Ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπίνης φαυλότητος ἐπαναλαμβάνεται σὰν ἕνα μοτίβο τῆς κολάσεως ποὺ βιάζεται νὰ ἀναδύεται ἀπὸ τὰ ἔγκατα, ὅταν ἔρχονται καιροὶ ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταντᾷ χειρότερος καὶ ἀπὸ δαίμονα. Τὰ προγράμματα εὐθανασίας εἶναι ἀκριβῶς ἕνα τέτοιο βάραθρο, θαρρεῖς βγαλμένο ἀπὸ τὶς πιὸ φρικαλέες σκηνὲς τῆς κολάσεως τοῦ Δάντη. Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀπαισιότερη ἄβυσσος ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ζητᾷ νὰ καταβροχθίζει παιδιά: τὴν ἀθωότητά τους, τὸ δικαίωμά τους στὸ φῶς, τὴν ἴδια τὴ ζωή τους.
Στὸ ὑλιστικὸ κράτος ἐξαχρειώσεως ποὺ λέγεται Ὀλλανδία, ὁ θανατονόμος ποὺ ἐφαρμόζεται ἐκεῖ γιὰ 24 ὁλόκληρα χρόνια, ἔφτασε σὲ νέα – πρωτόγνωρα – βάθη σκότους. Ἡ Ὀλλανδία ἦταν ἡ πρώτη χώρα στὸν κόσμο ποὺ τὸ 2002 νομιμοποίησε τὴν εὐθανασία γιὰ ἀσθενεῖς μὲ ἀνίατες ἀσθένειες. Καὶ τώρα γιὰ πρώτη φορὰ στὰ χρονικὰ τῆς χώρας, θανάτωσαν παιδὶ κάτω τῶν 12 ἐτῶν, βάζοντας τέλος... στὴ ζωὴ ἑνὸς δίχρονου βρέφους.
Τὸ ἄμοιρο μωράκι γεννήθηκε πρόωρο, στὴν 26η ἑβδομάδα κυήσεως. Ἀνέπτυξε σοβαρὰ προβλήματα ὑγείας ὅπως: βλάβες στὸν ἐγκέφαλο, σοβαρὴ διαταραχὴ ὄρασης, συσσώρευση βλέννας στοὺς πνεύμονες καὶ ἐπιληπτικὲς κρίσεις ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονταν σὲ κάποια θεραπευτικὴ ἀγωγή.
Οἱ πρῶτοι γιατροὶ ποὺ κλήθηκαν νὰ ἀποφασίσουν ἂν τὸ παιδὶ βρισκόταν σὲ «συνεχῆ ἀνυπόφορη ταλαιπωρία» (ποὺ ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιὰ τὴ διενέργεια εὐθανασίας), ἦταν ἀρνητικοί. Θεώρησαν ὅτι ὑπῆρχε περιθώριο ἐλπίδων νὰ βελτιωθεῖ τὸ μωράκι μὲ ἀνακουφιστικὴ φροντίδα καὶ δοκιμὲς νέων φαρμάκων. Ἐπίσης ἐκτίμησαν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐπιληπτικὲς κρίσεις ἦταν μὲν σοβαρές, ἀλλὰ δὲν ἦταν συνεχείς. Σὲ ἐκείνη τὴ φάση, τὸ ἐνδεχόμενο τῆς εὐθανασίας ἀποκλείστηκε.
Ὁ χρόνος πέρασε, τὸ μωράκι δὲν καλυτέρευσε καὶ ἡ ἁρμόδια ὑπηρεσία ζήτησε δεύτερη ἀξιολόγηση. Ἕνας ἄλλος γιατρὸς ποὺ προφανῶς δὲν διέθετε τὴν ἀνθρωπιὰ τῶν προηγουμένων, ἔκρινε ὡς ἄλλος «θεός» ὅτι τὸ βρέφος βρισκόταν πράγματι σὲ ἀνυπόφορη ταλαιπωρία καὶ συγκέντρωνε τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ θανατωθεῖ. Ὁ φάκελος τοῦ παιδιοῦ ἐξετάστηκε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὶς Ὕστερες Ἐκτρώσεις καὶ τὸν Τερματισμὸ τῆς Ζωῆς σὲ Νεογνὰ καὶ Παιδιά, ἡ ὁποία ἔκρινε ὅτι δὲν ἀναμενόταν βελτίωση. «Παρά ὅλες τὶς ἰατρικὲς καὶ μὴ ἰατρικὲς παρεμβάσεις, οἱ γονεῖς καὶ ὁ γιατρὸς δὲν παρατήρησαν βελτίωση στὴν κατάσταση τοῦ παιδιοῦ καὶ ἦταν πεπεισμένοι ὅτι ὑπέφερε χωρὶς προοπτικὴ ἀνακούφισης», ἀνέφερε ἡ σχετικὴ ἔκθεση.
Ἔτσι, τὸ πράσινο φῶς τῆς ἰατρικῆς δολοφονίας ἄναψε καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπίγονοι τοῦ Ἡρώδη ἀνέβηκαν στὸν θρόνο τῆς «εὐσπλαχνίας» γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴ σφαγή. Τὸ δίχρονο μωράκι ἐκτελέστηκε (ναι, αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ λέξη) μὲ θανατηφόρα ἔνεση, στερούμενο κάθε δικαίωμα ἐλπίδας γιὰ τὴ ζωή του. Πρὶν προλάβει νὰ μάθει ὅτι ἡ μοίρα του σφραγίστηκε ἀπὸ νόμους βρεφοκτονίας καὶ ψυχρὰ πορίσματα γραφιάδων. Πρὶν καταλάβει ὅτι ἡ ἰατρικὴ ποδιά ποὺ τὸ γέννησε, χρησιμεύει καὶ γιὰ ποδιὰ χασάπη ποὺ θὰ βαφεῖ μὲ τὸ αἷμα του. Καὶ κυρίως, πρὶν ἀποκτήσει τὴν ὑποψία δικαιώματος νὰ ἐρωτηθεῖ γιὰ τὸ ἂν θέλει τὴ ζωή του.
Ὁ περιβόητος πολιτισμὸς τοῦ 21ου αἰῶνα ἔφτασε σὲ τέτοιο σημεῖο «προόδου» ποὺ θυμίζει τὸ γνώρισμα κάποιων ζώων νὰ παρατάνε τὰ ἄρρωστα κουτάβια τους γιὰ νὰ πεθάνουν. Καὶ ἂν τὰ ζῶα τὸ κάνουν αὐτὸ καθαρὰ ἀπὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσης, οἱ κοινωνικοὶ δαρβινιστὲς** εἶναι πολὺ χειρότεροι ἀπὸ ζῶα**, γιατὶ δολοφονοῦν τὸν ἀσθενῆ παρότι διαθέτουν (δυνητικῶς) συνείδηση, κριτικὴ σκέψη καὶ ἱκανότητα νὰ ξεχωρίζουν τὸ λάθος ἀπὸ τὸ σωστό. Ὅμως εἴπαμε, ἡ φαυλότης τοῦ ἀνθρώπου ἀκολουθεῖ κύκλους στὸ διάβα τῆς ἱστορίας. Ἡ φύση μας εἶναι προορισμένη νὰ ἀποθηριώνεται, ὅταν ἀπαρνεῖται τὶς αἰώνιες προδιαγραφές της.
Στὸ ὑλιστικὸ κράτος ἐξαχρειώσεως ποὺ λέγεται Ὀλλανδία, ὁ θανατονόμος ποὺ ἐφαρμόζεται ἐκεῖ γιὰ 24 ὁλόκληρα χρόνια, ἔφτασε σὲ νέα – πρωτόγνωρα – βάθη σκότους. Ἡ Ὀλλανδία ἦταν ἡ πρώτη χώρα στὸν κόσμο ποὺ τὸ 2002 νομιμοποίησε τὴν εὐθανασία γιὰ ἀσθενεῖς μὲ ἀνίατες ἀσθένειες. Καὶ τώρα γιὰ πρώτη φορὰ στὰ χρονικὰ τῆς χώρας, θανάτωσαν παιδὶ κάτω τῶν 12 ἐτῶν, βάζοντας τέλος... στὴ ζωὴ ἑνὸς δίχρονου βρέφους.
Τὸ ἄμοιρο μωράκι γεννήθηκε πρόωρο, στὴν 26η ἑβδομάδα κυήσεως. Ἀνέπτυξε σοβαρὰ προβλήματα ὑγείας ὅπως: βλάβες στὸν ἐγκέφαλο, σοβαρὴ διαταραχὴ ὄρασης, συσσώρευση βλέννας στοὺς πνεύμονες καὶ ἐπιληπτικὲς κρίσεις ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονταν σὲ κάποια θεραπευτικὴ ἀγωγή.
Οἱ πρῶτοι γιατροὶ ποὺ κλήθηκαν νὰ ἀποφασίσουν ἂν τὸ παιδὶ βρισκόταν σὲ «συνεχῆ ἀνυπόφορη ταλαιπωρία» (ποὺ ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιὰ τὴ διενέργεια εὐθανασίας), ἦταν ἀρνητικοί. Θεώρησαν ὅτι ὑπῆρχε περιθώριο ἐλπίδων νὰ βελτιωθεῖ τὸ μωράκι μὲ ἀνακουφιστικὴ φροντίδα καὶ δοκιμὲς νέων φαρμάκων. Ἐπίσης ἐκτίμησαν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐπιληπτικὲς κρίσεις ἦταν μὲν σοβαρές, ἀλλὰ δὲν ἦταν συνεχείς. Σὲ ἐκείνη τὴ φάση, τὸ ἐνδεχόμενο τῆς εὐθανασίας ἀποκλείστηκε.
Ὁ χρόνος πέρασε, τὸ μωράκι δὲν καλυτέρευσε καὶ ἡ ἁρμόδια ὑπηρεσία ζήτησε δεύτερη ἀξιολόγηση. Ἕνας ἄλλος γιατρὸς ποὺ προφανῶς δὲν διέθετε τὴν ἀνθρωπιὰ τῶν προηγουμένων, ἔκρινε ὡς ἄλλος «θεός» ὅτι τὸ βρέφος βρισκόταν πράγματι σὲ ἀνυπόφορη ταλαιπωρία καὶ συγκέντρωνε τὶς προϋποθέσεις γιὰ νὰ θανατωθεῖ. Ὁ φάκελος τοῦ παιδιοῦ ἐξετάστηκε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὶς Ὕστερες Ἐκτρώσεις καὶ τὸν Τερματισμὸ τῆς Ζωῆς σὲ Νεογνὰ καὶ Παιδιά, ἡ ὁποία ἔκρινε ὅτι δὲν ἀναμενόταν βελτίωση. «Παρά ὅλες τὶς ἰατρικὲς καὶ μὴ ἰατρικὲς παρεμβάσεις, οἱ γονεῖς καὶ ὁ γιατρὸς δὲν παρατήρησαν βελτίωση στὴν κατάσταση τοῦ παιδιοῦ καὶ ἦταν πεπεισμένοι ὅτι ὑπέφερε χωρὶς προοπτικὴ ἀνακούφισης», ἀνέφερε ἡ σχετικὴ ἔκθεση.
Ἔτσι, τὸ πράσινο φῶς τῆς ἰατρικῆς δολοφονίας ἄναψε καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπίγονοι τοῦ Ἡρώδη ἀνέβηκαν στὸν θρόνο τῆς «εὐσπλαχνίας» γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴ σφαγή. Τὸ δίχρονο μωράκι ἐκτελέστηκε (ναι, αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ λέξη) μὲ θανατηφόρα ἔνεση, στερούμενο κάθε δικαίωμα ἐλπίδας γιὰ τὴ ζωή του. Πρὶν προλάβει νὰ μάθει ὅτι ἡ μοίρα του σφραγίστηκε ἀπὸ νόμους βρεφοκτονίας καὶ ψυχρὰ πορίσματα γραφιάδων. Πρὶν καταλάβει ὅτι ἡ ἰατρικὴ ποδιά ποὺ τὸ γέννησε, χρησιμεύει καὶ γιὰ ποδιὰ χασάπη ποὺ θὰ βαφεῖ μὲ τὸ αἷμα του. Καὶ κυρίως, πρὶν ἀποκτήσει τὴν ὑποψία δικαιώματος νὰ ἐρωτηθεῖ γιὰ τὸ ἂν θέλει τὴ ζωή του.
Ὁ περιβόητος πολιτισμὸς τοῦ 21ου αἰῶνα ἔφτασε σὲ τέτοιο σημεῖο «προόδου» ποὺ θυμίζει τὸ γνώρισμα κάποιων ζώων νὰ παρατάνε τὰ ἄρρωστα κουτάβια τους γιὰ νὰ πεθάνουν. Καὶ ἂν τὰ ζῶα τὸ κάνουν αὐτὸ καθαρὰ ἀπὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσης, οἱ κοινωνικοὶ δαρβινιστὲς** εἶναι πολὺ χειρότεροι ἀπὸ ζῶα**, γιατὶ δολοφονοῦν τὸν ἀσθενῆ παρότι διαθέτουν (δυνητικῶς) συνείδηση, κριτικὴ σκέψη καὶ ἱκανότητα νὰ ξεχωρίζουν τὸ λάθος ἀπὸ τὸ σωστό. Ὅμως εἴπαμε, ἡ φαυλότης τοῦ ἀνθρώπου ἀκολουθεῖ κύκλους στὸ διάβα τῆς ἱστορίας. Ἡ φύση μας εἶναι προορισμένη νὰ ἀποθηριώνεται, ὅταν ἀπαρνεῖται τὶς αἰώνιες προδιαγραφές της.
Ἀναβιωτὲς τοῦ Γ' Ράιχ
Οἱ κτηνωδίες ποὺ σήμερα παρατηροῦνται στὴν Ὀλλανδία, τὸ Βέλγιο, τὸν Καναδᾶ καὶ ἄλλες χῶρες ποὺ ἔχουν θεσπίσει ἀνθρωπιστικὸ «Καιάδα», ὑπῆρξαν βασικὸ μέρος τοῦ προγράμματος τῶν Ναζὶ γιὰ τὶς γεννήσεις, πρὶν 86 χρόνια. Στα πλαίσια τοῦ βιολογικοῦ ἐξευγενισμοῦ τῆς «ἀρίας φυλῆς», οἱ Ναζὶ δημιούργησαν τὸ «Πρόγραμμα Εὐθανασίας Παιδιῶν» (Kinder-Euthanasie). Στόχος του, ἡ κρατικὴ διαδικασία διαλογῆς παιδιῶν καὶ θανάτωσης ὅσων δὲν πληροῦσαν τὰ κριτήρια τῆς εὐγονικῆς οὐτοπίας τοῦ Τρίτου Ράιχ.
Στὶς 18 Αὐγούστου τοῦ 1939 τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν τοῦ Ράιχ παρέδωσε μιὰ «αὐστηρῶς ἐμπιστευτικὴ διαταγή» στὰ μαιευτήρια καὶ τὶς παιδιατρικὲς κλινικές. Ἰατρικὲς ἐπιτροπὲς ἔπρεπε νὰ ἐξετάζουν νεογέννητα καὶ παιδιὰ κάτω τῶν 3 ἐτῶν, ἂν πάσχουν ἀπὸ νοητικὴ στέρηση, σύνδρομο Down, τύφλωση, κώφωση, μικροκεφαλία ἢ ὑδροκεφαλία, δυσπλασίες ἄκρων, μυοσκελετικὰ ἐλαττώματα ἢ ἐγκεφαλικὴ παράλυση. Ἂν διαπιστωνόταν κάτι ἀπὸ αὐτά, τὸ παιδὶ καταγραφόταν σὲ λίστα θανάτωσης, ὡς «ἀνάξιο βίου».
Τὸ ναζιστικὸ καθεστὼς ἐνθάρρυνε τοὺς γονεῖς νὰ στείλουν τὰ ἀνάπηρα παιδιά τους στὶς παιδιατρικὲς κλινικές, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ λάμβαναν εἰδικὴ ἰατρικὴ φροντίδα καὶ πρόσβαση σὲ καινοτόμες θεραπείες. Οἱ κλινικὲς γέμιζαν μὲ ἀθῶα ἀγγελουδάκια ποὺ οἱ οἰκογένειές τους δὲν εἶχαν ἰδέα ὅτι παραδόθηκαν στὸ στόμα τοῦ τέρατος. Λίγο καιρὸ ἀργότερα οἱ γονεῖς λάμβαναν ἕνα κρατικὸ ἔγγραφο ὅπου τὸ Ράιχ τοὺς ἐνημέρωνε ὅτι τὸ παιδί τους «πέθανε ξαφνικά», δήθεν ἀπὸ ἐπιπλοκὲς τῶν προβλημάτων ὑγείας ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔπασχε.
Ὅσοι ὑποψιάζονταν τὸ κακὸ ποὺ συνέβαινε, σιώπαιναν ὑπὸ τὸ μιλιταριστικὸ καθεστὼς τρόμου. Ἄλλοι γονεῖς, εἶχαν ὑποστεῖ τέτοια πλύση ἐγκεφάλου, ποὺ ἀπάλυναν τὸν πόνο τῆς ἀπώλειας μὲ τὴ διεστραμμένη προπαγάνδα ὅτι ὁ θάνατος τοῦ παιδιοῦ τους, συνεισέφερε στὴν ἐνδυνάμωση τοῦ Ράιχ.
Περισσότερα ἀπὸ 10.000 (κατὰ ἄλλους ἱστορικοὺς ἕως καὶ 50.000) βρέφη καὶ παιδιὰ δολοφονήθηκαν στὶς κλινικὲς τοῦ θανάτου. Τὸ πρόγραμμα διευρύνθηκε σταδιακὰ σὲ παιδιὰ καὶ ἐφήβους ἕως 17 ἐτῶν, ὁδηγώντας στὴν τελικὴ φάση του στὸ φρικιαστικὸ σχέδιο T4 (Aktion T4) μὲ μαζικὲς ἐκτελέσεις ἐνηλίκων ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ νοητικὰ καὶ κινητικὰ προβλήματα.
Στα ἰατρικὰ συνέδρια τῶν Ναζὶ χρησιμοποιεῖτο εὐρέως ὁ ὅρος «Ganz Ballastexistenzen», ποὺ σήμαινε «ἐξ ὁλοκλήρου ὑπάρξεις - βαρίδια» καὶ σὲ γνωματεύσεις γιατρῶν ποὺ ὑπέγραφαν τὴν καταδίκη παιδιῶν, ἦταν συχνὴ ἡ ἀναφορά: «δὲν ὑφίσταται καμία οἰκονομικὴ ἀξία στὴ συνέχιση αὐτῆς τῆς ζωῆς».
Ἡ Ὀλλανδία ὡς «ἄξιος» συνεχιστὴς αὐτῆς τῆς θηριωδίας, δείχνει πρὸς τὰ ποῦ κατευθύνεται ἡ ὑπόθεση. Ἡ ἀσταμάτητη γενοκτονία ἀγέννητων παιδιῶν περνᾷ σὲ φάση ἐξολόθρευσης καὶ τῶν γεννημένων Σὲ μιὰ διεστραμμένη ἐποχὴ ὅπου τὸ παιδὶ ἔχει δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει 100 σεξουαλικὲς «ταυτότητες», ἀλλὰ δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ γλιτώσει τὴν ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεσή του.
sportime
Στὶς 18 Αὐγούστου τοῦ 1939 τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν τοῦ Ράιχ παρέδωσε μιὰ «αὐστηρῶς ἐμπιστευτικὴ διαταγή» στὰ μαιευτήρια καὶ τὶς παιδιατρικὲς κλινικές. Ἰατρικὲς ἐπιτροπὲς ἔπρεπε νὰ ἐξετάζουν νεογέννητα καὶ παιδιὰ κάτω τῶν 3 ἐτῶν, ἂν πάσχουν ἀπὸ νοητικὴ στέρηση, σύνδρομο Down, τύφλωση, κώφωση, μικροκεφαλία ἢ ὑδροκεφαλία, δυσπλασίες ἄκρων, μυοσκελετικὰ ἐλαττώματα ἢ ἐγκεφαλικὴ παράλυση. Ἂν διαπιστωνόταν κάτι ἀπὸ αὐτά, τὸ παιδὶ καταγραφόταν σὲ λίστα θανάτωσης, ὡς «ἀνάξιο βίου».
Τὸ ναζιστικὸ καθεστὼς ἐνθάρρυνε τοὺς γονεῖς νὰ στείλουν τὰ ἀνάπηρα παιδιά τους στὶς παιδιατρικὲς κλινικές, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ λάμβαναν εἰδικὴ ἰατρικὴ φροντίδα καὶ πρόσβαση σὲ καινοτόμες θεραπείες. Οἱ κλινικὲς γέμιζαν μὲ ἀθῶα ἀγγελουδάκια ποὺ οἱ οἰκογένειές τους δὲν εἶχαν ἰδέα ὅτι παραδόθηκαν στὸ στόμα τοῦ τέρατος. Λίγο καιρὸ ἀργότερα οἱ γονεῖς λάμβαναν ἕνα κρατικὸ ἔγγραφο ὅπου τὸ Ράιχ τοὺς ἐνημέρωνε ὅτι τὸ παιδί τους «πέθανε ξαφνικά», δήθεν ἀπὸ ἐπιπλοκὲς τῶν προβλημάτων ὑγείας ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔπασχε.
Ὅσοι ὑποψιάζονταν τὸ κακὸ ποὺ συνέβαινε, σιώπαιναν ὑπὸ τὸ μιλιταριστικὸ καθεστὼς τρόμου. Ἄλλοι γονεῖς, εἶχαν ὑποστεῖ τέτοια πλύση ἐγκεφάλου, ποὺ ἀπάλυναν τὸν πόνο τῆς ἀπώλειας μὲ τὴ διεστραμμένη προπαγάνδα ὅτι ὁ θάνατος τοῦ παιδιοῦ τους, συνεισέφερε στὴν ἐνδυνάμωση τοῦ Ράιχ.
Περισσότερα ἀπὸ 10.000 (κατὰ ἄλλους ἱστορικοὺς ἕως καὶ 50.000) βρέφη καὶ παιδιὰ δολοφονήθηκαν στὶς κλινικὲς τοῦ θανάτου. Τὸ πρόγραμμα διευρύνθηκε σταδιακὰ σὲ παιδιὰ καὶ ἐφήβους ἕως 17 ἐτῶν, ὁδηγώντας στὴν τελικὴ φάση του στὸ φρικιαστικὸ σχέδιο T4 (Aktion T4) μὲ μαζικὲς ἐκτελέσεις ἐνηλίκων ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ νοητικὰ καὶ κινητικὰ προβλήματα.
Στα ἰατρικὰ συνέδρια τῶν Ναζὶ χρησιμοποιεῖτο εὐρέως ὁ ὅρος «Ganz Ballastexistenzen», ποὺ σήμαινε «ἐξ ὁλοκλήρου ὑπάρξεις - βαρίδια» καὶ σὲ γνωματεύσεις γιατρῶν ποὺ ὑπέγραφαν τὴν καταδίκη παιδιῶν, ἦταν συχνὴ ἡ ἀναφορά: «δὲν ὑφίσταται καμία οἰκονομικὴ ἀξία στὴ συνέχιση αὐτῆς τῆς ζωῆς».
Ἡ Ὀλλανδία ὡς «ἄξιος» συνεχιστὴς αὐτῆς τῆς θηριωδίας, δείχνει πρὸς τὰ ποῦ κατευθύνεται ἡ ὑπόθεση. Ἡ ἀσταμάτητη γενοκτονία ἀγέννητων παιδιῶν περνᾷ σὲ φάση ἐξολόθρευσης καὶ τῶν γεννημένων Σὲ μιὰ διεστραμμένη ἐποχὴ ὅπου τὸ παιδὶ ἔχει δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει 100 σεξουαλικὲς «ταυτότητες», ἀλλὰ δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ γλιτώσει τὴν ἐν ψυχρῷ ἐκτέλεσή του.
sportime
ΒΡΩΜΕΡΗ ΠΟΡΝΗ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΣΑΙ ΕΥΡΩΠΗ!!!!!!!!!!!!!!! ΞΕΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή