Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 12 Ἰανουαρίου τοῦ 2003.
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ
Ὅποιος κάθεται μέσα στὸ σκοτάδι εἶναι σίγουρο ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει κάτι γιὰ τοὺς ἄλλους. Ὅποιος κάθεται μέσα σὲ χώρα καὶ σκιὰ θανάτου, ἀφοῦ κουβαλάει πάνω του τὴν ὀσμὴ τοῦ θανάτου, ὅ,τι κάνει τὸ κάνει ἡμιτελῶς, ἀτελῶς· τέλος, ἀποτυχημένα. Ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁτιδήποτε λειτουργήσει χωρὶς τὴ συνεργὸ χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα στὴν μεταπτωτική του πορεία, τὸ κάνει ἀτελῶς, ἡμιτελῶς καὶ ἀποτυχημένο. Καὶ ἂν ἀκόμη τὸ κάνει πετυχημένο, ἐπειδὴ εἶναι μέσα στὸ σκοτάδι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τίποτε πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπιτυχημένο προβάλλει τὸν ἑαυτό του, καὶ πάλι ἀπέτυχε. Καὶ στὸ τέλος, ἐπειδὴ ὅλα ἀποτυγχάνουν στὸ χῶρο τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου, κάποιοι ζητοῦν... ἀλλαγές. Καὶ ἀρχίζουν τα μοντέλα, τὰ ὑποδείγματα τῶν ἀλλαγῶν, πῶς θὰ γίνουν. Γρήγορα, βιαστικὰ καὶ μερικὲς φορὲς περιφρονῶντας ὁτιδήποτε, ἔστω στοιχειωδῶς καλό, ἔγινε προηγουμένως.
Καὶ ἔτσι ἐδῶ τὸ κείμενο αὐτό, τὸ καταπληκτικὸ κείμενο πραγματικά, τὸ τόσο μεταβατικό, φαίνεται στὴν Ἁγία Γραφὴ μέσα στὴν Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ τόσο καταπληκτικὸ κείμενο, καὶ μᾶς ἀνοίγει ἕναν δρόμο γιὰ τὸν τρόπο αὐτὸ τῶν βαθέων ἀλλαγῶν. Γιατί, ἂν καταλάβατε ἀπὸ τὸ κείμενο, βρισκόμαστε στὸ μεταίχμιο ἀκριβῶς τοῦ χώρου τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς, καὶ ὅπου γίνεται ἡ μετάβαση τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰωάννη πρὸς τὸν Χριστό. Τὸ ἀνθρώπινο αὐτὸ τοῦ Ἰωάννου ἀπὸ τὸν Θεὸ δοσμένο - Θεὸς ὁ Χριστός μας. Καὶ γίνεται ἡ μετάβαση καὶ λέει πῶς ἔγινε αὐτὴ ἡ μετάβαση. Προσέξτε λοιπὸν τὶς προοπτικὲς αὐτῆς μεταβάσεως, πὼς ὁ Χριστός, σεβόμενος πολὺ βαθιὰ ἀκόμη καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, τὴν ἀλλαγὴ τὴν κάνει μὲ ἕναν τρόπο βαθιὰ ζυμωτικό, καὶ ὄχι χυδαῖα ἢ βίαια ἐπαναστατικό, ὅπως θὰ ἤθελαν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουνε τὶς ἀλλαγές τους, περιφρονῶντας καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν ἱστορία. Κοιτᾶξτε λοιπὸν τὶς πτυχὲς οἱ ὁποῖες ἀνοίγονται μπροστά μας. Ὁ Χριστὸς περιμένει νὰ παραδοθεῖ ὁ Ἰωάννης, καί, ὅταν παραδόθηκε, κάνει τὴν πρώτη του κίνηση. Ἕνας βαθὺς σεβασμὸς καὶ στὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη· παρ' ὅλο ποὺ τὸ δικό του εἶναι ὑπέρτερο, εἶναι θεῖο ἀποκαλυπτικὸ κήρυγμα!
Καὶ κάνει μιὰ μετάβαση καὶ φεύγει πρὸς τὰ ἔξω. Μεταβαίνει ὁδὸν θαλάσσης, ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια, καὶ μάλιστα στὴ «Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν». Δηλαδὴ σὲ χώρους περιφερειακούς, ὅπου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν μεγάλες ἀλλαγές. Οἱ ἀλλαγὲς γίνονται στὰ κέντρα, καὶ ὅποιος θέλει νὰ κάνει ἀλλαγές, καταλαμβάνει τὰ κέντρα. Φεύγει πιὸ μακριά, ὁδὸν θαλάσσης, ὅσο εἶναι νὰ περάσεις μιὰ μέρα ἀπὸ τὴν θάλασσα· «Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν», ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ συμφυρμὸς τῶν Ἐθνῶν, δὲν εἶναι τὰ κέντρα πιὰ τῆς ἰουδαϊκῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πρῶτο σπουδαῖο στοιχεῖο. Δὲν ξεκινάει πιάνοντας τὰ κέντρα. Γιατί ἡ ἱστορία δὲν εἶναι νὰ ἀλλάξει τὰ κέντρα τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἱστορία εἶναι νὰ ἀλλάξει τὸ σκοτάδι καὶ νὰ γίνει φῶς. Ὅσο καὶ νὰ ἀλλάζουμε τοὺς ἀνθρώπους, ἂν δὲν καταυγασθοῦν ἀπὸ τὸ φῶς, δὲν γίνεται τίποτε. Καὶ αὐτό το φῶς λειτουργιέται μὲ ἄλλον τρόπο.
Λειτουργιέται μὲ ἕναν μυστικό, ἡσύχιο, ταπεινὸ τρόπο. Καὶ ὁ Χριστὸς φεύγοντας ἔρχεται. Ἀπομακρυνόμενος ἀνοίγει τὸ δρόμο τοῦ φωτός Του. Καὶ βλέπετε, τὸ φῶς ἀποκαλύπτεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡσυχία. Ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι ταραγμένος, τὸ φῶς δὲν ἀποκαλύπτεται καὶ ἂν ἀκόμα ὑπάρχει. Αὐτὴ εἶναι μιὰ πρώτη κίνηση οὐσιαστικὴ καὶ ὁ Χριστὸς κάνει μιὰ ἀνάδρομη κίνηση: ἀντὶ νὰ πάει στὰ κέντρα - στὸ τέλος πάει στὰ κέντρα γιὰ νὰ σταυρωθεῖ - πάει στὴν περιφέρεια, πάει στὴν Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν.
Καὶ ἐκεῖ μάλιστα πηγαίνοντας, προσέξτε, συνεχίζει τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη. Τὸ κείμενο ποὺ τί λέει; «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ἔχει πολλὰ ἄλλα νὰ πεῖ, πολλὰ περισσότερα νὰ πεῖ. Ἀλλὰ ὁ πρῶτος του λόγος εἶναι συνδετικὸς μὲ αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Ἰωάννης. Δὲν περιφρονεῖ ὅ, τί γινόταν μέχρι ἐκεῖ. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ ἀρχίζει, νὰ δώσει τὴ συνέχεια. Εἶναι αὐτὸ τὸ καταπληκτικό: ποὺ δίνει τὴ συνέχεια· ὅτι ὅποια ἀλλαγὴ καὶ νὰ γίνει πρέπει νὰ στηριχτεῖ σὲ μιὰ προηγούμενη ἔστω καλὴ ἔκφραση. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Χριστὸς ξεκινάει καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται ὡς φῶς πιὰ καὶ δὲν ἔρχεται νὰ ἀλλάξει μὲ ἕναν αὐταρχικό, βίαιο, χυδαῖο τρόπο, ποὺ σᾶς εἶπα, ἐπαναστατικὸ τρόπο, τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου.
Ἔρχεται νὰ ἀποκαλυφθεῖ ὡς φῶς, σὲ αὐτοὺς ποὺ κάθονται στὴ χώρα καὶ τὴ σκιὰ θανάτου. Γιατί ἡ ἱστορία εἶναι αὐτή. Τὰ ἔργα τους, τὰ ἀποτυχημένα, τὰ ἡμιτελῆ, τὰ ἀτελῆ ἢ τὰ ἐγωιστικὰ πετυχημένα νὰ μποῦν μέσα στὸ φῶς ὅπου τὰ πράγματα θὰ ἀποκαλυφθοῦν. Θὰ δοῦν καὶ τὸν ἑαυτό τους, θὰ δοῦν καὶ τὰ ἔργα τους. Καὶ πιὰ θὰ ἀναμετρηθοῦν μέσα ἀπὸ ἕνα φῶς ποὺ ἔχουν τὰ πράγματα καὶ ὄχι μέσα σὲ ἕνα χῶρο σκοταδιοῦ. Ἔτσι κάνουμε πολλὲς φορές. Τὰ κάνουμε ὅλα μέσα στὸ σκοτάδι, χωρὶς νὰ ἀποκαλύπτεται στὴ ζωή μας ὁ Θεὸς καὶ τότε καὶ τὰ πετυχημένα εἶναι ἀποτυχημένα. Καὶ ἀποκαλύπτεται πιὰ μὲ ἕνα μυστικὸ τρόπο, βλέπετε, σεβαστικὸ τρόπο, γιὰ τὴν ἱστορία, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὶς δομὲς τοῦ κόσμου, γιὰ τὶς ἐξουσίες τοῦ κόσμου. Τελείως μυστικὰ ἔρχεται ὁ Χριστὸς καὶ ἀποκαλύπτεται το φῶς Του, ὅπου οἱ ἄλλοι νὰ ἔχουν εὐκαιρία νὰ ἀναμετρηθοῦν μὲ τὸ φῶς. Καὶ ὄχι μὲ μιὰ ἀντίπαλη δύναμη, ἕνα ἀντίπαλο δέος ἢ μὲ μιὰ ἄλλη δύναμη ἡ ὁποία τοὺς ἐπιβουλεύεται, κάποια ἀρχικὴ ἐξουσία. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς γίνονται οἱ ἀλλαγὲς οἱ μεγάλες, ὅπου ἔρχονται ὡς φῶς. Καὶ πιὰ τὸ κείμενο μᾶς προκαλεῖ! Γιατί ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἀλλαγὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀπαίτηση ποὺ λειτουργεῖ τὰ δομικὰ στοιχεῖα, ξέρω ἐγώ, πολιτευμάτων ἢ οἰκονομικῶν συστημάτων ποὺ ἀπαιτοῦν τὶς ἀλλαγές. Ἐδῶ χρειάζεται μιὰ ἀλλαγὴ νὰ γίνει βαθιά, ζυμωτικά. Καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει στὰ ὁποιαδήποτε περιβάλλοντα τὰ ὁποῖα ζοῦμε. Ὅπου γίνεται μὲ ἕναν τελείως μυστικὸ τρόπο, ζυμωτικά, ὅπου ἔρχεται νὰ ἀποκαλυφθεῖ πρῶτα το φῶς καὶ νὰ ἀξιοποιηθεῖ καὶ τὸ στοιχειωδῶς καλὸ ποὺ ὑπάρχει. Καὶ ἐκεῖ πάνω δομεῖται ἡ συνέχεια καὶ τὸ ὑπόλοιπο καὶ τότε μπορεῖ αὐτὲς οἱ ἀλλαγὲς νὰ εἶναι μεταμορφωτικὲς καὶ φωτεινὲς ἀλλαγές. Ὅλα τὰ ἄλλα ἁπλῶς εἶναι ἐπαναστάσεις οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦνε σὲ μιὰ χειρότερη ταραχὴ τὸν κόσμο.
Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ξεκίνημα τοῦ Χριστοῦ δίνει ἕνα οὐσιαστικὸ ἔναυσμα γιὰ τὰ ὁποιαδήποτε δικά μας ξεκινήματα. Ὁτιδήποτε καινούργιο ἀναλαμβάνουμε ἢ ὁτιδήποτε καινούργιο θέλουμε νὰ κάνουμε ἢ ὁποιαδήποτε ἀποκατάσταση κάποιου φθαρμένου θέλουμε νὰ κάνουμε στὴ ζωή - ποὺ εἶναι δεκάδες τα φθαρμένα, γύρω μας καὶ τὰ δικά μας - ἀπαιτεῖται πιὰ νὰ γίνουν ἔτσι, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ὁ τρόπος εἶναι πολὺ βαθύς, εἶναι καμιὰ φορὰ χρονοβόρος, ἀλλὰ εἶναι ζυμωτικός, καὶ ὅ,τι δὲν εἶναι ζυμωτικὸ εἶναι ἀκριβῶς πεθαμένο, λειτουργεῖ ἀκόμη τὸ χῶρο τοῦ θανάτου.
Καὶ στὴ ζωή μας μέσα, ἐν μυστικῷ τρόπῳ, λειτουργιέται ἡ ζωὴ ἐν Τάφῳ καὶ λειτουργιέται ἡ Ἀνάσταση, μὲ ἕνα μυστικὸ τρόπο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ περιμένει ὁ Χριστὸς ἀπὸ μᾶς γιὰ τὴν βαθιὰ ἀλλαγὴ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ὅλων μεταγενέστερα τὸν δομῶν τοῦ κόσμου. Κρατῆστε, παρακαλῶ, αὐτὸ τὸ λιτό, ταπεινὸ εὐαγγελικὸ κείμενο, ποὺ ἀναγνώστηκε καὶ ὡς «Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετὰ τὰ Φῶτα», γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ κάνετε ἄλλες προσεγγίσεις στὰ πράγματα τῆς ζωῆς σας καὶ ἀλλιῶς νὰ λύνετε τὰ προβλήματά σας καὶ ἀλλιῶς νὰ παρεμβαίνετε στὰ πράγματα τοῦ κόσμου: μὲ πολὺ σεβασμό, μὲ πολὺ βαθιὰ ἐπίγνωση τῶν γεγονότων καὶ πάντοτε μέσα ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Καὶ ἔτσι ἐδῶ τὸ κείμενο αὐτό, τὸ καταπληκτικὸ κείμενο πραγματικά, τὸ τόσο μεταβατικό, φαίνεται στὴν Ἁγία Γραφὴ μέσα στὴν Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ τόσο καταπληκτικὸ κείμενο, καὶ μᾶς ἀνοίγει ἕναν δρόμο γιὰ τὸν τρόπο αὐτὸ τῶν βαθέων ἀλλαγῶν. Γιατί, ἂν καταλάβατε ἀπὸ τὸ κείμενο, βρισκόμαστε στὸ μεταίχμιο ἀκριβῶς τοῦ χώρου τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς, καὶ ὅπου γίνεται ἡ μετάβαση τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰωάννη πρὸς τὸν Χριστό. Τὸ ἀνθρώπινο αὐτὸ τοῦ Ἰωάννου ἀπὸ τὸν Θεὸ δοσμένο - Θεὸς ὁ Χριστός μας. Καὶ γίνεται ἡ μετάβαση καὶ λέει πῶς ἔγινε αὐτὴ ἡ μετάβαση. Προσέξτε λοιπὸν τὶς προοπτικὲς αὐτῆς μεταβάσεως, πὼς ὁ Χριστός, σεβόμενος πολὺ βαθιὰ ἀκόμη καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, τὴν ἀλλαγὴ τὴν κάνει μὲ ἕναν τρόπο βαθιὰ ζυμωτικό, καὶ ὄχι χυδαῖα ἢ βίαια ἐπαναστατικό, ὅπως θὰ ἤθελαν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουνε τὶς ἀλλαγές τους, περιφρονῶντας καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν ἱστορία. Κοιτᾶξτε λοιπὸν τὶς πτυχὲς οἱ ὁποῖες ἀνοίγονται μπροστά μας. Ὁ Χριστὸς περιμένει νὰ παραδοθεῖ ὁ Ἰωάννης, καί, ὅταν παραδόθηκε, κάνει τὴν πρώτη του κίνηση. Ἕνας βαθὺς σεβασμὸς καὶ στὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη· παρ' ὅλο ποὺ τὸ δικό του εἶναι ὑπέρτερο, εἶναι θεῖο ἀποκαλυπτικὸ κήρυγμα!
Καὶ κάνει μιὰ μετάβαση καὶ φεύγει πρὸς τὰ ἔξω. Μεταβαίνει ὁδὸν θαλάσσης, ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια, καὶ μάλιστα στὴ «Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν». Δηλαδὴ σὲ χώρους περιφερειακούς, ὅπου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν μεγάλες ἀλλαγές. Οἱ ἀλλαγὲς γίνονται στὰ κέντρα, καὶ ὅποιος θέλει νὰ κάνει ἀλλαγές, καταλαμβάνει τὰ κέντρα. Φεύγει πιὸ μακριά, ὁδὸν θαλάσσης, ὅσο εἶναι νὰ περάσεις μιὰ μέρα ἀπὸ τὴν θάλασσα· «Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν», ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ συμφυρμὸς τῶν Ἐθνῶν, δὲν εἶναι τὰ κέντρα πιὰ τῆς ἰουδαϊκῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πρῶτο σπουδαῖο στοιχεῖο. Δὲν ξεκινάει πιάνοντας τὰ κέντρα. Γιατί ἡ ἱστορία δὲν εἶναι νὰ ἀλλάξει τὰ κέντρα τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἱστορία εἶναι νὰ ἀλλάξει τὸ σκοτάδι καὶ νὰ γίνει φῶς. Ὅσο καὶ νὰ ἀλλάζουμε τοὺς ἀνθρώπους, ἂν δὲν καταυγασθοῦν ἀπὸ τὸ φῶς, δὲν γίνεται τίποτε. Καὶ αὐτό το φῶς λειτουργιέται μὲ ἄλλον τρόπο.
Λειτουργιέται μὲ ἕναν μυστικό, ἡσύχιο, ταπεινὸ τρόπο. Καὶ ὁ Χριστὸς φεύγοντας ἔρχεται. Ἀπομακρυνόμενος ἀνοίγει τὸ δρόμο τοῦ φωτός Του. Καὶ βλέπετε, τὸ φῶς ἀποκαλύπτεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡσυχία. Ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι ταραγμένος, τὸ φῶς δὲν ἀποκαλύπτεται καὶ ἂν ἀκόμα ὑπάρχει. Αὐτὴ εἶναι μιὰ πρώτη κίνηση οὐσιαστικὴ καὶ ὁ Χριστὸς κάνει μιὰ ἀνάδρομη κίνηση: ἀντὶ νὰ πάει στὰ κέντρα - στὸ τέλος πάει στὰ κέντρα γιὰ νὰ σταυρωθεῖ - πάει στὴν περιφέρεια, πάει στὴν Γαλιλαία τῶν Ἐθνῶν.
Καὶ ἐκεῖ μάλιστα πηγαίνοντας, προσέξτε, συνεχίζει τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη. Τὸ κείμενο ποὺ τί λέει; «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ἔχει πολλὰ ἄλλα νὰ πεῖ, πολλὰ περισσότερα νὰ πεῖ. Ἀλλὰ ὁ πρῶτος του λόγος εἶναι συνδετικὸς μὲ αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Ἰωάννης. Δὲν περιφρονεῖ ὅ, τί γινόταν μέχρι ἐκεῖ. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ ἀρχίζει, νὰ δώσει τὴ συνέχεια. Εἶναι αὐτὸ τὸ καταπληκτικό: ποὺ δίνει τὴ συνέχεια· ὅτι ὅποια ἀλλαγὴ καὶ νὰ γίνει πρέπει νὰ στηριχτεῖ σὲ μιὰ προηγούμενη ἔστω καλὴ ἔκφραση. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Χριστὸς ξεκινάει καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται ὡς φῶς πιὰ καὶ δὲν ἔρχεται νὰ ἀλλάξει μὲ ἕναν αὐταρχικό, βίαιο, χυδαῖο τρόπο, ποὺ σᾶς εἶπα, ἐπαναστατικὸ τρόπο, τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου.
Ἔρχεται νὰ ἀποκαλυφθεῖ ὡς φῶς, σὲ αὐτοὺς ποὺ κάθονται στὴ χώρα καὶ τὴ σκιὰ θανάτου. Γιατί ἡ ἱστορία εἶναι αὐτή. Τὰ ἔργα τους, τὰ ἀποτυχημένα, τὰ ἡμιτελῆ, τὰ ἀτελῆ ἢ τὰ ἐγωιστικὰ πετυχημένα νὰ μποῦν μέσα στὸ φῶς ὅπου τὰ πράγματα θὰ ἀποκαλυφθοῦν. Θὰ δοῦν καὶ τὸν ἑαυτό τους, θὰ δοῦν καὶ τὰ ἔργα τους. Καὶ πιὰ θὰ ἀναμετρηθοῦν μέσα ἀπὸ ἕνα φῶς ποὺ ἔχουν τὰ πράγματα καὶ ὄχι μέσα σὲ ἕνα χῶρο σκοταδιοῦ. Ἔτσι κάνουμε πολλὲς φορές. Τὰ κάνουμε ὅλα μέσα στὸ σκοτάδι, χωρὶς νὰ ἀποκαλύπτεται στὴ ζωή μας ὁ Θεὸς καὶ τότε καὶ τὰ πετυχημένα εἶναι ἀποτυχημένα. Καὶ ἀποκαλύπτεται πιὰ μὲ ἕνα μυστικὸ τρόπο, βλέπετε, σεβαστικὸ τρόπο, γιὰ τὴν ἱστορία, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὶς δομὲς τοῦ κόσμου, γιὰ τὶς ἐξουσίες τοῦ κόσμου. Τελείως μυστικὰ ἔρχεται ὁ Χριστὸς καὶ ἀποκαλύπτεται το φῶς Του, ὅπου οἱ ἄλλοι νὰ ἔχουν εὐκαιρία νὰ ἀναμετρηθοῦν μὲ τὸ φῶς. Καὶ ὄχι μὲ μιὰ ἀντίπαλη δύναμη, ἕνα ἀντίπαλο δέος ἢ μὲ μιὰ ἄλλη δύναμη ἡ ὁποία τοὺς ἐπιβουλεύεται, κάποια ἀρχικὴ ἐξουσία. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς γίνονται οἱ ἀλλαγὲς οἱ μεγάλες, ὅπου ἔρχονται ὡς φῶς. Καὶ πιὰ τὸ κείμενο μᾶς προκαλεῖ! Γιατί ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἀλλαγὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀπαίτηση ποὺ λειτουργεῖ τὰ δομικὰ στοιχεῖα, ξέρω ἐγώ, πολιτευμάτων ἢ οἰκονομικῶν συστημάτων ποὺ ἀπαιτοῦν τὶς ἀλλαγές. Ἐδῶ χρειάζεται μιὰ ἀλλαγὴ νὰ γίνει βαθιά, ζυμωτικά. Καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει στὰ ὁποιαδήποτε περιβάλλοντα τὰ ὁποῖα ζοῦμε. Ὅπου γίνεται μὲ ἕναν τελείως μυστικὸ τρόπο, ζυμωτικά, ὅπου ἔρχεται νὰ ἀποκαλυφθεῖ πρῶτα το φῶς καὶ νὰ ἀξιοποιηθεῖ καὶ τὸ στοιχειωδῶς καλὸ ποὺ ὑπάρχει. Καὶ ἐκεῖ πάνω δομεῖται ἡ συνέχεια καὶ τὸ ὑπόλοιπο καὶ τότε μπορεῖ αὐτὲς οἱ ἀλλαγὲς νὰ εἶναι μεταμορφωτικὲς καὶ φωτεινὲς ἀλλαγές. Ὅλα τὰ ἄλλα ἁπλῶς εἶναι ἐπαναστάσεις οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦνε σὲ μιὰ χειρότερη ταραχὴ τὸν κόσμο.
Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ξεκίνημα τοῦ Χριστοῦ δίνει ἕνα οὐσιαστικὸ ἔναυσμα γιὰ τὰ ὁποιαδήποτε δικά μας ξεκινήματα. Ὁτιδήποτε καινούργιο ἀναλαμβάνουμε ἢ ὁτιδήποτε καινούργιο θέλουμε νὰ κάνουμε ἢ ὁποιαδήποτε ἀποκατάσταση κάποιου φθαρμένου θέλουμε νὰ κάνουμε στὴ ζωή - ποὺ εἶναι δεκάδες τα φθαρμένα, γύρω μας καὶ τὰ δικά μας - ἀπαιτεῖται πιὰ νὰ γίνουν ἔτσι, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ὁ τρόπος εἶναι πολὺ βαθύς, εἶναι καμιὰ φορὰ χρονοβόρος, ἀλλὰ εἶναι ζυμωτικός, καὶ ὅ,τι δὲν εἶναι ζυμωτικὸ εἶναι ἀκριβῶς πεθαμένο, λειτουργεῖ ἀκόμη τὸ χῶρο τοῦ θανάτου.
Καὶ στὴ ζωή μας μέσα, ἐν μυστικῷ τρόπῳ, λειτουργιέται ἡ ζωὴ ἐν Τάφῳ καὶ λειτουργιέται ἡ Ἀνάσταση, μὲ ἕνα μυστικὸ τρόπο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ περιμένει ὁ Χριστὸς ἀπὸ μᾶς γιὰ τὴν βαθιὰ ἀλλαγὴ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ὅλων μεταγενέστερα τὸν δομῶν τοῦ κόσμου. Κρατῆστε, παρακαλῶ, αὐτὸ τὸ λιτό, ταπεινὸ εὐαγγελικὸ κείμενο, ποὺ ἀναγνώστηκε καὶ ὡς «Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετὰ τὰ Φῶτα», γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ κάνετε ἄλλες προσεγγίσεις στὰ πράγματα τῆς ζωῆς σας καὶ ἀλλιῶς νὰ λύνετε τὰ προβλήματά σας καὶ ἀλλιῶς νὰ παρεμβαίνετε στὰ πράγματα τοῦ κόσμου: μὲ πολὺ σεβασμό, μὲ πολὺ βαθιὰ ἐπίγνωση τῶν γεγονότων καὶ πάντοτε μέσα ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου