Τὸ τέλος τοῦ Κυδωνίων Γρηγορίου καὶ τῶν κατοίκων τοῦ Ἀϊβαλιοῦ

Μικρασία Χαῖρε, Βενέζης Ἠλίας

«Ὁ Κυδωνίων Γρηγόριος ἔμεινε στὴν πόλη μὲ τὰ γυναικόπαιδα, ἔκανε ὅ,τι τοῦ περνοῦσε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου του, διαβήματα, ἐκκλήσεις πρὸς τοὺς Τούρκους, νομίζοντας πὼς τὸ κῦρος τῆς Ἐκκλησίας, τὰ προνόμια τὰ σουλτανικά, εἶχαν ἀκόμα σημασία.
Σὲ λίγες μέρες, ἄρχισαν νὰ φτάνουν στὸ λιμάνι βαπόρια μὲ ἀμερικανικὴ σημαία, νὰ παραλάβουν τὰ γυναικόπαιδα.
Οἱ Τοῦρκοι εἶπαν στὴν ἀρχή: «Ἡ ἄδεια τῆς ἀναχωρήσεως ἰσχύει μόνο γιὰ 24 ὧρες. Ὅσοι δὲν προλάβουν νὰ φύγουν, θὰ μεταφερθοῦν στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἀνατολῆς!».
Ὁ Δεσπότης πῆγε καὶ βρῆκε τὸν Τοῦρκο φρούραρχο. Εἶχε πάντα τὸ κουράγιο νὰ μιλᾶ αὐστηρά, ἂν καὶ μάντευε τὸ τέλος ποὺ τὸν περίμενε. Διαμαρτυρήθηκε: πόσοι προλαβαίναν νὰ μπαρκάρουν σὲ 24 ὧρες, μὲ τὰ λίγα μέσα ποὺ ὑπῆρχαν;
Ἐπέστρεψε στὴ Μητρόπολή του κατώδυνος τὴν ψυχήν: «Φύγετε ὅλοι ἀμέσως! Ὁ Σώζων ἑαυτὸν σωθήτω!». Τοῦ εἶπαν νὰ ἑτοιμασθεῖ νὰ φύγει καὶ ἐκεῖνος.
Ἀρνήθηκε: «Ἐφόσον καὶ ἕνας ἀκόμη ἐκ τῶν πιστῶν τοῦ ποιμνίου μου εὑρίσκεται ἐδῶ, θὰ μείνω καὶ ἐγώ».
Τὴν 30ὴ Σεπτεμβρίου τοῦ 1922, οἱ Τοῦρκοι ὁρίσανε ὡς ἡμέρα, ποὺ θὰ ἐπέτρεπαν καὶ στοὺς παπᾶδες τῶν ἕνδεκα μεγάλων ἐκκλησιῶν τοῦ Ἀϊβαλιοῦ νὰ φύγουν.
Ὁ Δεσπότης πάλι εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ μείνω». Ἐπειδῆ ἔμεναν ἀκόμη χριστιανοὶ στὴν πόλη. Καὶ εἶχε γνωσθεῖ ἡ τελευταία ἀγριότητα.
Ὅταν οἱ Τοῦρκοι μάζεψαν τοὺς ἄντρες ἀπὸ 18-45 ἐτῶν καὶ τοὺς...

«Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν»

Τοῦ Κωνσταντίνου Χασόγια, Θεολόγου Ε.Κ.Π.Α. 

Στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ (5, 1-11) ὁ Ἰησοῦς συναντᾶ στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ τὸν Σίμωνα (Πέτρο) καὶ τοὺς συνεργάτες του νὰ κάνουν τὸ καθημερινό τους ἔργο. Εἶναι ψαρᾶδες, ἄνθρωποι τοῦ μόχθου, ποὺ ἔχουν κοπιάσει ὅλη τὴ νύχτα χωρὶς ἀποτέλεσμα καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα τους. Τὰ δίχτυα τους ἦταν ἄδεια καὶ ἡ ἀπογοήτευση ἦταν μεγάλη. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, μέσα στὴν ἀποτυχία καὶ τὴν κούρασή τους, ἔρχεται ὁ Χριστός. 
Ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Σίμωνα νὰ ξαναρίξει τὰ δίχτυα στὴ λίμνη. Ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ ἴσως θὰ ἔλεγε πὼς δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ συνεχίσει. Ὁ Σίμων ἀπήντησε ὅτι δὲν ἔπιασαν τίποτα ὅλη τὴ νύχτα, ἀλλὰ ἀφοῦ ὅμως τὸ λὲς ἐσὺ Δάσκαλε, θὰ σὲ ἐμπιστευτῶ καὶ θὰ τὸ κάνω. Καὶ τότε συνέβη τὸ θαῦμα. Τὰ δίχτυα γέμισαν μὲ ψάρια τόσο πολύ, ὥστε κινδυνεύουν νὰ σκιστοῦν. 
Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη τῆς θείας παρουσίας, ὁ Σίμων...

Ὅταν ἡ μαγεία βαφτίζεται ἰατρικὴ καὶ ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος προβάλλει ἀποκρυφιστικὲς θεραπεῖες

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Πολὺς θόρυβος δημιουργήθηκε τὶς τελευταῖες μέρες γύρω ἀπὸ ἐναλλακτικὲς «ἰατρικὲς» μεθόδους καὶ κατὰ πόσον αὐτὲς ἔχουν κάποια ἀποτελεσματικότητα ἢ εἶναι ἐπικίνδυνες γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς. 

Ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, περίεργες πρακτικὲς κυρίως ἀπὸ τὴν Ἄπω Ἀνατολὴ ἢ ἀκόμα καὶ τὴν ἀρχαία ἰνδιάνικη παράδοση, παρουσιάζονται ὡς ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη. Σαμανικὲς «θεραπεῖες», βελονισμός, ὑπνωτισμός, ρέϊκι, mindfulness, κβαντικὴ «ἰατρική», ὁμοιοπαθητικὴ «ἰατρικὴ» κλπ ἔχουν εἰσβάλει καὶ στὴν Ἑλλάδα, κατακλύζοντας κάθε γωνιὰ τῆς χώρας μὲ τὶς «ἐπαναστατικὲς θεραπεῖες», μὲ τὶς ὁποῖες θησαυρίζουν ἐπιτήδειοι ἐκμεταλλευόμενοι τὸν...

Πακιστάν: Στέλνουν τοὺς Χριστιανοὺς σὲ ὑπονόμους, ὅσο... συνδικαλίζονται στὴν Ἑλλάδα!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Τί σημαίνει στὶς μέρες μας νὰ εἶσαι Πακιστανὸς σὲ χριστιανικὴ χώρα καὶ τί σημαίνει ἀντίστοιχα νὰ εἶσαι Χριστιανὸς στὸ Πακιστάν; Ἂς ἀντιπαραθέσουμε αὐτὲς τὶς δύο περιστάσεις γιὰ νὰ κατανοήσουμε πόσο τρισάθλια εἶναι ἡ προπαγάνδα ἐνοχοποίησης τοῦ μέσου Εὐρωπαίου Χριστιανοῦ ἀπὸ τὰ διεθνιστικὰ κέντρα ἐξουσίας. 

Στὴν Ἑλλάδα, παράγοντες τῆς πακιστανικῆς κοινότητας ἔχουν γίνει.. φιλαράκια μὲ ὑφυπουργοὺς καὶ ὑπουργούς μας. Ὅπως μᾶς ἔδειξε τὸ ἐξοργιστικὸ περιστατικὸ τοῦ 2024 μὲ τὴ Σοφία Βούλτεψη, οἱ «ἐξέχοντες» Πακιστανοὶ καλοῦν κυβερνητικοὺς στὸ προσωπικό τους τηλέφωνο γιὰ νὰ ζητήσουν χάρες, νὰ κανονίσουν συναντήσεις καὶ νὰ πιέσουν γιὰ τὴν...

Κάνναβη: Ἐκτοξεύεται ἡ χρήση ἀπὸ ἀνήλικους ὅσο ὁ Ἄδωνις χωρατεύει γιά... «μπάφους»!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ὅσο ἡ βύθιση στὸν ἀξιακὸ βοῦρκο ἐπιταχύνεται σὲ σημεῖο ποὺ ὁ ὑπουργὸς Ὑγείας, Ἄδωνις Γεωργιάδης, ρωτᾶ μὲ ἄνεση τοὺς δημοσιογράφους τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς «μήπως ἔχουν πάρει κάνα... μπάφο», ὅλη αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ξετσιπωσιὰ καθρεφτίζεται ἄμεσα στὴν κοινωνία ὡς πρότυπο ὁλοκληρωτικῆς ἀποσύνθεσης. 

Εἴχαμε ἐπισημάνει ἐδῶ καὶ χρόνια ὅτι τὰ ναρκωτικὰ ἀπαγκιστρώνονται σταδιακὰ ἀπὸ τὰ κακόφημα «στέκια» καὶ τὶς συνθῆκες ὑποκόσμου (ποὺ λειτουργοῦν ἀποτρεπτικὰ γιὰ τὸν μέσο «καταναλωτὴ») καὶ γίνονται ἐμπορεύματα εὔκολης καὶ ἄμεσης πρόσβασης, ἀπενεχοποιημένα μέσῳ τοῦ...

Τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν... καὶ τὰ «φαινόμενα» δεσποτᾶδες μόνο ἀπαιτοῦν...

Προσπαθῶ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια (πάνω ἀπὸ 25) νὰ κατανοήσω τὴ λογική, τὴν ψυχοσύνθεση ἀλλὰ καὶ τὸν ἀπώτερο στόχο καὶ τὴν οὐσία τῶν ἀρχιερέων. 

Ἀναφέρομαι σὲ αὐτοὺς ὄχι μὲ ἐμπάθεια οὔτε, βεβαίως, μὲ κάποιο ἴδιον ὄφελος. Δὲν θέλω νὰ κατακρίνω· μόνο θὰ κρίνω καταστάσεις καὶ γεγονότα ποὺ ἀφοροῦν, κυρίως, τὴ στάση τῶν ἀρχιερέων ἀπέναντι στοὺς ἱερεῖς ποὺ διαφεντεύουν. Δὲν χρησιμοποιῶ τυχαίως τὴ λέξη. 

Μιλᾶμε γιὰ σχέση ἀφέντη μὲ δοῦλο· σχέση Καίσαρα μὲ ἀκολούθους καὶ ὄχλο· σχέση ἑνὸς δικτάτορα μὲ τὸν λαό. 

Τώρα, στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, αὐτὴ ἡ σχέση ἔχει...

Προσεγγίζοντας τὴν ἡσυχαστικὴ ζωὴ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἡσυχαστὲς τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ οἱ ἀσκητικοί του λόγοι ἀπευθύνονται κατ' ἐξοχὴν στοὺς μοναχοὺς ποὺ ζοῦνε μὲ τὸν ἡσυχαστικὸ τρόπο ζωῆς. Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι οἱ λόγοι τοῦ ὁσίου δὲν ἀφοροῦν τὴ μεγάλη πλειοψηφία τόσο τῶν πιστῶν ποὺ ζοῦνε μέσα στὸν κόσμο ὅσο καὶ τῶν μοναχῶν ποὺ ἐπέλεξαν τὴν κοινοβιακὴ ζωή. Κι ὅμως. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης προτρέπει ὄχι μόνο τοὺς προχωρημένους ἡσυχαστὲς νὰ μελετοῦν τὸν ἀββᾶ Ἰσαὰκ ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀρχαρίους. Γράφει σχετικά: «Πολὺ θὰ σὲ βοηθήσει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ διότι καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς δίνει νὰ καταλάβει κανεὶς καὶ κάθε εἴδους μικρὸ ἢ μεγάλο κόμπλεξ καὶ ἐὰν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει στὸν Θεό, τὸν βοηθάει γιὰ νὰ τὰ διώξει. Ἡ ὀλίγη μελέτη στὸν Ἀββᾶ Ἰσαὰκ ἀλλοιώνει τὴν ψυχὴ μὲ τὶς πολλές της βιταμίνες»[1]. 

Ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ ἦταν συριακῆς καταγωγῆς καὶ ἔγινε μοναχὸς σὲ μικρὴ ἡλικία. Παρέμεινε γιὰ λίγο σὲ κοινόβιο μοναστήρι καὶ ἀργότερα ἀποσύρθηκε...

28 Σεπτεμβρίου: Μνήμη Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου - Ἡ ἀγάπη τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου γιὰ τὸν Ὅσιο Ἰσαὰκ

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅτι κάποτε μελετώντας τὸν Ἀββᾶ Ἰσαὰκ, ἔμεινε σὲ μία φράση του στοχαζόμενος καὶ προσευχόμενος γιὰ δύο ὁλόκληρες ὧρες!
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης προτρέπει ὄχι μόνο τούς προχωρημένους Ἡσυχαστὲς νὰ μελετοῦν τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀρχαρίους. Γράφει σχετικά: «Πολὺ θὰ σὲ βοηθήσει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, διότι καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς δίνει νὰ καταλάβει κανείς, καὶ κάθε εἴδους μικρὸ ἢ μεγάλο κόμπλεξ καὶ ἐὰν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει στὸν Θεό, τὸν βοηθάει γιὰ νὰ τὰ διώξει. Η ὀλίγη...

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Ἅγιος Σωφρόνιος: Οἱ μηχανὲς θὰ ἐλέγχουν τὴν σκέψη τῶν ἀνθρώπων»

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη 

[Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2026] 

Πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης!

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης 

Τὸ σατανικὸ πνεῦμα τῆς λύπης, προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο ἄγχος, ἀγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη καὶ πέσιμο στὰ ἴδια ἁμαρτήματα. 

Ἡ δαιμονιώδης λύπη, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἔνδειξη ἀμετανοησίας, φρικτοῦ ἐγωισμοῦ, δαιμονίου ποὺ κρύβεται μέσα μας. 

Ἀντίθετα, ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἔρχεται σὰν δροσιά, σὰν συντροφιά, σὰν ἕνα χαμόγελο, σὰν μιὰ ξεκούραση μέσα στὴ ζωή μας καὶ μᾶς δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο. 

Νοιώθουμε, σὰν νὰ μὴν κάναμε τίποτε, σὰν νὰ ἀρχίζουμε τώρα τὴν ζωή μας. 

Γι' αὐτὸ πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης. Ἀφήσου μόνο στὴν κατὰ Θεὸν πνευματικὴ λύπη, ποὺ σημαίνει, στὴν πανήγυρη τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία εὐφραίνεται γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν Θεία ζωή.

Ἡ Θαυμαστή ἁλιεία - Κυριακή Α΄ Λουκᾶ

Ἁγίου. Νικολάου Βελιμίροβιτς

(Λουκ. 5’ 1-11)

Αὐτὸ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ περιστατικὰ ποὺ γίνονταν ὅταν συνάζονταν μεγάλα πλήθη γιὰ ν’ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαλέξει καλλίτερο τόπο ἀπὸ μιὰ βάρκα, γιὰ νὰ Τὸν βλέπουν καὶ νὰ Τὸν ἀκοῦν ὅλοι. Στὴν παραλία ὑπῆρχαν δύο πλοιάρια κι οἱ ψαράδες ἀσχολοῦνταν μὲ τὸ πλύσιμο τῶν διχτυῶν. Τὰ πλοιάρια αὐτὰ ἦταν κλασσικὰ μικρὰ ψαροκάικα, σὰν κι αὐτὰ ποὺ χρησιμοποιοῦνται καὶ σήμερα στὴ λίμνη Γεννησαρέτ. Τὸ πλοιάριο ὅπου μπῆκε ὁ Κύριος ἀνῆκε στὸ Σίμωνα, τὸν μετέπειτα ἀπόστολο Πέτρο. Ὁ Κύριος ζήτησε ἀπὸ τὸ Σίμωνα ν’ ἀπομακρύνει λίγο τό πλοιάριο ἀπὸ τὴν ἀμμουδιὰ κι ἔπειτα κάθισε ἐκεῖ κι ἄρχισε νὰ διδάσκει τὰ πλήθη.
Τὴν ὥρα ποὺ ἔμπαινε στὸ πλοιάριο ὁ Κύριος στόχευε σὲ πολλοὺς στόχους. Πρῶτο, τοῦ ἦταν πιὸ εὔκολο νὰ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ πλοιάριο, νὰ τοὺς βοηθήσει καὶ νὰ θρέψει τὶς ψυχές τους μὲ τὴ γλυκιὰ διδαχή Του. Δεύτερο, ἤξερε πὼς οἱ ψαράδες ἦταν στενοχωρημένοι κι ἀπογοητευμένοι ἐπειδὴ ὅλη τὴ νύχτα...

Ὁ λαός τοῦ Χριστοῦ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 163-168 (ἀποσπάσματα).
Κηρυγματικές σκέψεις πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)
Ὁ Κύριος ἀναζητεῖ τούς ἀκροατές του ἀνάμεσα στούς ἁπλούς ἐργαζόμενους ἀνθρώπους τοῦ Λαοῦ. Στούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου. Ἡ ὐψηλἠ θρησκευτική τάξη τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τή μελέτη καί ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς, ἐθεώρησε κατώτερο ν’ ακούσει τόν Χριστό καί νά τόν παραδεχθεῖ ὡς Διδάσκαλο. Τόν Χριστό τόν ἔβλεπαν ἀφ’ ὑψηλοῦ.
«...καί καθίσας, ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τούς ὄχλους» (Λουκ. ε΄ 3)
Ὁ «ὄχλος» τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σχεδόν πάντα πρόθυμος νά ὑποτάξει τή λογική στήν πίστη.
Ξέρει ὁ λαός νά ὑπακούει στό «παράλογο» τῆς πίστεως, ὄχι γιατί δέν καταλαβαίνει τί κάνει, ὅπως θά ἔσπευδαν νά ποῦν μερικοί. Αλλά γιατί πιστεύει. Ἔχει τήν διάθεση νά πιστεύει.
Ὁ λαός, μπορεῖ νά μήν ἔχει σχολική παιδεία. Ἔχει ὅμως ζωντανό τό αἰσθητήριο τῆς συνειδήσεώς του, πού κρίνει ἀλάνθαστα, χωρίς νά μπορεῖ νά ἐκφράσει μέ λέξεις τήν κρίση του.
Ὅσοι εἶναι δεσμῶτες τῆς «δόξης τοῦ κόσμου τούτου» θά μένουν τυφλοί μπρός στό φῶς τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων γιὰ τὴν ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου

«Ὑπὲρ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ» 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 
Χαίρεται ἐν Κυρίῳ πάντοτε. 
Ἔλαβα τὸ ἐπισυναπτόμενο μήνυμά σας ποὺ στείλατε στὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἡμερομηνία 21η Σεπτεμβρίου 2026, σχετικὰ μὲ τὴν ἀφαίρεση τοῦ ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης εὑρισκομένου Ἐσταυρωμένου ἀπ’ ὅλους τοὺς Ἱ. Ναοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Περιστερίου, καὶ σᾶς εὐχαριστῶ θερμότατα. 
Εἶναι θλιβερότατο γεγονὸς ἡ ἀπόφαση καὶ ἡ ὅλη στάση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Γρηγορίου στὸ σοβαρότατο αὐτὸ ζήτημα. 
Θλίβεται ἡ ψυχή, ὅταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα ποὺ πραγματικὰ προξενοῦν σκάνδαλα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. 
Ὁ Κύριος καὶ Θεός μας διαβεβαίωσε λέγοντας: «Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τά σκάνδαλα, πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ δι᾽ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. 18:6). 
Τὰ σκάνδαλα ἔρχονται γιὰ νὰ διακριθοῦν οἱ πιστοὶ καὶ ἐνάρετοι ἀπὸ τοὺς ἀδιάφορους, ὀλιγόπιστους καὶ ἄπιστους. Γίνονται ἀφορμὴ γιὰ αὔξηση τῆς πίστεως καὶ ἀρετῶν τῶν πιστῶν, ἀλλὰ σκοτισμὸ καὶ κόλαση τῶν δευτέρων...

Σταθερότητα στίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου 

π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν γνώσεις γιὰ τὸν Σωτήρα Χριστό, γιὰ τίς ἐντολές του, γιὰ τίς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀπορρέουν ἀπ᾽ αὐτές, γιὰ τὸν τρόπο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, γιὰ τοὺς βίους τῶν ἁγίων κ.λπ. Ἱκανοποιοῦνται καὶ χαίρονται γιὰ ὅσα γνωρίζουν. Ὅμως οἱ γνώσεις αὐτές δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν παθῶν ποὺ φωλιάζουν μέσα τους. Εἶναι γνώσεις ἀσταθεῖς, γιατὶ ποτὲ δὲν ἐφαρμόστηκαν καὶ δὲν ὑπάρχει ἡ ἀναγκαία ἐγρήγορση.
Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς παρομοιάζει τίς γνώσεις μὲ μικρὸ νησὶ στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὸ ὁποῖο συχνὰ πλημμυρίζει ἀπὸ τὰ ὀργισμένα κύματα. Τὰ πάθη δηλαδή, ἐπηρεάζουν τίς γνώσεις τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ρηχές, χωρὶς βαθιὲς ρίζες. «Γιὰ παράδειγμα τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ, πρὸς στιγμὴν θολώνει αὐτὴ τὴν ἐλάχιστη γνώση μέσα στὸν ἄνθρωπο, τὸ ἴδιο καὶ τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, τῆς φιληδονίας, τοῦ φθόνου, τῆς γαστριμαργίας κ.ἄ.».
Τὰ πάθη εἶναι ἀντίθετα μὲ τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ἐπιφανειακά, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπηρεάζονται εὔκολα. Ἀντίθετα οἱ ἅγιοι – ποὺ πρέπει νὰ εἶναι τὸ φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ τοὺς ἀγωνιζόμενους χριστιανούς – εἶχαν διευρύνει τίς γνώσεις τους γιὰ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μέσῳ τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶχαν ἀποκτήσει πνευματικὲς ρίζες καὶ καταπολεμοῦσαν εὔκολα τὰ πάθη τους. Βρίσκονταν σὲ συνεχῆ νήψη ψυχῆς καὶ καρδίας καὶ γι᾽ αὐτὸ ποτὲ δὲν εἶχαν...

Καὶ τὸ θαῦμα μένει πίσω... καὶ ἐμεῖς περιμένουμε πάντα ἕνα θαῦμα γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα...

ΚΥΡΙΑΚῌ ΠΡΩΤῌ, Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ε΄, 1 - 11 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγoπούλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου τοῦ 1998. 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Ἡ διήγηση ποὺ ἀκούσαμε ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο εἶναι πασίγνωστη, ἀλλὰ πολὺ ἐνδιαφέρον ἔχει νὰ διαπιστώσουμε τὸ τί συμβαίνει ἀνάμεσα στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος τῆς συναντήσεως τοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς Ἀποστόλους. Τοὺς συναντάει σὲ μιὰ καθημερινότητα. Ψαρεύουν, πιάνουν ψάρια, δὲν πιάνουν ψάρια. Αὐτὴ ἡ σκληρὴ καθημερινότητα ἡ ὁποία στὸ τέλος ἐξελίσσεται στὴ μετάνοιά τους καὶ στὸ ὅτι γίνονται ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο χαράσσει αὐτὴ τὴν πορεία καὶ τί ἐσωτερικὲς διεργασίες γίνονται καὶ πῶς ὁ Χριστὸς χαράσσει τὸ δρόμο αὐτό; Εἶναι ὁλόκληρη ἡ περικοπὴ ποὺ μέσα ἀπὸ τὶς κρυμμένες πανέμορφες πτυχές της μποροῦμε νὰ ἀνακαλύψουμε πολλὲς φορὲς τὸν ἑαυτό μας καὶ πολλὲς φορὲς νὰ γιατρέψουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς κουράζει τόσο πολύ: τὴν καθημερινὴ σκληρὴ βιωτή μας καὶ τὴν καθημερινότητά μας. Νὰ δοῦμε τὶς μικρὲς πτυχὲς γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε καλύτερα. 
Ἡ ἀρχὴ λοιπὸν εἶναι τὸ καθημερινό. Ἐργάζονται γιὰ νὰ...

Eἰς τὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἡ κλήση ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸν μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, εἶναι σὲ ὅλους τούς Ἀποστόλους κοινή, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὅμως, δὲν εἶναι μόνο κλητὸς ἀπόστολος, ἀλλὰ καὶ ἀριθμεῖται μαζὶ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς, γιατί δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐκλεγμένος ἀπὸ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκλεκτὸς καὶ κορυφαῖος τοῦ κορυφαίου χοροῦ ἀπὸ ἐκείνους πού εἶχαν ἐκλεγεῖ, τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους δηλαδή, καὶ ὁμόστοιχος μὲ τοὺς διακεκριμένους, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο. Γι’ αὐτὸ καί, ἀφοῦ ξεχωρίσθηκε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, μαζὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς δύο ὁδηγεῖται πάνω στὸ Θαβώριο ὄρος, καὶ ἀκούει τὴ συνομιλία τοῦ Μωϋσῆ καὶ τοῦ Ἠλία πρὸς τὸν Χριστό, καὶ βλέπει κατὰ θεῖο τρόπο τὸ μεγάλο καὶ ὑπερφυσικὸ ἐκεῖνο θέαμα, τὴ λαμπρότητα δηλαδὴ τοῦ φωτὸς τῆς θεότητας τοῦ Υἱοῦ, πού ὑπεράστραψε κατὰ τρόπο ἀνέκφραστο, καὶ ἐπιπλέον ἀκούει τὴν πατρικὴ φωνή, πού ἀναφέρεται μόνο στὸν Χριστό, «αὐτὸς εἶναι ὁ ἀγαπητός μου Υἱὸς μὲ τὸν ὁποῖο εὐαρεστήθηκα, αὐτὸν νὰ ἀκούετε», καὶ ἔτσι ὁ Ἰωάννης καθίσταται κατὰ τρόπο μακάριος μαθητὴς ὄχι μόνο τοῦ Υἱοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Πατέρα.
Ἀλλὰ κι αὐτὸ εἶναι κοινὸ σ’ αὐτὸν μὲ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο, τοὺς κορυφαίους μαθητὲς τοῦ Σωτήρα, ὅπως εἶναι καὶ ἡ ἰδιότητα τοῦ εὐαγγελιστῆ κοινὴ μὲ ἐκείνους πού συνέγραψαν τὸ εὐαγγέλιο, τὰ λόγια τῆς αἰώνιας ζωῆς, ἂν καὶ ὡς πρὸς τὴ μεγαλοφωνία καὶ τὸ ὕψος τῆς θεολογίας ὑπερτερεῖ κατὰ πολύ. Ἐκεῖνα...

Ὁ ἀδέσμευτος Μητροπολίτης Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων κ. Σεραφεὶμ μιλᾷ χωρὶς περιστροφὲς στὴν κάμερα!

 

«Περιστερίου Γρηγόριος: Οἱ θέσεις καὶ οἱ πράξεις ποὺ ζητοῦν συνοδικὴ ἐξέταση»

Ἀθήνα 21η Σεπτεμβρίου 2026

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς ἅπαντας τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐκκλησίας μας
Μὲ ἀφορμὴ τὴν Σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας

Πατέρες,
Εἶναι ἀδύνατον ἕως καὶ ἀδιανόητον καὶ ἀφύσικο καὶ ἐγκληματικὸ νὰ μὴ γνωρίζετε ἅπαντες, καὶ τῶν πλέον ἀκριτικῶν Ἱ. Μητροπόλεων, τὸν Μέγα Σκανδαλισμὸ ποὺ ἔχει προκαλέσει ὁ συνεπίσκοπός σας, ὁ Περιστερίου Γρηγόριος, στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Περιστερίου καὶ ὄχι μόνο.
Ἐδῶ καὶ τρία καὶ πλέον χρόνια (ποὺ ἐσεῖς τὸν ἀνέχεστε καὶ ὁ πιστὸς λαὸς τὸν ὑποφέρει) ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὅλων τῶν Ἱ. Ναῶν τοῦ Περιστερίου καὶ τὴν αἱρετική του, βλάσφημη καὶ εἰκονομαχικὴ διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ τὶς συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές του καὶ τοὺς ἐναγκαλισμούς του μὲ ἀκοινώνητους αἱρετικούς, χαρακτηρίζει καὶ τὸν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ «μόνιμα πεθαμένο καὶ αἰώνια νεκρό» (!!!) (Ἐγκ. 1/2024).
Ἐπειδὴ δὲ ἅπαντα τὰ ἐπιχειρήματά του μὲ τὰ ὁποῖα ἔχει προσπαθήσει νὰ στηρίξει τὴν κακόδοξη διδασκαλία του, ἔχουν πλέον καταρριφθεῖ, καὶ μὴ ἔχοντας ἐκεῖνος ἄλλον λόγον, καταφεύγει στὴ συκοφάντηση καὶ ἀπαξίωση τοῦ ἀγωνιζόμενου πιστοῦ λαοῦ, τοῦ κατὰ τὰ ἄλλα «ποιμνίου του»: «...Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι εἰκονομάχοι καί, κατ’ ἐπέκταση, εἰδωλολάτρες» (!!) καί... «Ἐσταυρωμενο-μανίτες» (!!) (Ἔγκ. 2/27.5.25).
Ἰδιαίτερα, τελευταῖα, στὸ στόχαστρό του ἔχει τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ ἀποτελοῦν...

Ὁ μακαριστὸς π. Χρῆστος Παππᾶς - ἕνας Βορειοηπειρώτης ἱερέας πιστὸς μέχρι τέλους

Ἔφυγε ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ ὁ μακαριστὸς π. Χρῆστος Παππᾶς, ὁ ἱερέας τοῦ Ἀλύκου, μιὰ ἰδιαίτερα σεβαστὴ καὶ ἀγαπητὴ μορφὴ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργυροκάστρου. Ἔφυγε πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 88 ἐτῶν, ἀφήνοντας πίσω του μιὰ ζωὴ γεμάτη πίστη, προσευχή, προσφορὰ καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ὁ π. Χρῆστος γεννήθηκε τὸ 1938 στὸ Ἀλύκο τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ ἀνδρώθηκε μέσα στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα. Ἔζησε τὴν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ πίστη διωκόταν, οἱ ναοὶ ἔκλειναν καὶ κάθε θρησκευτικὴ ἔκφραση ἀντιμετωπιζόταν μὲ ἐχθρότητα. Μέσα σὲ ἐκεῖνες τὶς συνθῆκες, ὅμως, κράτησε τὴν πίστη του.
Ἡ φλόγα ποὺ εἶχε παραλάβει ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τὴν παράδοση τοῦ τόπου του δὲν ἔσβησε. Ἀντιθέτως, ἔμελλε, ὕστερα ἀπὸ χρόνια, νὰ γίνει ὁ ἴδιος φορέας τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Ὀρθόδοξης ζωῆς στὴν πατρίδα του.
Πρὶν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη του ὑπηρέτησε ὡς δάσκαλος. Ἦταν ἄνθρωπος μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς· ἥσυχος, σεμνός, λιτός, ἀπλὸς καὶ εὐγενικός. Ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἐπεδίωκε τὴν προβολὴ καὶ δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ μεγάλα λόγια. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ συνέπειά του μιλοῦσαν γιὰ ἐκεῖνον.
Τὸ 1991, στὴν ἀρχὴ μιᾶς νέας ἐποχῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας, ὁ π. Χρῆστος ἔλαβε τὸ ἱερατικὸ χάρισμα ἀπὸ τὸν μακαριστὸ...

Βίος καὶ Πολιτεία τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Εὐφροσύνης

Ὁ βίος τῆς ἁγίας Εὐφροσύνης εἶναι θαυμαστὸς καὶ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς της ἀσυνήθιστος. Ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα πνευματικῆς ἀνδρείας, ἁγνείας καὶ σωφροσύνης.
Γεννήθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν 5ο αἰώνα μ. Χ. Ἦταν μοναχοκόρη καὶ πολὺ πλούσια. Ὁ ὑλικὸς πλοῦτος, εὐτυχῶς, δὲν κατόρθωσε νὰ τῆς σκληρύνῃ τὴν ψυχή, ὥστε νὰ γίνῃ φίλαυτη καὶ φιλάργυρη, ὅπως συμβαίνει τὶς περισσότερες φορές, ἀλλὰ ἦταν καὶ παρέμεινε φιλάνθρωπη καὶ ἐλεήμων. Οἱ γονεῖς της, ἄνθρωποι φιλόθεοι καὶ φιλάνθρωποι, κατάφεραν νὰ τῆς μεταδώσουν τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο τῆς καρδιᾶς, δηλαδὴ νὰ τῆς ἐμπνεύσουν τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
Σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὴ ἀπὸ μητέρα καὶ ὁ πατέρας της ἔδειξε μεγαλύτερο ζῆλο καὶ ἐπιμέλεια στὴν ἀνατροφή της. Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ ἐτῶν θέλησε νὰ τὴν παντρέψῃ μὲ ἕναν νέο ὑψηλῆς κοινωνικῆς τάξης. Ἡ Εὐφροσύνη ὅμως εἶχε ἐκλέξει τὸν δρόμο τῆς κατὰ Χριστὸν παρθενίας καὶ ἡ ἀπόφασή της ἦταν σταθερὴ καὶ ἀμετάκλητη. Γι᾿ αὐτὸ κάποια ἡμέρα, ἀφοῦ μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της στοὺς πτωχοὺς ἔφυγε κρυφά, καὶ γιὰ νὰ μὴ τὴν ἀνακαλύψῃ ὁ πατέρας της καὶ τὴν ὑποχρεώσῃ νὰ ἐπιστρέψῃ στὸν κόσμο καὶ νὰ παντρευτῇ παρὰ τὴν θέλησή της, μεταμφιέστηκε καὶ ἐγκαταβίωσε σὲ ἀνδρικὸ μοναστήρι παρουσιαζομένη ὡς εὐνοῦχος μὲ τὸ ὄνομα Σμάραγδος. Ἔζησε στὸ ἀνδρικὸ μοναστήρι τριανταοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια χωρὶς...

Ἡ κοινωνία τῶν προσώπων θεμέλιο τοῦ «προσώπου τῆς κοινωνίας»

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης 

«Πρόβλημά σου». «Πρόβλημά μου». Φράσεις σκληρές, ψυχρὲς καὶ ἀφιλάνθρωπες, σὰν τὸ κλίμα, τὴν ἰδιοσυγκρασία ἀλλὰ καὶ τὴ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅπου προέρχονται. Προσπαθοῦμε νὰ τὶς μετρήσουμε, ἔχοντας ὡς μέτρο τὴ δική μας παράδοση. Ὅμως δὲν ἔχουν καμία σχέση, δὲν ταιριάζουν οὔτε μὲ τὸ Εὐαγγέλιο οὔτε μὲ τὴ μακραίωνη ρωμαίικη παράδοσή μας, τὴν ἑλληνορθόδοξη, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ αὐτὴν ἁπλῶς τὴ λεγόμενη ἀνθρωπιά. Φράσεις μὲ περιεχόμενο προτεσταντικῆς βιοθεωρίας καὶ πρακτικῆς. Φορτωμένες τάχα μὲ λογική. Ἡ λογικὴ πρωτομάστορας τοῦ παραλόγου. Ἅμα δὲν μπορεῖς, «πρόβλημά σου». Ὑπάρχει κάποιος ἄλλος, κάποιος κοινωνικὸς ἢ κρατικὸς φορέας, ποὺ θὰ νοιαστεῖ καὶ γιὰ σένα. Ἀλλὰ καὶ...

Ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Ἅγιος Σιλουανός Ὁ Αθωνίτης
Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐλευθερία

Ὁ ὑπερήφανος δέν ἀναζητεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά προτιμᾶ νά κατευθύνει ὁ ἴδιος τή ζωή του. Καί δέν καταλαβαίνει πῶς, χωρίς τόν Θεό, δέν ἐπαρκεῖ τό λογικό του ἀνθρώπου γιά νά τόν καθοδηγεῖ. Κι ἐγώ , ὅταν ἐζοῦσα στόν κόσμο προτοῦ νά γνωρίσω τόν Κύριο καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐστηριζόμουν στό λογικό μου. Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, τότε παραδόθηκε ἡ ψυχή μου στόν Θεό καί δέχομαι ὁτιδήποτε θλιβερό μου συμβεῖ καί λέω: «Ὁ Κύριος μέ βλέπει. Τί νά φοβηθῶ;» Προηγουμένως ὅμως δέν μποροῦσα νά ζῶ κατ’ αὐτό τόν τρόπο .
Γιά ὅποιον παραδόθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωή γίνεται πολύ εὐκολότερη, γιατί στίς ἀρρώστιες, στή φτώχεια καί στό διωγμό σκέφτεται: «Ἔτσι εὐδόκησε ὁ Θεός καί πρέπει νά ὑπομείνω γιά τίς ἁμαρτίες μου».
Νά, ἐδῶ καί πολλά χρόνια πάσχω ἀπό πονοκέφαλο καί δύσκολα τόν ὑποφέρω, ἀλλά μέ ὠφελεῖ, γιατί μέ τήν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχή. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νά προσεύχεται καί νά ἀγρυπνεῖ, ἀλλά ἡ ἀσθένεια μέ ἐμποδίζει, διότι τό ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καί παρακάλεσα πολύ τόν Κύριο νά μέ θεραπεύσει, ἀλλά δέν μέ ἄκουσε. Κι αὐτό σημαίνει πῶς αὐτό δέν...

Ἀνησυχητικὰ εὑρήματα

«Αὔξηση τῆς χρήσης κάνναβης μεταξὺ ἐφήβων στὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ αὔξηση εἰσαγωγῶν γιὰ θεραπεία ἔπειτα ἀπὸ χρήση της, καταγράφει ἡ ἔρευνα ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Ἐθνικὸ Κέντρο Τεκμηρίωσης καὶ Πληροφόρησης γιὰ τὰ Ναρκωτικὰ (ΕΚΤΕΠΝ) γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γιὰ τὰ Ναρκωτικά (EUDA), στὸ πλαίσιο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἔκθεσης γιὰ τὰ Ναρκωτικὰ 2026. Τὰ στοιχεῖα καταγράφουν μιὰ ἀνησυχητικὴ τάση. Ἀπὸ ἔρευνα σὲ σχολικὸ πληθυσμό, προκύπτει πὼς τὸ 11,5% τῶν 16χρονων ἔχει κάνει χρήση κάνναβης, τὸ ὑψηλότερο ποσοστὸ ποὺ ἔχει καταγραφεῖ τὴν τελευταία 25ετία. Αὐξημένο κατὰ 32% συγκριτικὰ μὲ πρὶν ἀπὸ μία δεκαετία εἶναι καὶ τὸ ποσοστὸ τῶν ἀτόμων ποὺ εἰσέρχονται σὲ θεραπεία ἔπειτα ἀπὸ χρήση τῆς κάνναβης» («Καθημερινὴ» 10-6-2026).
Τὰ παραπάνω στοιχεῖα ἀντιστοιχοῦν μόνο στὸ πρῶτο μέρος τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας γιὰ τὴ χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ἐφήβους...

Ἡ Γερόντισσα Ἀναστασία τῆς Κέρκυρας

Ἡ Γερόντισσα Ἀναστασία Βλάχου (1910 – 22 Σεπτεμβρίου 1979) ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐμβληματικές, ἀσκητικὲς καὶ ἐπιφανεῖς μορφὲς τοῦ κερκυραϊκοῦ μοναχισμοῦ. Ἔμεινε γνωστὴ ὡς ἡ «ξυπόλητη ἀσκήτρια» καὶ ἀφιέρωσε τὴ ζωή της στὴν ἀναστήλωση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου «Κυρᾶς τῶν Ἀγγέλων» στὴ Λευκίμμη τῆς Κέρκυρας. 

Βιογραφία καὶ Ἀσκητικὸς Βίος 

Τὸ Κάλεσμα: Σὲ ἡλικία μόλις 10 ἐτῶν (τὸ 1920), περνῶντας ἀπὸ τὸν τότε κατεστραμμένο καὶ ἐρημωμένο ναὸ τῆς Κυρᾶς τῶν Ἀγγέλων, ἄκουσε μιὰ γλυκιὰ γυναικεία φωνὴ ἀπὸ τὸ κωδωνοστάσιο νὰ τῆς λέει: «Εἶναι κρῖμα ὁ οἶκος μου νὰ εἶναι ἔρημος... Ἐσὺ ἐκλήθης διὰ νὰ φτιάξης τὴν Ἐκκλησίαν». 

Ἡ Μοναχικὴ Πορεία: Στὰ 14 της χρόνια ἐνδύθηκε τὸ μοναχικὸ ράσο. Τὸ 1933 ἐγκαταστάθηκε μόνιμα στὴν ἐρειπωμένη «Κυρά». Ἀρχικὰ κοιμόταν στὸ ὕπαιθρο καὶ ἀργότερα σὲ ἕνα ὑποτυπῶδες κελί, ἀντιμετωπίζοντας ἀκραῖες στερήσεις καὶ κακουχίες. 

Διώξεις καὶ Δοκιμασίες: Τὸ ἔργο της γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση καὶ τὴ συγκρότηση τῆς μονῆς προκάλεσε τὸν φθόνο τοπικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων τῆς ἐποχῆς. Ὑπέστη σκληροὺς διωγμούς, κακομεταχείριση, συκοφαντίες μέχρι καὶ δικαστικὲς συρράξεις, τὶς ὁποῖες ὑπέμεινε μὲ βαθιὰ πίστη καὶ πραότητα. 

Ἡ Προσφορά της: Ἀναγνωρίστηκε ὡς μιὰ «ἐλεήμων μήτηρ». Βοηθοῦσε ἀδιακρίτως ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, ἐνῷ πολλοὶ πιστοὶ κατέφευγαν σὲ ἐκείνη γιὰ νὰ...

Συμβουλὲς τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σιατίστης Ἀντωνίου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Β’, Ἅγιον Ὅρος 2012, σελ. 330.

Συμβούλευε συχνά: «Τὰ λίγα λόγια ζάχαρη καὶ τὰ καθόλου μέλι».
«Ποτὲ δὲν μετάνοιωσα ποὺ δὲν μίλησα».
«Ὅταν πᾶτε στὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ προσέξετε μὲ τί ἀνθρώπους θὰ πᾶτε. Μερικοὶ πηγαίνουν καὶ γυρνοῦν, κουτσομπολεύουν καὶ σχολιάζουν».
«Νὰ προσέξετε νὰ μὴν ἀγαπήσετε τὰ χρήματα, διότι θὰ χάσετε τὴν ψυχή σας», ἔλεγε σὲ Ἱερεῖς.
«Ἡ πεῖνα γρήγορα θὰ ἔρθει».
«Νὰ βοηθοῦμε καὶ νὰ προσευχώμαστε νὰ γίνωνται χριστιανικὲς οἰκογένειες. Ἂν ἔχωμε οἰκογένειες θὰ ἔχομε καὶ παιδιά».
«Ποτέ μου δὲν τιμώρησα Ἱερέα, γιατί θὰ τιμωροῦσα τὰ παιδιά του». Τοὺς συμβούλευε κυρίως νὰ μὴν συγκρούωνται μὲ τὸν κόσμο.
«Μὴν φέρνετε χρήματα στὴν Μητρόπολη. Νὰ φτιάχνετε τὶς Ἐκκλησίες. Ἂν ἔρθη ἄλλος Δεσπότης μετά, θὰ πρέπει νὰ δίνετε καὶ κάτι στὴν Μητρόπολη», ἔλεγε...

Νεκρὴ κατάθεσις περὶ τοῦ νεκροῦ στρατηγοῦ Μλάντιτς

Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τζανάκης

Μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν κηδεία τοῦ στρατηγοῦ Ράτκο Μλάντιτς καὶ τὰ ὅσα εἰπώθηκαν, ὀφείλω νὰ καταθέσω μιὰ δική μου σχετικὴ ἐμπειρία περὶ τοῦ ἐκλειπόντος. Κατάθεσις αὐτῶν ποὺ ἔζησα, ποὺ εἴδαν τὰ μάτια μου καὶ ἄκουσαν τὰ αὐτιά μου.

Μέσα στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ τοῦ 1993, λίγο πρὶν τὸ Πάσχα, ξεκίνησε ἀπὸ τὰ Χανιὰ τῆς Κρήτης μιὰ ἀποστολὴ βοηθείας πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους τῆς Βοσνίας. Ἧταν δύο μεγάλα ψυγεία φορτηγά γεμάτα μὲ τὴν βοήθεια ποὺ συγκεντρώθηκε ἀπὸ τοὺς Χανιῶτες, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου. 

Ἐξασφαλίσαμε ἄδεια τοῦ ΟΗΕ, διασχίσαμε ὅλη τὴν τότε Γιουγκοσλαβία καὶ καταλήξαμε στὸ Πόποβο Πόλιε, ὅπου ἡ βοήθεια παρεδόθη στὸν ἐπίσκοπο Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης Ἀθανάσιο Γιέφτιτς καὶ διενεμήθη στὸν λαό. Ἦταν ἡ πρώτη βοήθεια ποὺ ἔφτανε στοὺς Σέρβους, ἄν δὲν κάνω λάθος, μέσα στὴν γενικευμένη δαιμονοποίησί τους ἀπὸ τὴν «Δύση», ὅπως τώρα μὲ τὴν Ρωσία.

(Θὰ χρειαζόταν πολλὰ γιὰ νὰ περιγραφοῦν ὅσα ζήσαμε ἐκείνη τὴν ἐβδομάδα ποὺ μείναμε στὴν περιοχή, ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι ἄλλο τώρα).

Σὲ ἐκείνη τὴν ἐπίσκεψι συναντήσαμε τὸν…

21 Σεπτεμβρίου, ἑορτάζει ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Πλάτων (1852-1921)

Ὁ Πλάτων Ἀϊβαζίδης (Ἀϊβάζης ἢ Ἀϊβαζόγλου) γεννήθηκε τὸ 1852 στὴν Πάτμο ἀπὸ τὸν χιώτη Νικόλαο καὶ τὴ Μαρία. Μαθήτευσε στὴν Πατμιάδα Σχολὴ καὶ σὲ ἡλικία 15 ἐτῶν ἔγινε δόκιμος στὴν Ι.Μ Ἁγ. Ἰωάννου Θεολογου, ὅπου μόναζαν δύο θεῖοι του μοναχοὶ καὶ παρέμεινε ὡς τὰ 25 του ἔτη. Μετὰ πορεύεται στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ φοιτᾶ στὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολὴ καὶ τὴ Θεολογικὴ Σχολή της Χάλκης, γνωρίζοντας τὸν ἐκεῖ φοιτητὴ Γερμανὸ Καραβαγγέλη. Παράλληλα, ἐκτελοῦσε χρέη Διακόνου στὴ Μητρόπολη Καστοριὰς (1883-1888) καὶ Λήμνου (1888- 1894). 

Στὴ Λῆμνο χειροτονεῖται πρεσβύτερος καὶ γίνεται Πρωτοσύγγελος (δηλαδὴ δεύτερος τῇ τάξει) ἀπὸ τὸν Μήτρ. Ἀθανάσιο Καποράλη. Τὸ 1899 ὁ Μήτρ. Ἀθανάσιος μετατίθεται στὴν Καστοριὰ καὶ παίρνει μαζί του τὸν Πρωτοσύγγελο Πλάτωνα. Σὲ ἕνα μόλις χρόνο ξαναμετατίθεται στὴ Σάμο καὶ τὴ θέση του παίρνει ὁ Μητρ. Γερμανός, ὁ ὁποῖος ὅμως κρατᾶ κοντά του τὸν Πλάτωνα. Τὸ διάστημα μέχρι τὸ 1908, οὐσιαστικὰ ὅλη τὴν περίοδο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, διακονεῖ πιστά τον Καραβαγγέλη, παραμείνει στὴν πόλη ὡς ὑπεύθυνος κατὰ τὶς μεγάλες περιοδεῖες του, φροντίζει γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν πληγέντων γυναικόπαιδων καὶ τὴ σωστὴ λειτουργία ἱδρυμάτων. Οἱ δύο μαζὶ τέλεσαν τὴν κηδεία καὶ τὰ τρισάγια στὸ μνῆμα τοῦ Παύλου Μελᾶ....

Ἔχω ὅποιο ὄνομα μ’ ἀρέσει, ὄχι πάντως ἀριθμό

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου, Δρ. Φυσικοῦ, Θεολόγου, MEd
1. Περὶ ἐλευθερίας αὐτοπροσδιορισμοῦ.

Τὸ ὄνομά μου εἶναι Βασίλειος. Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα βαπτίστηκα καὶ δὲν ἔχω κανένα σκοπὸ νὰ τὸ ἀλλάξω. Ὅμως θὰ μποροῦσα νὰ τὸ κάνω ὁποιαδήποτε στιγμή, ἄν ἤθελα. Μάλιστα θὰ ἤθελα καὶ θὰ γινόταν στὴν περίπτωση ποὺ χειροτονούμουν ἤ γινόμουν μοναχός. Θὰ μποροῦσα ἐπίσης νὰ χρησιμοποιοῦσα παραλλαγές τοῦ ὀνόματός μου, ὅπως κάνουν κάποιοι ἄλλοι, σὰν τὸ Ἄκης, Λάκης ἤ (ἀγγλιστί) Μπιλ κ.τ.λ. Στὴν σημερινὴ ἐποχή τῆς ἄκρατης ἐλευθερίας αὐτοπροσδιορισμοῦ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἀλλάζουν ἀκόμα καὶ … τὸ γένος τοῦ ὀνόματός τους. Δὲν συμφωνούμε βέβαια, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε σεβόμαστε τὴν ἐλευθερία τοῦ καθενός. Θὰ πρέπει ὅμως ἐδῶ καὶ νὰ μὴν ξεχνοῦμε τὸ «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει», Α’ Κορ. 6,12.
Ἐπίσης εἶμαι Ἕλληνας. Ἀμιγῶς καὶ μόνο Ἕλληνας, δὲν ἀντλῶ καμιὰ ἄλλη καταγωγὴ καὶ δὲν κατέχω καμιὰ ἄλλη ὑπηκοότητα. Ὅμως θὰ μποροῦσα ἄν ἤθελα νὰ μεταβῶ σὲ κάποια ἄλλη χώρα, νὰ κατοικήσω ἐκεῖ, καὶ μὲ τὸν καιρὸ νὰ ἐπιδιώξω...

«Θὰ ἔρθει ἐποχὴ ποὺ θὰ κατασκευαστοῦν μηχανὲς οἱ ὁποῖες θὰ ἐλέγχουν τὸν τρόπο σκέψης τῶν ἀνθρώπων»

Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Σᾶς προσκαλῶ σὲ ὑπομονή, σὲ προσεκτικὴ κατάσταση προσευχῆς μὲ τὴν ἀκατάπαυστη ἀναζήτηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. 
Εἴθε νὰ μᾶς βοηθήσει ὁ Κύριος μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ παραμείνουμε στὸ φῶς τῶν ἐντολῶν Του. 
Καὶ πάλι, προσκαλῶντας σας σὲ ὅλα αὐτά, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ θυμᾶστε ὅλα τὰ θαύματα τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μακροθύμησε ἀπέναντι μᾶς ὡς τώρα. 
Ἡ ἐποχή μας εἶναι ἀβάσταχτη. Δὲν εἶμαι ἀλάθητος, μπορεῖ νὰ σφάλλω σὲ κάθε βῆμα, καὶ πράγματι σφάλλω. Ὡστόσο, θὰ σᾶς πῶ ὅτι μοῦ ἔρχεται συχνὰ ἡ σκέψη πὼς φτάσαμε σὲ «ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς». 
Θὰ ἔρθει ἐποχὴ ποὺ θὰ κατασκευαστοῦν μηχανὲς οἱ ὁποῖες θὰ ἐλέγχουν τὸν τρόπο σκέψης τῶν ἀνθρώπων. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μόνο ὅσοι κατέβασαν τὸν νοῦ τους στὴν καρδιὰ θὰ μείνουν ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ αὐτὴ τὴ δικτατορία. 
Στὴ Δύση οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μὲ τὸν ἐγκέφαλο, δηλαδὴ ἔχουν κέντρο τῆς ζωῆς τους τὴ λογική. Ἔτσι, ἂν οἱ ἐπιστήμονες ἀνακαλύψουν ἕνα μηχάνημα, τότε θὰ μπορέσουν νὰ διαβάσουν τὶς σκέψεις τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τοὺς κατευθύνουν. 
Ὅσοι, ὅμως, ζοῦν μὲ τὴν καρδιά, μέσα στὴν ὁποία ἐνεργεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ προσεύχονται καρδιακά, αὐτοὶ ἔχουν τὸ χάραγμα τοῦ Σταυροῦ μέσα σὲ αὐτὴν καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἐλέγξει πνευματικά. Αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος. 

Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ φοβισμένες σιωπές»

 

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὁσιολογιώτατο Μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ φοβισμένες σιωπές», Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026. 

Κυριακή μετά τήν Ὕψωση

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

” Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον….
Τοῦτο εἶναι τό νά σταυρώση ὁ ἄνθρωπος τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί στενοχωρῆ, πρέπει ὁ καθένας νά τό ἀνεβάζει ὁπωσδήποτε καί μέ τήν βία ἀκόμη στό Σταυρό. Τί θέλω νά πῶ; Ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἐπί τῆς γῆς, ἔζησε βίον ἀκτήμονα, καί δέν ἔζησε μόνο, ἀλλά καί ἐκήρυξε λέγοντας, «ὅποιος δέν ἀποτάσσεται ἀπό ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου» (Λουκᾶ 14, 33).
Ἀλλά κανείς, παρακαλῶ, ἀδελφοί, ἄς μή δυσανασχετῆ, ὅταν ἀκούη πού διακηρύσσομε ἀνόθευτο τό ἀγαθό καί εὐάρεστο καί τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, μήτε νά δυσαρεστηθῆ νομίζοντας δυσκολοκατόρθωτα τά παραγγέλματα. Ἄς καταλάβη πρῶτα-πρῶτα ἐκεῖνο πού λέει, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται...

Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες)

Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου

Ὅταν Κοινωνοῦμε: α) μεταποιεῖται τό σῶμα μας σέ σῶμα Χριστοῦ καί β) στίς φλέβες μας ρέει Αἷμα Χριστοῦ καί ἔτσι τό σῶμα σιγᾶ – σιγᾶ θεώνεται. Μέ τήν πρώτη Θεία Κοινωνία θεώθηκε, ἀλλά ἐπειδή ἡ Χάρις ὑποβαθμίζεται καί ξαναγυρίζει πάλι πίσω ὁ ἄνθρωπος στίς πτώσεις μέ ὑποτροπές καί συγκαταθέσεις, γι' αὐτό καί ἡ Χάρις πού πήραμε ἀμέσως ὑποβαθμίζεται καί ἀδρανεῖ σιγᾶ – σιγᾶ.
Ὁπότε θέλουμε πάλι ἐξομολόγηση καί πάλι Θεία Κοινωνία καί κάποτε θά φθάσουμε στήν ἀπαλλαγή τοῦ πάθους καί τῶν παθῶν γιά νά λειτουργήσουμε σάν ἀπαθεῖς.
Χωρίς Θεία Κοινωνία δέν μπορεῖ τό σῶμα μας νά γίνει ἀπαθές. Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες) καί δέν θά μπορέσει νά προοδεύσει πνευματικά.
Ἐμεὶς ὡς μοναχοὶ τὸ βλέπουμε: μὲ συχνὴ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ...

Αὐταπάρνηση καί θυσία

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ», τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 144-149 (ἀποσπάσματα).
Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν. 
«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».
Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του.
Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός.
Ὅποιος ἀπαρνεῖται τόν ἑαυτό του γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, γνωρίζει ὅτι...

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ τὸ νὰ πᾶς τὶς λῦπες καὶ τὶς χαρές, τὶς δικές σου καὶ τοῦ κόσμου, στὸν Χριστό!

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ 

Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον, η΄ 34 - θ΄ 1 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 18 Σεπτεμβρίου τοῦ 1994. 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα χαρακτήρισε τὴν Κυριακὴ ὡς Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση, μιᾶς καὶ εἴχαμε γιορτάσει τὴ μεγάλη γιορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ, καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, ἀπὸ τὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιο, ἀναφερόταν ἀκριβῶς σὲ αὐτὸ τὸ γεγονός. Βέβαια, ὅσο δύσκολο εἶναι νὰ καταλάβεις τὸ γεγονὸς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ –εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ δύσκολο, μόνο μέσα ἀπὸ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μπορεῖς νὰ τὸ καταλάβεις – ἄλλο τόσο δύσκολο εἶναι νὰ ἑρμηνεύσεις καὶ τὸν ἴδιο τόν ἄνθρωπο, ὅπως τὸν περιγράφει σήμερα σὲ μιὰ πρότασή του μικρὴ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι τὸ κέντρο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Καὶ αὐτὴ ἡ φράση, ἡ πολὺ γνώστη σὲ ἐμᾶς, παραμένει ἐν πολλοῖς ἀκατανόητη καὶ λίγο δυσπρόσιτη. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέει ὅτι ὅποιος θέλει...

«Πάτερ, γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι;»...

Θυμᾶμαι ἦρθε κάποιος μιὰ μέρα καὶ μὲ ρώτησε: 

«Πάτερ, γιατί;» 

«Τί γιατί, παιδί μου;» 

«Γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι; Γιατί οἱ ἄνθρωποι κάνουν δρόμο γιὰ νὰ πᾶνε στὸ μοναστήρι, ἐνῷ ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἐκκλησία δίπλα στὸ σπίτι μας;» 

Δὲν ἤξερα ἀμέσως τί νὰ τοῦ ἀπαντήσω. 

Τὸν κοίταξα καὶ τοῦ εἶπα: 

«Ἴσως γιατί ὁ ἄνθρωπος σήμερα δὲν ψάχνει μόνο ἕναν ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Ψάχνει ἕναν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀκούσει.» 

«Δηλαδή, πάτερ;» 

«Ψάχνει κάποιον νὰ τοῦ πεῖ "ἔλα, παιδί μου", ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι τοῦ λένε "φύγε". Ψάχνει μιὰ ἀγκαλιὰ ὅταν ἡ ζωή του ἔχει γίνει βαριά. Ψάχνει ἕναν πνευματικὸ πατέρα ὅταν δὲν ξέρει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει τὸν πόνο του.» 

Ἔμεινε σιωπηλός. 

Καὶ συνέχισα: 

«Μπορεῖ νὰ ἔχουμε ὄμορφες ἐκκλησίες, μεγάλους ναοὺς καὶ ὑπέροχες εἰκόνες. Ὅμως ἂν ὁ ἄνθρωπος μπαίνει μέσα καὶ αἰσθάνεται μόνος, τότε κάτι ἔχουμε χάσει ἀπὸ τὸ νόημα τῆς Ἐκκλησίας.» 

«Καὶ τί πρέπει νὰ κάνουμε;» μὲ ρώτησε. 

Τοῦ ἀπάντησα: 

«Νὰ ξανακάνουμε τὴν ἐνορία οἰκογένεια. Νὰ γνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο...

Τὸ Μυστικὸ ποὺ ἔσωσε ἕναν Γάμο

Μιὰ γυναῖκα ποὺ ἐπισκεπτόταν ἕνα μοναστήρι παραπονέθηκε γιὰ τὸν σύζυγό της σὲ ἕναν εὐσεβῆ γέροντα, λέγοντας: 
«Πάτερ, ὁ σύζυγός μου εἶναι τόσο δύστροπος καὶ γκρινιάρης, ποὺ δὲν ἀντέχω ἄλλο. Τσακωνόμαστε συνεχῶς καὶ δὲν ξέρω πῶς νὰ τὸν συνεφέρω». 
Κατανοῶντας τὴν κατάσταση καὶ θέλοντας νὰ προσφέρει ἕναν τρόπο ἀποκατάστασης τῆς εἰρήνης στὴν οἰκογένεια, ὁ γέροντας τῆς εἶπε: 
«Πήγαινε στὴν τράπεζα τοῦ μοναστηριοῦ καὶ ζῆτα ἀπὸ τὸν ὑπεύθυνο ἀδελφὸ νὰ σοῦ δώσει ἕνα μπουκάλι νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι τῆς μονῆς, γιὰ νὰ τὸ πάρεις στὸ σπίτι σου. Ὅταν ἐπιστρέψει ὁ σύζυγός σου, πᾶρε μιὰ γουλιὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ νερό. Κράτησέ το προσεκτικὰ στὸ στόμα σου καὶ τότε θὰ δεῖς τὸ θαῦμα». 
Ἡ γυναῖκα ἔκανε ἀκριβῶς ὅ,τι τῆς ζητήθηκε. Ὅταν ὁ σύζυγός της γύρισε σπίτι ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἦταν φανερὸ ὅτι βρισκόταν σὲ κακὴ διάθεση - κουρασμένος καὶ εὐέξαπτος. Ἀμέσως, ἡ γυναῖκα πῆρε μιὰ γουλιὰ ἀπὸ τὸ μυστηριῶδες...

Ἡ Γερμανία ἐπιλέγει τήν προαιρετικότητα. Γιατί ὄχι καὶ ἡ Ἑλλάδα;

Τὸ γερμανικὸ EUDI Wallet, ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία ἐπιλογῆς καὶ τὸ ἑλληνικὸ παράδοξο τῆς ὑποχρεωτικῆς ψηφιακῆς ταυτοποίησης 
Ἡ Γερμανία ἔκανε στὶς 9 Σεπτεμβρίου 2026 ἕνα ἀποφασιστικὸ βῆμα πρὸς τὴ νέα ἐποχὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς ψηφιακῆς ταυτότητας, παρουσιάζοντας τὸ δικό της Εὐρωπαϊκὸ Πορτοφόλι Ψηφιακῆς Ταυτότητας (European Digital Identity Wallet – EUDI Wallet). Θὰ ὀνομάζεται d-you καὶ προγραμματίζεται νὰ λειτουργήσει ἀπὸ 2 Ἰανουαρίου 2027. 
Τὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται σὲ τέσσερις λέξεις τῆς ἐπίσημης ἀνακοίνωσης: «freiwillig und kostenfrei» (= προαιρετικὸ καὶ δωρεάν). Ἡ Γερμανία ψηφιοποιεῖται καὶ δημιουργεῖ ἕνα ὁλόκληρο οἰκοσύστημα ὑπηρεσιῶν, ἀλλὰ δηλώνει συγχρόνως ὅτι ὁ πολίτης ἐπιλέγει ἂν θὰ τὸ χρησιμοποιήσει. 

 Τί εἶναι καὶ πῶς θὰ χρησιμοποιεῖται τὸ d-you 

Τὸ d-you δὲν εἶναι ἁπλῶς ψηφιακὸ ἀντίγραφο τῆς γερμανικῆς ταυτότητας. Εἶναι ψηφιακὸ πορτοφόλι στὸ ὁποῖο ὁ πολίτης θὰ μπορεῖ νὰ ἀποθηκεύει...

Ὁ πολύτιμος μαργαρίτης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονος Ἅγιος, Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρός Κοσμᾶς

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου:

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος λέγει, ὅτι «ὅσοι Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοί Θεοῦ» (Ρωμ. η΄, 14), τό δέ νά γίνῃ τις ἄξιος νά λάβῃ Πνεῦμα Ἅγιον καί νά γίνῃ υἱός Θεοῦ, εἶναι τῶν Ἁγίων ἐπιθυμιῶν καί πόθων ἡ κορυφή, εἰς τήν ὁποίαν, ὅταν ἀνέλθῃ τις, εὑρίσκει νοός καί καρδίας ἀνάπαυσιν.
Εἰς αὐτήν τήν ὑπερφυσικήν, τήν θείαν κορυφήν, τήν ὑψίστην μακαριότητα τῆς ἀπολαύσεως τοῦ ἄκρου ἀγαθοῦ διά τῆς ἐργασίας τῶν ἀρετῶν ἠξιώθησαν νά φθάσουν οἱ ἀπ’ αἰῶνος Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.
Ἐκ τούτων, ἄλλοι μέν ἐν καιρῷ διωγμῶν ἤθλησαν ὡς Μάρτυρες, ἀντεστάθησαν γενναίως κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης, ἠγωνίσθησαν καί ἐπάλαισαν καί τό αἷμα αὐτῶν προθύμως ἔχυσαν, ἄλλοι δέ ἠγωνίσθησαν ὡς Ὅσιοι καί Ἀσκηταί, ἐβάδισαν τήν στενήν καί τεθλιμμένην ὁδόν καί ἦσαν ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἕτοιμοι νά χύσουν καί τήν τελευταίαν σταγόνα τοῦ αἵματός των ὑπέρ τοῦ Κυρίου, δι’ ὅ καί ὡς...

Ἀντιαιρετικόν φρόνημα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ λησμονοῦμε ὅτι στὴν ἐποχή μας οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι βρίσκονται πολὺ κοντά μας καὶ πάντα ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ δεχτοῦμε ἐρεθίσματα, ποὺ θὰ ἀμβλύνουν τὸ ὀρθόδοξο κριτήριο στὴ ζωή μας. Ὁ τρόπος ποὺ ζοῦν καὶ οἱ ποικίλες δραστηριότητές τους παγιδεύουν τοὺς ἁπλοὺς καὶ ἀνυποψίαστους χριστιανούς, κάτι ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἀνησυχεῖ, χωρίς, ὡστόσο, νὰ ἔχουμε ἐχθρικὰ συναισθήματα μ’ αὐτούς. Νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη ἔχει κανόνες ποὺ πρέπει νὰ τηροῦνται.
Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς εἶναι προσεκτικός στὶς κοινωνικὲς σχέσεις μαζί τους, θλίβεται γιατὶ οἱ συν­άνθρωποί του δὲν γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια τῆς πίστης στὸ Χριστὸ καὶ ἡ παρουσία του ἀνάμεσά τους ἀποτελεῖ φωτεινὸ παράδειγμα, ποὺ ἐντυπωσιάζει καὶ ὁδηγεῖ σὲ σύγκριση μὲ τὰ «πιστεύω» τους καὶ ἐνδεχομένως σὲ πνευματικὴ ἀφύπνιση. Ἡ ἀγάπη του ποτὲ δὲν πρέπει νὰ δέχεται συμβιβασμοὺς...

Παράδοση καὶ Ἐγκατάλειψη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης στὸ Σινᾶ τῆς Αἰγύπτου

Εἰκ.1 Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης, Σινᾶ, Αἴγυπτος. Πηγή: Berthold Werner. 

Δρ. Ἀπόστολος Ε. Παπαφωτίου, Πολιτικὸς Μηχανικὸς Ε.Μ.Π., Οἰκονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.  

Εἰσαγωγή 

Μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἀναγνώσαμε τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἕλληνα πρωθυπουργοῦ στὴν Αἴγυπτο. Δὲν περιεῖχε τίποτε γιὰ τὸ ζήτημα τῆς Μονῆς ἐνῷ γιὰ ἄλλα θέματα ὑπῆρχαν πληθωρικὲς ἀνακοινώσεις. 
Ἡ μὴ συζήτηση τοῦ θέματος μὲ τὸν Αἰγύπτιο Πρόεδρο καὶ ἡ εὐρεῖα κυκλοφορία δημοσιεύσεων γιὰ τὴν ὑφαρπαγὴ τῆς ἰδιοκτησίας τῆς Μονῆς ἀπὸ τὸ Αἰγυπτιακὸ καθεστώς, μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης, δημιουργεῖ βάσιμες καὶ σοβαρὲς ἐνδείξεις γιὰ τὴν ἔλλειψη πατριωτικῆς συμπεριφορᾶς καὶ ἀντιμετώπισης τοῦ μεγίστου αὐτοῦ θέματος ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση ἡ ὁποία σὲ ὑποτονικὸ κλίμα διατείνεται ὅτι συνομιλεῖ μὲ τὴν Αἰγυπτιακὴ ἐξουσία. Θέλει ἡ Κυβέρνηση...

Τέτοιες μέρες...

Ὅταν ἤμουν μικρὸς καὶ μὲ ρωτοῦσαν ἀπὸ ποῦ εἶμαι, ἀπαντοῦσα ἀπὸ τὸν Πειραιᾶ. Ἐκεῖ γεννήθηκα, ἀλλὰ δὲν κατάγομαι ἀπὸ ἐκεῖ. Τώρα πλέον ἀπαντάω ὅτι κατάγομαι ἀπὸ τὸ Ντενιζλί, στὴν ἐπαρχία Φρυγίας, στὴν Μ. Ἀσία. Ἀπὸ τὴν ἀρχαία Λαοδίκεια, μερικὲς δεκάδες χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Φιλαδέλφεια. Δὲν ὑπάρχει Μηνάογλου ἀπὸ τὸν Πειραιᾶ, δὲν ὑπάρχει A.E.K. Athens. Οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀνατολῆς καταγόμαστε ἀπὸ ἐκεῖ. 
Τὸ ἐρώτημα, γιατί χάσαμε τὶς ἀλύτρωτες πατρίδες, δὲν ἔρχεται μόνον αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὸ μυαλό. Μᾶς στοιχειώνει κυριολεκτικά. Καὶ μᾶς τρελαίνει, ὅταν βλέπουμε ἀκριβῶς τὰ ἴδια λάθη του τότε, νὰ ἐπαναλαμβάνονται στὸ σήμερα. Ὅπως, τότε, ποὺ "ἔπρεπε" νὰ δημιουργηθεῖ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ τοὺς Ἐγγλέζους κυρίως οἱ σχετικὲς προπαρασκευαστικὲς κινήσεις, ἐμεῖς ἀποθέσαμε ὅλες μας τὶς ἐλπίδες στὸν ἀγγλικὸ παράγοντα, μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα, ἔτσι καὶ τώρα ποὺ "πρέπει" τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἐπεκταθεῖ, ἐμεῖς ἀποθέτουμε πάλι ὅλες μας τὶς ἐλπίδες στὸν ἀμερικανικὸ παράγοντα, ποὺ ἐλέγχεται ἀπόλυτα...

Ἅγιος Παΐσιος: «Μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει»!

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

«Bλέπω μερικὰ νέα παιδιά, Ἑλληνόπουλα, χωρὶς νὰ ἔχουν διαβάσει οὔτε μιὰ γραμμὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, πᾶνε καὶ διαβάζουνε Βραχμανισμό, Βουδισμό, τὸ Κοράνι κ.λ.π., πᾶνε καὶ στοὺς Ἰνδούς. Ὕστερα δὲν ἀναπαύονται καὶ ἐπιστρέφουν στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ ἔχουν μαζέψει ἕνα σωρὸ μικρόβια. Παθαίνουν ζημιὰ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ βροῦν μετὰ τὴν ἀλήθεια. Πρέπει πρῶτα κανεὶς νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ ὕστερα, ἅμα δὲν τοῦ ἀρέσει, φεύγει. Ἂς τὴν γνωρίσει σωστά, καὶ μετὰ ἂς κάνει σύγκριση μὲ τὶς διάφορες θεωρίες ποὺ ἀκούει. Γιατί, ἂν γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία, μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τὸ μπακίρι ἀπὸ τὸν χρυσὸ ἢ νὰ καταλάβει τὸν χρυσὸ πόσων καρατίων εἶναι. Δὲν ξεγελιέται εὔκολα, γιὰ νὰ περάσει ὅσα γυαλίζουν γιὰ χρυσάφι. Πάντως ἔχω προσέξει ὅτι μόνον ἐγωιστὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅταν τὴν γνωρίσει· ἕνας ταπεινὸς δὲν φεύγει».

Ὁ Θεὸς ἐργάζεται πολὺ ὑπομονετικά, εἶναι ἀνάγκη νὰ περιμένεις...

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης 

«Ἀξίζει γιὰ μερικὰ πράγματα νὰ περιμένεις. Εἶναι ἀνάγκη νὰ περιμένεις. Ἐργάζεται ὁ Θεός. Μόνο ποὺ ἔχει τοὺς δικούς του ρυθμούς. Ὁ Θεὸς ἐργάζεται πολὺ ὑπομονετικά. Κι ἡ φύση τὸ ἴδιο κάνει. Ἕνα λουλουδάκι θ’ ἀνθίσει ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα του. Ὅλα αὐτὰ ἀλλάζουν, ἀλλὰ σὲ πολὺ διαφορετικοὺς ρυθμοὺς ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔχει συνηθίσει ἡ τρελὴ κοινωνία μας. Αὐτὸ τὸ τρέξιμο, αὐτὸς ὁ πανικὸς ἡ ταραχὴ ποὺ μᾶς κάνει ὅλους τόσο πολὺ βιαστικούς, ἀφήνουν τὸν Θεὸ ἀμέτοχο. Ὁ Θεὸς δὲν μπαίνει σ’ αὐτοὺς τοὺς τρελοὺς ρυθμούς μας. Κινεῖται στοὺς ρυθμοὺς τῆς δικῆς του ἀγάπης καὶ τῆς δικῆς του ὑπομονῆς».

Ἔρχεται ψηφιακὴ ὑπερταυτότητα (καὶ) στὴν Κύπρο - Ὅλα σὲ ἕνα... νοικοκυρεμένα!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Τὸ σλόγκαν... «ὅλα σὲ ἕνα – νοικοκυρεμένα», θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ ἀποτελεῖ αἰχμὴ τοῦ marketing τῆς ψηφιακῆς μετάβασης, ὅσο οἱ νεοταξικὲς ἐξουσίες προσπαθοῦν νὰ παγιδέψουν τοὺς πολῖτες μὲ ἀστραφτερὲς ὑποσχέσεις «εὐκολίας». 

Φυσικὰ τὸ σλόγκαν ποὺ θὰ ἀποκάλυπτε τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, θὰ ἦταν το: «ὅλα σὲ ἕνα – πλήρως ἐκτεθειμένα». Ἡ ὑπερσυγκέντρωση ζωτικῶν ἐγγράφων καὶ εὐαίσθητων δεδομένων στὸ «ψηφιακὸ πορτοφόλι» τοῦ κάθε πολίτη, εἶναι τὸ πρῶτο (καὶ βασικότερο) βῆμα γιὰ νὰ τελειοποιηθεῖ τὸ ...

Ἑλλάδα: Δημογραφικὸς ἐφιάλτης - 54% μείωση γεννήσεων σὲ σχέση μὲ τὸ 1980

Νέα ἔκθεση ἀπὸ τὸ ΙΔΕΜ ἀποτυπώνει μιὰ τραγικὴ πληθυσμιακὴ κατάρρευση - Ἀπὸ τὶς 148.000 γεννήσεις τὸ 1980 στὶς μόλις 67.000 σήμερα.

Ἡ γλῶσσα τῶν ἀριθμῶν ἀποτυπώνει πάντα σκληρὲς ἀλήθειες καὶ στὴν περίπτωση τῆς δημογραφικῆς κρίσης στὴν Ἑλλάδα, ὁποιαδήποτε στατιστικὴ σύγκριση μὲ τὸ παρελθὸν προκαλεῖ σὸκ καὶ θλίψη. 

Σήμερα ἡ χώρα μας ἔφτασε νὰ μετρᾶ λιγότερες ἀπὸ τὶς μισὲς γεννήσεις, σὲ σχέση μὲ τὸ 1980. Τότε ὁ ἀριθμὸς τῶν...