραβίασε κάθε ἔννοια δικαιοσύνης. Ξεφώνιζε ὀνόματα, ἔβριζε, ἀπολογοῦνταν ὁ ἴδιος ἀπὸ μόνος του γιὰ λογαριασμὸ τῶν κατηγορουμένων καὶ σημείωνε δίπλα στὸ κάθε ὄνομα τὴν ποινή, ποὺ ἦταν ὁ θάνατος. Ἡ δίκη ἔγινε τὸν Σεπτέμβριο του 1921. Τέτοιο μῖσος εἶχε, ποὺ κατὰ λάθος δίκασε εἰς θάνατον καὶ τὸν ἐπίσκοπο Πάφρας-Ζήλων Ευθύμιο Αγριτέλλη, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶχε ἤδη πεθάνει τὸν Μάϊο στὶς φυλακὲς Αμασείας. Δηλαδὴ δίκασε καὶ νεκροὺς ἀκόμη. Πολλοὶ δικάστηκαν ἐρήμην, γιατί εἶχαν προλάβει καὶ ἦσαν ἐκτὸς Τουρκίας. 69 ὅμως ἄτομα κρεμάστηκαν στὴν κεντρικὴ πλατεῖα τῆς Αμασείας. Οἱ βαρυποινῖτες ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, μετὰ τὸ 1924 μὲ τὴν Ἀνταλλαγὴ καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ μάρτυρες, γιὰ ὅσα ἔγιναν στὴν φυλακὴ καὶ στὸ δικαστήριο τὴν χρονιὰ ἐκείνη. Στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1921, Κυριακὴ πρωί, οἱ μελλοθάνατοι ἔκαμαν τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὴ δική τους νεκρώσιμη ἀκολουθία. Ἤξεραν ὅτι θὰ τοὺς ἔθαβαν σὰν τὰ ζῶα.
Ἡ ἀπόφαση βγῆκε στὶς 7 Σεπτεμβρίου 1921, ὥρα 4 τὸ ἀπόγευμα. Ὅλοι οἱ κατάδικοι φώναζαν ΑΣ ΚΟΛΣΟΥΝ ΑΤΑΛΕΤΙΝΙΖΕ, δηλ. συγχαρητήρια στὴ δικαιοσύνη σας. Ὁ μόνος ποὺ μπόρεσε νὰ μιλήσει ἦταν ὁ νεαρὸς δημοσιογράφος ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα, ὁ Νίκος Καπετανίδης. Ὁ Εμίν Μπέης τον ἄφησε νὰ μιλήσει, γιατί νόμισε ὅτι μετάνιωσε καὶ ἤθελε νὰ τὸν ξεφτιλίσει. «Ἐγὼ κύριε Πρόεδρε» εἶπε μὲ φωνὴ σταθερή, «δὲν ἀγωνίστηκα ποτὲ γιὰ Ἀνεξάρτητο Πόντο. Ἐγὼ μιὰ ζωὴ ἀγωνίστηκα γιὰ τὴν Ἕνωση τοῦ Πόντου μὲ τὴν Ἑλλάδα». Μὲ κραυγὲς τοῦ στημένου ἀκροατηρίου, βγῆκε κατακόκκινος ἀπὸ θυμὸ ὁ πρόεδρος Εμίν Μπέης ἀπὸ τὸ δικαστήριο. Ὅταν τὸ πρωὶ ὁδηγοῦσαν τους καταδικασθέντες στὴν πλατεῖα τῆς Αμάσειας γιὰ κρέμασμα, ἔβαλαν ἐπικεφαλῆς πρῶτο στὴν πομπὴ τὸν ἀρχιμανδρίτη, γέροντα 70 ἐτῶν, Πλάτωνα Αϊβαζίδη («ἂν ὑπάρχει κάποιος ἔνοχος, αὐτὸς εἶμαι ἐγώ», δήλωσε στοὺς Τούρκους, προσπαθῶντας νὰ σώσει τοὺς συγκαταδίκους του), καὶ πάνω στὸ στῆθος του, στὸ ράσο, καρφίτσωσαν τὴν ἀπόφαση.
Μιὰ ὁμάδα ἀπὸ χαμάληδες, ἀλῆτες καὶ ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι νὰ περιφέρονται κάτω ἀπὸ τὰ αἰωρούμενα σώματα. Τὰ περιέπαιζαν, τὰ σκύλευαν, ἀφαιροῦσαν παπούτσια καὶ ροῦχα. Τόσο ἀπαίσιο ἦταν τὸ θέμα, ποὺ καὶ Τοῦρκος ἀξιωματικὸς δὲν ἄντεξε καὶ τοὺς ἔδιωξε μὲ κλωτσιὲς λέγοντας: «Δὲν τοὺς φτάνει τὸ κακὸ ποὺ ἔπαθαν»;
Θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὸ γεγονός, ὅτι τὴν ἄγρια ἐκείνη ἐποχή, τρεῖς γυναῖκες ἀπὸ τὴν Αμισό, πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ πᾶνε μόνες τους στὴν Αμάσεια, γιατί τὶς ἔτρωγε ἡ ἀγωνία, γιὰ τὴν τύχη τῶν φυλακισμένων ἀνδρῶν τους. Αὐτὲς ἦσαν: Ἡ γυναῖκα τοῦ γιατροῦ Α. Χρυσαφίδη, τοῦ φαρμακοποιοῦ Θεολ. Δημητριάδη καὶ τοῦ μουσικοδιδασκάλου Διογένους. Ὅταν οἱ ἄμοιρες γυναῖκες ἔφτασαν, μὲ τὴ ναυλωμένη ἅμαξα, στὴν γέφυρα τοῦ Ίρη ποταμοῦ, ἦταν πιὰ ἀργά. Ἀπὸ τὴ γέφυρα εἶδαν, ἀπέναντι στὴν πλατεῖα, τὰ κρεμασμένα σώματα τῶν ἀνδρῶν τους. Τραβοῦσαν τὰ μαλλιά τους, χτυπιόντουσαν καὶ ἔκλαιγαν στὸ θέαμα τοῦ φριχτοῦ θανάτου ποὺ βρῆκε τοὺς συζύγους τους. Δὲν εἶχαν δικαίωμα νὰ πάρουν τὰ πτώματα γιὰ ταφή, ἀλλὰ καὶ οὔτε νὰ πλησιάσουν. Τὴν ὥρα ποὺ ἀλιτήριοι περιέπαιζαν τοὺς νεκρούς, οἱ γυναῖκες τους δὲν εἶχαν δικαίωμα οὔτε νὰ τοὺς αγγίξουν.  Τους ἔθαψαν, ὅλους σωρηδόν, σὲ λάκο ἔξω ἀπὸ τὴν Αμάσεια, χωρὶς παπᾶ καὶ χωρὶς λιβάνι.
Παρενθέτῳ στὸ σημεῖο αὐτὸ μιὰ συγκλονιστικὴ ἐπιστολή του Ἀλ. Ακριτίδη, έμπορου ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα, ἑνὸς ἀπὸ τὰ θύματα τοῦ Εμίν Μπέη. Εἶναι ἀποκαλυπτικὴ τοῦ ἤθους, τῆς ἀρχοντιᾶς, τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ κόμιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοικοῦσαν στὰ «κεῖθε τοῦ Αἰγαίου», στὴν καλλίγονο Ἰωνία, στὸν ανδρειωμένο Πόντο. Ἐνώπιον τοῦ φρικτοῦ καὶ ἄδικου θανάτου ὁ Ρωμιὸς τοῦ Πόντου, δείχνει θαυμαστῆ καρτερία, φανερώνει μεγαλοψυχία, ἀρχοντιά, πίστη, φιλοπατρία, ἀγάπη μεγαλοπρεπῆ πρὸς τοὺς οἰκείους του. Ὅλη ἡ ἐπιστολὴ ἀποπνέει τὸ ἄρωμα τῆς πονεμένης Ρωμιοσύνης, ποὺ διατήρησε ἐν αἰχμαλωσίᾳ, ἐν σκιᾷ θανάτου, τὴν πολιτισμική του αὐτεπίγνωση

«1921 7βρ. 5 Κυριακή.
Γλυκυτάτη μου Κλειώ,
Σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ φυλακῇ λειτουργίᾳ κα ἐκοινωνήσαμε ὅλοι περὶ τοὺς 100 ἀπὸ διάφορα μέρη. Ἔχει ἀποφασισθεῖ ὁ διὰ κρεμάλας θάνατος. Αὔριον θὰ πηγαίνουν οἱ 60, μεταξὺ αὐτῶν οἱ 5 Τραπεζούντιοι καὶ θὰ γίνει ὁ δι' ἀγχόνης θάνατος. Τὴν Τρίτην δὲν θὰ εἴμεθα ἐν ζωῇ, ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀξιώσει τοὺς οὐρανοὺς καὶ σὲ σᾶς νὰ δώσει εὐλογίαν καί ὑπομονὴν καὶ ἄλλο κακὸν νὰ μὴν δοκιμάσετε. Ὅταν θὰ μάθετε τὸ λυπηρὸν γεγονός, νὰ μὴ χαλάσετε τὸν κόσμον, νὰ ἔχετε ὑπομονή. Τὰ παιδιὰ ἂς παίξουν κι ἂς χορέψουν. Ἄς σὲ βλέπω νὰ κανονίσεις ὅλα ὅπως ξέρεις σύ. Ὁ ἀγαπητός μου Θεόδωρος ἂς ἀναλαμβάνει πατρικὰ καθήκοντα καὶ νὰ μὴν ἀδικήσει κανένα ἀπὸ τὰ παιδιά, τὸν Γέργον νὰ τελειώσει τὸ σχολεῖον καὶ νὰ γίνει καλὸς πολίτης. Τὸν Γιάννην ἂς τὸν ἔχει μαζί του στὴ δουλειά. Ἀπὸ τὰ μικρά, τὸν Παναγιώτη νὰ στείλεις στὸ σχολεῖον, τὴν Βαλεντίνην νὰ τὴ μάθεις ραπτικήν. Τὴν Φωφών νὰ μὴ χωρίζεσαι ενόζω ζεῖς. Εἰς τὸν Στάθιον τὰς εὐχάς μου καὶ τὴν ὑποχρέωσιν ὅπως χωρὶς ἀμοιβὴν διεκπεραιώσει ὅλας τὰ οἰκογενειακὰς μοῦ ὑποθέσεις ποὺ θὰ τοῦ ἀναθέσητε. Ὁ παπα Συμεών ἂς μὲ μνημονεύει ἐνόσῳ ζεῖ. Νὰ δώσεις 5 λίρες στὴν Φιλόπτωχον, 5 λίρες στὴν Μέριμναν, 5 λίρες στὸν Λυκαστή τὸ σχολεῖον. Καὶ ἂς μὲ συγχωρέσουν ὅλοι οἱ ἀδερφοί μου, οἱ νυφάδες καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι. Ἀντίο, βαίνω πρὸς τὸν πατέρα καὶ συγχωρέσατέ μου.
Ὁ ὑμέτερος
Ἀλ. Γ. »

Τὸν σφαγέα 80.000 Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, κατὰ διαταγὴ τοῦ Κεμάλ, τὸν ΤοπάΛ Οσμάν τον τιμοῦν οἱ Τοῦρκοι ὡς ἐθνικό τους ἥρωα καὶ ἀνήγειραν καὶ ἀνδριάντα στὴν Κερασούντα, τὴν πατρίδα του. Νὰ ἀναφέρουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ πὼς ὁ Πόντος δὲν ἔπεσε ἀμαχητί. Εἶναι ἄγνωστο, ἀποσιωπᾶται ἐπιμελῶς τὸ ἔπος τοῦ «ἀντάρτικου τοῦ Πόντου». Ὁ Γερμανὸς Καραβαγγέλης (ἰδοὺ ὁ ποιμὴν ὁ καλός), μητροπολίτης Αμασείας-Αμισού, ὑπολογίζει τοὺς ἀντάρτες σὲ 20.000. Οἱ τουρκικὲς πηγὲς μιλοῦν γιὰ 25.000. Ὀνόματα ὅπως καπετὰν Εὐκλείδης, ἡγέτης τῶν ἀνταρτῶν τῆς Σάντας, ὁ ξακουστὸς καπετάνιος Ιστύλ ἀγᾶς (Στυλιανὸς Κοσμίδης) στὴν Σαμψούντα, οἱ ὁπλαρχηγοὶ Ἰορδάνης Παπούλας, Βασίλης Ανθόπουλος (Βασίλ ἀγᾶς), Κώστας Επεσλής, Ἰορδάνης Χασερής, ὁ περιλάλητος ὁπλαρχηγὸς Αντών πασᾶς ποὺ εἶχε τὸ βασίλειό του στὰ βουνὰ τῆς Πάφρας, ὅπου ἔδρασε μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του Πελαγία, εἶναι λίγα μόνο ὀνόματα ἀπ' αὐτὰ ποὺ κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τῶν ἡρώων τοῦ Πόντου. (Ἀποκαλυπτικὸ γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ Α. Ανθεμίδη « Τὰ ἀπελευθερωτικὰ στρατεύματα τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ», Θεσ/νίκη,νίκῃ 1998). Ὁ αρχιτσέτης, Τοπάλ Οσμάν, τὸ κτῆνος, τὸ δολοφονικὸ ἐργαλεῖο τοῦ Κεμάλ στὸν Πόντο, ποτὲ δὲν τόλμησε νὰ συγκρουστεῖ μὲ Πόντιους ἀντάρτες. Ἔβγαζε τὸ μένος του στὰ γυναικόπαιδα καὶ τοὺς γέρους.
Αἰωνία τους ἡ μνήμη

20 σχόλια:

  1. Προσκύνηση αρμόζει μόνο στον Θεό.
    Στα άλλα, τα ανθρώπινα τίμια, πρέπει τιμή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσκυνούμεν μεταφορικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλέ μου διδάσκαλε ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΈΣΤΗ.
    Βγήκαν πάλι οι Σ. Ο και ενοχληθηκαν από μια λέξη...
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΗΝ ΧΆΡΗ ΣΟΥ ΛΑΕ ΜΟΥ... ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΎΡΙΟ ΣΟΥ ΠΟΝΤΙΑ ΜΆΝΝΑ ΓΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΑΣΒΈΣΤΗ ΤΗΝ ΦΛΌΓΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΎ.
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ ΠΟΥ ΣΕ ΈΣΦΑΞΑΝ ΖΩΝΤΑΝΌ ΟΙ ΆΠΙΣΤΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΑΣΠΑΣΤΗΚΕΣ ΤΟ. ΙΣΛΆΜ.
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ ΚΑΛΌΜΆΝΝΑ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΈΝΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΈΤΑΞΑΝ ΣΤΗΝ ΘΑΛΛΑΣΑ.
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ ΓΙΑΓΙΆ ΆΝΝΑ ΠΟΥ ΕΙΔΕΣ ΠΕΝΤΕ ΧΡΌΝΩΝ ΠΑΙΔΑΚΙ ΝΑ ΣΦΆΖΟΥΝ ΟΙ ΒΡΩΜΟΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΣΟΥ.
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ ΓΙΑΓΙΆ ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΠΟΥ ΓΛΥΤΩΣΕΣ ΜΌΝΟ ΕΣΎ ΚΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ Ο ΣΠΥΡΙΓΚΑΣ ΚΑΙ ΠΈΝΤΕ ΧΡΌΝΩ ΠΑΙΔΆΚΙΑ ΜΕΓΑΛΏΣΑΤΕ ΣΕ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ.
    ΠΡΟΣΚΥΝΏ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΊΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΎΡΙΟ ΌΛΩΝ ΌΣΩΝ ΜΟΥ ΔΙΗΓΟΥΝΤΟ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΑΡΤΎΡΙΟ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΎ.
    Ας το καταλάβουν λοιπόν όσοι ενοχλούνται από την λέξη πως αυτοί όλοι οι Πόντιοι, Μικρασιατες, Πολίτες, Κύπριοι που αρνήθηκαν να σκυψουν το κεφαλι ΛΟΓΊΖΟΝΤΑΙ πλέον ΆΓΙΟΙ και μόνο προσκυνηση τους πρέπει.
    Δάσκαλε, ξέχασες να κάνεις αναφορά στον καπετάν ΠΑΝΤΕΛ αγα όπου ο αείμνηστος Δ. ΨΑΘΑΣ περιγράφει το τρόπο με τον οποίο τον τελείωσαν οι βανδαλοι αλλά και τα καψώνια που τους έκανε.
    Αλήθεια εαν είχαμε ένα Γερμανό Καραβαηγελη... Ένα Χρύσανθο...Εναν Ευκλείδη Κουυρτιδη... πόσο πιο ψηλά θα ΕΙΜΑΣΤΑΝ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είσαι πολύ μπερδεμένος 3,40 μ.μ.... Μπέρδεψες του εθνομάρτυρες με τους αγίους μάρτυρες.
      Στην Εκκλησία αυτά τα ζητήματα είναι ξεκαθαρισμένα.
      Οι εθνομάρτυρες ΔΕΝ είναι άγιοι και άγιοι μάρτυρες.
      Φρόντισε να τα ξεκαθαρίσεις μέσα σου και να μην ενοχλείσαι στις διορθώσεις.

      Διαγραφή
    2. Το ίδιοι ίσχύει και για τους ήρωες του 1821, που δεν είναι και δεν τιμώνται πολύ σωστά από την Εκκλησία ως άγιοι ή μάρτυρες της Εκκλησίας.

      Διαγραφή
    3. Επειδή μόνο όσοι μπόρεσαν και έζησαν από κοντά αυτούς τους ανθρώπους μπορούν να καταλάβουν θα σου πω ένα περιστατικό απο το οποίο θα καταλάβεις.
      Κάποτε πήγα σε κάποιον γνωστό ιερέα για να λειτουργήσουμε για τις ψυχές αυτές.
      Στο τέλος της Θείας λειτουργείας μου έφερε να ''προσκυνήσω ΄΄ τεμάχια απο λείψανα τα οποία του έδωσαν πρόσφυγες της μικρας Ασίας και του ποντου και τα οποία είχαν φέρει απο εκείνα τα μέρη.
      Μια άρρητη ευωδία πλημύρησε το ιερό και η οποία εξακολουθούσε για πολύ ώρα.
      Μου έκανε εντύπωση και ρώτησα εάν ήτανε τα λείψανα κάποιου Αγίου που τιμούσαν στα μέρη εκείνα.
      Όχι μου είπε ο ιερέας απλά είναι κόκαλα απλών ανθρώπων όπου μαρτύρησαν σε εκείνα τα μέρη, ανθρώπων της καθημερινότητας όπως όλοι μας.
      Είναι αυτά τα λείψανα τα οποία μαζί με τις Άγιες εικόνες έφεραν οι πρόσφυγες από τα μέρη τους σαν φυλακτό.
      Και με βεβαιότητα σου λέω πως αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν και ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ και ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ μια και που αρνήθηκαν να αλλαξοπιστίσουν υπερασπίζοντας και μένοντας πιστοί στα ιερά και όσια της ορθοδοξίας και της πατρίδος.

      Διαγραφή
    4. Όσοι μαρτύρησαν από επιλογή τους για να μην αρνηθούν την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη τους είναι μάρτυρες.
      Όσοι μαρτύρησαν επειδή τους σκότωσαν οι εχθροί του Έθνους ως Έλληνες, αυτοί είναι εθνομάρτυρες.
      Αυτών που ευωδιάζουν τα λείψανα ανήκουν στην α΄ κατηγορία.
      Δεν μπορούμε όμως αδιάκριτα όλους μαζί να τους πιστεύουμε ως μάρτυρες της Εκκλησίας και αγίους.

      Βαρνάβας

      Διαγραφή
    5. Λαθος αδελφέ.
      Όλοι οσοι προτίμησαν να μην αλαξοπιστησουν και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο είναι μάρτυρες.
      Και ακριβώς επειδή στην συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ - ΕΘΝΙΚΉ και ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΉ ΕΞΩΝΤΩΣΗ όλοι αυτοί λογίζονται πλέον μάρτυρες ΕΘΝΟΥΣ και ΠΙΣΤΕΩΣ.
      Άλλωστε αυτό που έκαναν και πήραν μαζί τους μονάχα εικόνες και λειψανα δικών τους ανθρώπων δηλώνει και την πνευματική κατάσταση που βιωναν.
      Βεβαια υπάρχει η τελική κρίση του Θεού, αλλά εμείς με το φτωχό μας το μυαλό και με βάση την δική μας κρίση και δεδομένα λέμε....
      Επισης υπάρχει και το μεγάλο θέμα των κρυπτόχριστιανών όπου ουδείς μπορεί να τοποθετηθεί.
      Κάποιοι άγιοι και φωτισμένοι άνθρωποι λένε πως αυτοί όλοι είναι η Μάγια και οι νοικοκυρά ιοί που θα υποδεχθούν τοος ξεριζωμενους στα πάτρια εδάφη.

      Διαγραφή
    6. Λάθος κάνεις εσύ αδελφέ.
      Όσοι εξοντώθηκαν από τους εχθρούς, δεν είναι μάρτυρες της Πίστεως.
      Μάρτυρες της Πίστεως είναι μόνο όσοι με τη θέληση τους δέχτηκαν να χάσουν την επίγεια ζωή τους για να μην προδώσουν τον Χριστό και την Πίστη.
      Και στους αγώνες του 1821 και στις άλλες μάχες του Έθνους έπεσαν πολλοί υπερ Πίστεως και Πατρίδος, αλλά δεν τιμώνται ως άγιοι από την Εκκλησία, αλλά τους μνημονεύουμε για την ανάπαυση της ψυχής τους.
      Η Εκκλησία δεν τους τιμά ως αγίους τους μάρτυρες του Έθνους και όσοι έφυγαν από την Γενοκτονία.
      Άλλο είναι οι εθνομάρτυρες (Από Γενοκτονίες, από δίκαιους αγώνες υπερ της Πατρίδας).
      Και άλλο είναι οι άγιοι μάρτυρες της Πίστεως (που θυσιάστηκαν αποκλειστικά για την αγάπη και την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη του Χριστού).
      Ξεχωριστά ήταν και είναι αυτά.

      Διαγραφή
  4. Ο διάδοχος του εγκληματία Κεμαλ επιδιώκει παρόμοιες καταστάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έγραψα προσκυνώ τα πάθη του...Όταν κλίνουμε τον αυχένα στην ελληνική σημαία, δεν προσκυνούμε τα αίματα των προγόνων μας για λευτεριά; Όταν προσκυνούμε και φιλούμε το χέρι των πνευματικών μας, γιατί το κάνουμε; Μικρός, όσο ζούσαν, προσκυνούσα και φιλούσα τα χέρια των παππούδων μου. Εμείς οι Ρωμιοί, προσκυνούμε, μόνο ενώπιον του μεγαλείου της ταπείνωσης. Δεν είμαστε προσκυνημένοι στις εφήμερες δόξες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ αγωνιστή κ. Νατσιέ
      Η Ελληνική σημαία έχει τον Τίμιο Σταυρό όποτε όποιος Ορθόδοξος Χριστιανός κλίνει την κεφαλή στην Ελληνική σημαία, κλίνει την κεφαλή στον Τίμιο Σταυρό του Θεανθρώπου που είναι το πιο Ιερό Σύμβολο της Ορθόδοξης Πίστης μας.
      Το ίδιο και στους πνευματικούς, η κλίση της κεφαλής πηγαίνει στη θεία Χάρη που έχουν και στην ιερωσύνη, πράγματα ιερά.
      Τώρα στα άλλα ο καθένας μπορεί να προσκυνάει τον καθένα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι σωστό και μπορεί να δικαιωθεί και από ορθόδοξη πλευρά.
      Ας έχουμε δυνατή διάκριση-χωρισμό ανάμεσα στα θεία και τους αγίους από την μία και στα καλά ανθρώπινα και εθνικά πράγματα.
      Προσκύνηση μόνο στον Θεό και στα θεία.

      Διαγραφή
    2. Δάσκαλε, καταρχήν να ευχαριστήσω για την προσφορά και τις πληροφορίες που μας παρέχεις μέσα από τις γνώσεις σου.
      Η γνώση είναι ότι πιό πολύτιμο μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο.
      Ο φίλος δεν μπορεί να καταλάβει την λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά.
      Όπως ορθώς αναφέρει η ΣΗΜΑΙΑ φέρει τον ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ και για αυτό το σύμβολο το οποίο από την φύση του είναι αγιασμένο έχυσαν το αίμα τους και μαρτύρησαν όλοι οι πρόσφυγες μη θέλοντας να το προδώσουν, να αλλαξοπιστήσουν και να τουρκέψουν.
      Όπως λοιπόν σωστά αναφέρεις προσκυνούμε το πάθος, την επιλογή και την θυσία αυτών των ανθρώπων η οποία είναι ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ και ΠΑΤΡΙΔΟΣ.
      Αυτή λοιπόν η προσκύνηση δεν είναι στον καθ΄ ένα αδελφέ αλλά στο ΜΑΡΤΥΡΙΟ-ΟΜΟΛΟΓΙΑ την οποία πέτυχαν πάντα κατά παραχώρηση και οικονομία Θεού.
      Άλλωστε αυτό το μαρτύριο είναι που μας κάνει να πιστεύουμε στην δικαίωση όλων αυτών που μαρτύρησαν περιμένοντας την Θεία μισθαποδοσία εκάστου ημών.
      Μυριάδες λοιπόν οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ του Ελληνισμού της ανατολής με άλλους να τους γνωρίζουμε και να τους τιμούμε επώνυμα και άλλους να μη τους γνωρίζουμε και να τους τιμούμε ανώνυμα.

      Διαγραφή
    3. Ο φίλος πολύ καλά τα καταλαβαίνει.
      Το λάθος το κάνεις εσύ φίλε 9,48 μ.μ. που συγχέεις τους μάρτυρες της πατρίδας με τους αγίους μάρτυρες της Πίστεως.
      Οι μάρτυρες του Ελληνισμού είναι μυριάδες, αλλά δεν είναι άγιοι, είναι μόνο Εθνομάρτυρες.
      Η Εκκλησία τιμά ως αγίους μόνο τους μάρτυρες της Πίστεως.

      Διαγραφή
    4. Βρε τι δεν καταλαβαινεται.
      ΥΠΕΡ Π Ι Σ Τ Ε Ω Σ και ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΟΡΚΊΣΤΗΚΑΝ ΑΓΩΝΊΣΤΗΚΑΝ και ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ όλοι αυτοί οι άνθρωποι.
      Μήπως το αντάρτικο του ΠΟΝΤΟΥ στα βουνά έγιναν για το ποδοσφαιρο η για κάποιο πολιτικό κόμμα;;;
      Στον αντίλογο της επιμονής διαφωνίας σας και για να καταλάβεται την σκέψη και τα αγωνιστικά ιδεώδη αυτών των ανθρώπων, σας ερωτώ.
      Έστω ότι σήμερα ζούμε μια παρόμοια κατάσταση γενοκτονίας η βίαιου εξισλαμισμο στην χώρα.
      Πόσοι και ποιοι θα δεχτούν να αγωνιστούν;;;
      Και όσοι δεχθούν δεν θα λογίζονται ως μάρτυρες;;;

      Διαγραφή
    5. 2:00 μμ
      Αυτός που δεν καταλαβαίνει την διαφορά μεταξύ μάρτυρα της Ελλάδας και μάρτυρα της Εκκλησίας είσαι εσύ.
      Αν τώρα οι περισσότεροι σημερινοί νεοέλληνες δεν μπορούν να γίνουν ούτε μάρτυρες της Ελλάδας, αυτό δεν πάει να πει ότι μπορούμε να ταυτίσουμε τους μάρτυρες της Ελλάδας με τους μάρτυρες της Εκκλησίας!!
      Απορώ πώς επιμένεις και δεν καταλαβαίνεις απλά πράγματα....

      Διαγραφή
    6. Αντί να ρωτάς τα ίδια πάλι και να μην καταλαβαίνεις, 2,00μμ, κοίταξε ξανά το σχόλιο του 20 Μαΐου 2021 - 6:38 μ.μ.
      Εκεί υπάρχει η απάντηση ήδη σ΄ αυτά που δεν καταλαβαίνεις.
      Στο σχόλιο 20 Μαΐου 2021 - 6:38 μ.μ.
      Πιο απλά δεν γίνεται να σου το εξηγήσουμε.

      Διαγραφή
  6. Διανύουμε την αναστάσιμη ατμόσφαιρα και ακόμα βρίσκονται στα αυτιά μας οι ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Παρασκευής:
    ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ
    ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ
    ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ
    (Τρείς φορές)
    ΔΕΙΞΟΝ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ!

    Μέσα αυτό το πνεύμα που αποδίδει την προσκύνηση στον Παθόντα για εμάς τους ανθρώπους, Θεό, μπορεί να γίνουν κατανοητές οι διαφωνίες για την χρήση της προσκύνησης σε ανθρώπους εθνομάρτυρες του Ελληνισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τράβηξε πολύ η συζήτηση.
    Αποχωρώντας λοιπόν σας παραπέμπω να ακούσετε την ομιλία του μακαριστού π. ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ '' ο Άγιος Πορφύριος είδε ΚΟΛΩΚΟΤΡΩΝΗ και ήρωες του 1821 στον παράδεισο'' προς σκέψη και προβληματισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλλού για αλλού το σχόλιο 11,06 μμ
      Μα δεν συζητάμε αν σώθηκαν οι πιστοί στον Χριστό ήρωες του 1821!
      Συζητάμε αν είναι άγιοι μάρτυρες, οι εθνομάρτυρες.

      Διαγραφή

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.