Τὴν ἐπόμενη φορὰ ποὺ κάποιος ἐκπαιδευτικὸς θὰ πάθει ἐγκεφαλικὸ ἀπὸ τὴ στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τὸν Μάιο τοῦ 2026) ἢ θὰ αὐτοκτονήσει πέφτοντας ἀπὸ κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στὸν Κολωνὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2026), ὅλα τὰ ξεδιάντροπα ΜΜΕ θὰ ἀναρωτηθοῦν «περίλυπα» γιὰ ἀκόμη μία φορά: «μα τί συμβαίνει ἐπιτέλους στὴν ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα»;
Μόνο ποὺ μὲ τὸ νέο περιστατικὸ βίας στὸ 1ο Νηπιαγωγεῖο Ἄνω Λιοσίων, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει πιὸ προφανὲς τὸ τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Ὁ σημερινὸς ἐκπαιδευτικὸς εἶναι μονίμως καθηλωμένος σὲ ἕνα ἐργασιακὸ κρεβάτι τοῦ Προκρούστη. Καὶ δύο ὁμοειδεῖς δυνάμεις τεντώνουν βίαια ὅποιον ὑπολείπεται σὲ ὑπακοὴ ἢ ἀκρωτηριάζουν ὅποιο ἀνεπιθύμητο φρόνημα τοῦ περισσεύει. Ἀπὸ τὴ μία ἡ ὀρθοπολιτικὴ μάχαιρα τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ αὐτονόμηση γονιῶν καὶ μαθητῶν ἀπὸ τὶς εὐθύνες τους.
Ὁ ἐκπαιδευτικὸς στὴν Ἑλλάδα καλεῖται νὰ γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικῆς ὀρθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητὴς τῆς ἀμάθειας, βαθμολογητὴς... μὲ τὸ πιστόλι στὸν κρόταφο, μάνατζερ ἡμίγυμνων καλλιστείων, ἀνιχνευτὴς κινητῶν, ἀμέτοχος παρατηρητὴς τῶν καταστροφῶν δημόσιας περιουσίας καὶ τέλος, σάκος τοῦ μποξ γιὰ ὅποιον κρίνει ὅτι δὲν τηρήθηκαν ὅλα τὰ παραπάνω.
Μόνο ποὺ μὲ τὸ νέο περιστατικὸ βίας στὸ 1ο Νηπιαγωγεῖο Ἄνω Λιοσίων, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει πιὸ προφανὲς τὸ τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Ὁ σημερινὸς ἐκπαιδευτικὸς εἶναι μονίμως καθηλωμένος σὲ ἕνα ἐργασιακὸ κρεβάτι τοῦ Προκρούστη. Καὶ δύο ὁμοειδεῖς δυνάμεις τεντώνουν βίαια ὅποιον ὑπολείπεται σὲ ὑπακοὴ ἢ ἀκρωτηριάζουν ὅποιο ἀνεπιθύμητο φρόνημα τοῦ περισσεύει. Ἀπὸ τὴ μία ἡ ὀρθοπολιτικὴ μάχαιρα τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ αὐτονόμηση γονιῶν καὶ μαθητῶν ἀπὸ τὶς εὐθύνες τους.
Ὁ ἐκπαιδευτικὸς στὴν Ἑλλάδα καλεῖται νὰ γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικῆς ὀρθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητὴς τῆς ἀμάθειας, βαθμολογητὴς... μὲ τὸ πιστόλι στὸν κρόταφο, μάνατζερ ἡμίγυμνων καλλιστείων, ἀνιχνευτὴς κινητῶν, ἀμέτοχος παρατηρητὴς τῶν καταστροφῶν δημόσιας περιουσίας καὶ τέλος, σάκος τοῦ μποξ γιὰ ὅποιον κρίνει ὅτι δὲν τηρήθηκαν ὅλα τὰ παραπάνω.
Σταύρωσαν τὴ διευθύντρια
Οἱ πρῶτοι τίτλοι εἰδήσεων ποὺ κατέκλυσαν ἄμεσα τὴν ἐπικαιρότητα μετὰ τὸ περιστατικὸ στὰ Ἄνω Λιόσια, ἔκαναν λόγο γιὰ μία «σοκαριστικὴ ἐπίθεση διευθύντριας» στοὺς μαθητὲς Νηπιαγωγείου. Πράγματι στὸ βίντεο ποὺ κυκλοφόρησε, ἡ ἐκπαιδευτικὴ φαινόταν νὰ εἶναι ἐκτὸς ἑαυτοῦ. Φώναζε στὰ παιδιά, χρησιμοποιούσε σκληρὲς ἐκφράσεις, ἦταν ἐριστικὴ καὶ ἔχασε τελείως τὸν ἔλεγχο. Ἀφορμὴ γι’ αὐτὸ τὸ ξέσπασμα ἦταν ὅτι μερικὰ παιδιά λέρωσαν ἐξοπλισμὸ τοῦ σχολείου καὶ - κατὰ πληροφορίες – εἶχαν προκαλέσει κι ἄλλες ζημιές.
Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἡ Διευθύντρια δὲν ἐξεμάνη ἐπειδὴ χάλασε τὸ… νύχι της, ἀλλὰ ἐπειδὴ καταστρεφόταν δημόσια περιουσία ποὺ πληρώνουμε ὅλοι μας. Ὁ τρόπος ποὺ ἀντέδρασε ἦταν ὄντως ἀνάρμοστος, ἀλλὰ ἡ αἰτία ποὺ ὁδήγησε στὸ ἐπεισόδιο μόνο ἀσυνείδητο ἐκπαιδευτικὸ δὲν δείχνει. Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι τὰ ΜΜΕ τῆς συμφορᾶς βιάστηκαν νὰ σταυρώσουν τὴ Διευθύντρια, μπὰς καὶ πάρουν μπόνους δικαιωματιστικῆς παρόλας.
Καὶ λίγο ἀργότερα, ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀπόλυτη ντροπή. Ἕνας τραμπούκος Ρομὰ τοῦ ὁποίου ἡ κόρη διαμαρτυρήθηκε, εἰσέβαλε στὸ προαύλιο καὶ χτύπησε τὴ Διευθύντρια στὸ κεφάλι, στέλνοντάς τη στὸ νοσοκομεῖο. Μετά, κατὰ τὴ συνήθη πρακτική τους, ἔφτασαν κατὰ ὁμάδες ἔξω ἀπὸ τὸ Νηπιαγωγεῖο γιὰ νὰ ξεκινήσουν μοιρολόι γιὰ τὰ «καημένα τὰ παιδιά» ποὺ «δὲν κοιμοῦνται τὸ βράδυ γιατὶ βλέπουν ἐφιάλτες μὲ τὴ Διευθύντρια» (ναι, εἰπώθηκε ΚΑΙ αὐτό).
Ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε σκοπὸ νὰ τρελαθοῦμε μὲ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦμε σὲ αὐτὴ τὴ χώρα, νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι μιλάμε γιὰ μία νοοτροπία Ρομὰ ποὺ ἔχει σκοτώσει (ἢ σακατέψει) μαθητὲς σχολείων ἀπὸ ἀδέσποτες σφαῖρες, ποὺ διακρίνεται στὶς πρακτικὲς παιδικῆς ἐκμετάλλευσης, ποὺ τελεῖ παραδοσιακοὺς «γάμους» μὲ ἀνήλικα, καὶ ποὺ κάνει «πρωταθλητισμό» κακοποιητικῶν συμπεριφορῶν σὲ παιδιά.
Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ποσῶς ἐνδιαφέρουν τοὺς ἐμποροϋπαλλήλους ποὺ πουλάνε δημοσιογραφικὸ «προοδευτιλίκι» στὰ ΜΜΕ. Ἀπὸ κοντὰ καὶ μία μερίδα τῆς κοινωνίας ποὺ βιάστηκε νὰ πουδράρει τὴν περούκα τοῦ δικαστῆ, νὰ τὴ φορέσει καὶ νὰ χτυπήσει τὸ σφυρί, καταδικάζοντας τὴν ἐκπαιδευτικὸ στὰ social media. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν μπῆκε στὸ σκεπτικὸ νὰ ἐξετάσει τί ἔχει περάσει αὐτὴ ἡ γυναῖκα μέχρι νὰ φτάσει νὰ ἐκραγεῖ ἔτσι.
Ποιὸς δίνει σημασία στὰ μύρια βάσανα τῶν ἐκπαιδευτικῶν, εἰδικὰ σὲ περιοχὲς ποὺ ὑπάρχουν πολλοὶ Ρομά; Γιὰ τὶς ἀπειλές, τὶς βρισιές, τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς ξυλοδαρμούς, τὰ σπασμένα ἀμάξια, τοὺς λιθοβολισμούς, τοὺς βανδαλισμοὺς σχολείων. Ποιὸς δίνει σημασία γενικότερα στὸν τελευταῖο τροχὸ τῆς σχολικῆς ἅμαξης ποὺ (δυστυχῶς στὶς μέρες μας) εἶναι ὁ δάσκαλος, ὁ ὁποῖος ἔχει καταντήσει κλωτσοσκούφι ἀφηνιασμένων μαθητῶν καὶ γονέων; Ὄχι μόνο ἀπὸ Ρομὰ φυσικὰ, ἀλλὰ ἀπὸ κάθε πολίτη τῆς χώρας ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὸν δάσκαλο ὡς προσωπικὸ δοῦλο του.
Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἡ Διευθύντρια δὲν ἐξεμάνη ἐπειδὴ χάλασε τὸ… νύχι της, ἀλλὰ ἐπειδὴ καταστρεφόταν δημόσια περιουσία ποὺ πληρώνουμε ὅλοι μας. Ὁ τρόπος ποὺ ἀντέδρασε ἦταν ὄντως ἀνάρμοστος, ἀλλὰ ἡ αἰτία ποὺ ὁδήγησε στὸ ἐπεισόδιο μόνο ἀσυνείδητο ἐκπαιδευτικὸ δὲν δείχνει. Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι τὰ ΜΜΕ τῆς συμφορᾶς βιάστηκαν νὰ σταυρώσουν τὴ Διευθύντρια, μπὰς καὶ πάρουν μπόνους δικαιωματιστικῆς παρόλας.
Καὶ λίγο ἀργότερα, ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀπόλυτη ντροπή. Ἕνας τραμπούκος Ρομὰ τοῦ ὁποίου ἡ κόρη διαμαρτυρήθηκε, εἰσέβαλε στὸ προαύλιο καὶ χτύπησε τὴ Διευθύντρια στὸ κεφάλι, στέλνοντάς τη στὸ νοσοκομεῖο. Μετά, κατὰ τὴ συνήθη πρακτική τους, ἔφτασαν κατὰ ὁμάδες ἔξω ἀπὸ τὸ Νηπιαγωγεῖο γιὰ νὰ ξεκινήσουν μοιρολόι γιὰ τὰ «καημένα τὰ παιδιά» ποὺ «δὲν κοιμοῦνται τὸ βράδυ γιατὶ βλέπουν ἐφιάλτες μὲ τὴ Διευθύντρια» (ναι, εἰπώθηκε ΚΑΙ αὐτό).
Ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε σκοπὸ νὰ τρελαθοῦμε μὲ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦμε σὲ αὐτὴ τὴ χώρα, νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι μιλάμε γιὰ μία νοοτροπία Ρομὰ ποὺ ἔχει σκοτώσει (ἢ σακατέψει) μαθητὲς σχολείων ἀπὸ ἀδέσποτες σφαῖρες, ποὺ διακρίνεται στὶς πρακτικὲς παιδικῆς ἐκμετάλλευσης, ποὺ τελεῖ παραδοσιακοὺς «γάμους» μὲ ἀνήλικα, καὶ ποὺ κάνει «πρωταθλητισμό» κακοποιητικῶν συμπεριφορῶν σὲ παιδιά.
Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ποσῶς ἐνδιαφέρουν τοὺς ἐμποροϋπαλλήλους ποὺ πουλάνε δημοσιογραφικὸ «προοδευτιλίκι» στὰ ΜΜΕ. Ἀπὸ κοντὰ καὶ μία μερίδα τῆς κοινωνίας ποὺ βιάστηκε νὰ πουδράρει τὴν περούκα τοῦ δικαστῆ, νὰ τὴ φορέσει καὶ νὰ χτυπήσει τὸ σφυρί, καταδικάζοντας τὴν ἐκπαιδευτικὸ στὰ social media. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν μπῆκε στὸ σκεπτικὸ νὰ ἐξετάσει τί ἔχει περάσει αὐτὴ ἡ γυναῖκα μέχρι νὰ φτάσει νὰ ἐκραγεῖ ἔτσι.
Ποιὸς δίνει σημασία στὰ μύρια βάσανα τῶν ἐκπαιδευτικῶν, εἰδικὰ σὲ περιοχὲς ποὺ ὑπάρχουν πολλοὶ Ρομά; Γιὰ τὶς ἀπειλές, τὶς βρισιές, τοὺς ἐμπτυσμούς, τοὺς ξυλοδαρμούς, τὰ σπασμένα ἀμάξια, τοὺς λιθοβολισμούς, τοὺς βανδαλισμοὺς σχολείων. Ποιὸς δίνει σημασία γενικότερα στὸν τελευταῖο τροχὸ τῆς σχολικῆς ἅμαξης ποὺ (δυστυχῶς στὶς μέρες μας) εἶναι ὁ δάσκαλος, ὁ ὁποῖος ἔχει καταντήσει κλωτσοσκούφι ἀφηνιασμένων μαθητῶν καὶ γονέων; Ὄχι μόνο ἀπὸ Ρομὰ φυσικὰ, ἀλλὰ ἀπὸ κάθε πολίτη τῆς χώρας ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὸν δάσκαλο ὡς προσωπικὸ δοῦλο του.
Τί μήνυμα θὰ δώσει ἡ Πολιτεία;
Ἡ πρώτη διαρροὴ πληροφοριῶν (ὅταν ἀκόμα δὲν εἶχε γίνει γνωστὸς ὁ ξυλοδαρμὸς τῆς γυναίκας ἀπὸ τὸν «νταή» γονιό) ἀνέφερε ὅτι ἡ Διευθύντρια ἐπρόκειτο νὰ μετακινηθεῖ σὲ ἄλλο σχολεῖο. Μόλις ὅμως γνωστοποιήθηκε ἡ ἀλήτικη πράξη, «πάγωσε» ἡ ἀπόφαση καὶ ἡ μοῖρα τῆς γυναίκας θὰ κριθεῖ μόλις ὁλοκληρωθεῖ ἡ σχετικὴ ΕΔΕ. Σὲ περίπτωση ποὺ τιμωρηθεῖ, θὰ μιλάμε γιὰ ξεφτίλα πάνω στὴν ξεφτίλα.
Εἶναι σὰν νὰ λέει τὸ κράτος ὅτι τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ μία δασκάλα θὰ μαλώσει τοὺς μαθητές της, δικαιοῦται ὁ κάθε κατσαπλιάς γονιὸς νὰ τὴ χτυπήσει καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα «καθαρίζει» τὸ ὑπουργεῖο. Εἶναι σὰν νὰ λέει τὸ κράτος ὅτι ἂν ἕνα σχολεῖο εἶναι προβληματικὸ λόγω παραβατικῶν συμπεριφορῶν, θὰ ἀλλάζουν τὶς διευθύντριες σὰν διαγωνιζόμενες τοῦ Survivor καὶ θὰ ἀνταμειφθεῖ ὅποια ὑπομένει τὰ περισσότερα βασανιστήρια. Εἶναι σὰν νὰ ἀνακοινώνουν σὲ ὁλόκληρη τὴ μαθητικὴ κοινότητα ὅτι ἡ ἀξία τῆς πειθαρχίας πέθανε ὁριστικὰ καὶ τὸ νέο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα θὰ εἶναι ἐπίσημα ὁ νόμος τῆς ζούγκλας.
Φυσικὰ ἡ Διευθύντρια ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ μία ἐπίπληξη γιὰ τὴν ἀπρεπὴ συμπεριφορά της, ἀλλὰ αὐτὸ ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὸ νὰ εὐνοεῖ ἡ πολιτεία τὸ «παιδαγωγικό» ξυλοφόρτωμα τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅπως κάνει ξεδιάντροπα στὶς μέρες μας. Ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα ἐδῶ καὶ χρόνια ἀπευθύνει ἐκκλήσεις προκειμένου νὰ παρθοῦν μέτρα γιὰ τὴν αὐξανόμενη βία κατὰ τοῦ κλάδου τους. Κανεὶς δὲν τοὺς ἀκούει. Ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν, καταφεύγουν στὰ ἀντικαταθλιπτικά, παραιτοῦνται ἢ ἀλλάζουν πόλεις γιὰ νὰ γλιτώσουν. Καὶ ἔρχεται τὸ δικαιωματιστικὸ κατεστημένο μετά, νὰ παίξει τὸν ρόλο τοῦ «ἀπορημένου», κάθε φορὰ ποὺ ἕνας δάσκαλος «σπάει» σὲ αὐτὸ τὸ κρεβάτι τοῦ Προκρούστη. Συνένοχοι ὅλοι, στὴν καταστροφὴ ἑνὸς λειτουργήματος καὶ τελικῶς στὴν ἐπίτευξη τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ μας.
Πότε ἐπιτέλους θὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν «ρόλων» (σεξουαλικῶν, κοινωνικῶν, θεσμικῶν κ.ο.κ) δὲν δικαιοῦσαι νὰ ἀναρωτιέσαι γιατί χάθηκε τὸ σενάριο μιᾶς λειτουργικῆς πολιτείας; Καὶ πότε θὰ ἀσχοληθεῖ κάποιος θεσμικὰ μὲ τὴν πραγματικὴ πρώτη τάξη τῆς ἐκπαίδευσης, ποὺ δὲν εἶναι ἡ Α’ Δημοτικοῦ οὔτε τὸ Νηπιαγωγεῖο, ἀλλὰ ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῆς οἰκογένειας; Πότε θὰ ἐπιστρέψουμε στὴν Ἑλλάδα ποὺ οἱ λέξεις θὰ ξαναβροῦν τὸ νόημά τους; Μία τάξη λέγεται τάξη, γιατί διαχωρίζει τοὺς κανόνες της ἀπὸ τὴν ἀταξία. Ἐμεῖς πρὸς τὸ παρὸν βλέπουμε μόνο ἀταξία, ἀναρχία καὶ ἀσυδοσία. Ἀπὸ τὴν «κορυφή» ἑνὸς ἀμοραλιστικοῦ κράτους, μέχρι τὴ «βάση» σὲ μεγάλη μερίδα γονιῶν καὶ μαθητῶν. Ἕως πότε; Πόσοι ἐκπαιδευτικοὶ ἀκόμα πρέπει νὰ ραγίσουν ἀπὸ τὴν ἀκύρωση τῆς ὕπαρξής τους;
Εἶναι σὰν νὰ λέει τὸ κράτος ὅτι τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ μία δασκάλα θὰ μαλώσει τοὺς μαθητές της, δικαιοῦται ὁ κάθε κατσαπλιάς γονιὸς νὰ τὴ χτυπήσει καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα «καθαρίζει» τὸ ὑπουργεῖο. Εἶναι σὰν νὰ λέει τὸ κράτος ὅτι ἂν ἕνα σχολεῖο εἶναι προβληματικὸ λόγω παραβατικῶν συμπεριφορῶν, θὰ ἀλλάζουν τὶς διευθύντριες σὰν διαγωνιζόμενες τοῦ Survivor καὶ θὰ ἀνταμειφθεῖ ὅποια ὑπομένει τὰ περισσότερα βασανιστήρια. Εἶναι σὰν νὰ ἀνακοινώνουν σὲ ὁλόκληρη τὴ μαθητικὴ κοινότητα ὅτι ἡ ἀξία τῆς πειθαρχίας πέθανε ὁριστικὰ καὶ τὸ νέο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα θὰ εἶναι ἐπίσημα ὁ νόμος τῆς ζούγκλας.
Φυσικὰ ἡ Διευθύντρια ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ μία ἐπίπληξη γιὰ τὴν ἀπρεπὴ συμπεριφορά της, ἀλλὰ αὐτὸ ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὸ νὰ εὐνοεῖ ἡ πολιτεία τὸ «παιδαγωγικό» ξυλοφόρτωμα τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅπως κάνει ξεδιάντροπα στὶς μέρες μας. Ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα ἐδῶ καὶ χρόνια ἀπευθύνει ἐκκλήσεις προκειμένου νὰ παρθοῦν μέτρα γιὰ τὴν αὐξανόμενη βία κατὰ τοῦ κλάδου τους. Κανεὶς δὲν τοὺς ἀκούει. Ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν, καταφεύγουν στὰ ἀντικαταθλιπτικά, παραιτοῦνται ἢ ἀλλάζουν πόλεις γιὰ νὰ γλιτώσουν. Καὶ ἔρχεται τὸ δικαιωματιστικὸ κατεστημένο μετά, νὰ παίξει τὸν ρόλο τοῦ «ἀπορημένου», κάθε φορὰ ποὺ ἕνας δάσκαλος «σπάει» σὲ αὐτὸ τὸ κρεβάτι τοῦ Προκρούστη. Συνένοχοι ὅλοι, στὴν καταστροφὴ ἑνὸς λειτουργήματος καὶ τελικῶς στὴν ἐπίτευξη τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ μας.
Πότε ἐπιτέλους θὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν «ρόλων» (σεξουαλικῶν, κοινωνικῶν, θεσμικῶν κ.ο.κ) δὲν δικαιοῦσαι νὰ ἀναρωτιέσαι γιατί χάθηκε τὸ σενάριο μιᾶς λειτουργικῆς πολιτείας; Καὶ πότε θὰ ἀσχοληθεῖ κάποιος θεσμικὰ μὲ τὴν πραγματικὴ πρώτη τάξη τῆς ἐκπαίδευσης, ποὺ δὲν εἶναι ἡ Α’ Δημοτικοῦ οὔτε τὸ Νηπιαγωγεῖο, ἀλλὰ ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῆς οἰκογένειας; Πότε θὰ ἐπιστρέψουμε στὴν Ἑλλάδα ποὺ οἱ λέξεις θὰ ξαναβροῦν τὸ νόημά τους; Μία τάξη λέγεται τάξη, γιατί διαχωρίζει τοὺς κανόνες της ἀπὸ τὴν ἀταξία. Ἐμεῖς πρὸς τὸ παρὸν βλέπουμε μόνο ἀταξία, ἀναρχία καὶ ἀσυδοσία. Ἀπὸ τὴν «κορυφή» ἑνὸς ἀμοραλιστικοῦ κράτους, μέχρι τὴ «βάση» σὲ μεγάλη μερίδα γονιῶν καὶ μαθητῶν. Ἕως πότε; Πόσοι ἐκπαιδευτικοὶ ἀκόμα πρέπει νὰ ραγίσουν ἀπὸ τὴν ἀκύρωση τῆς ὕπαρξής τους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου