Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ι΄, 16 - 21
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 18 Ὀκτωβρίου τοῦ 2009.
Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο ἀναγιγνώσκεται τιμητικῶς πὼς γιὰ τὴν γιορτὴ τοῦ Ἁγίου καὶ Ἀποστόλου Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ ποὺ γιορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι περιγράφει τὸ ἦθος τὸ ἀποστολικό. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω – καὶ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία γιὰ τὶς ἑρμηνευτικὲς δυνατότητες καὶ προοπτικὲς αὐτῆς τῆς περικοπῆς – ὅτι τὴν ἴδια περικοπὴ διαβάζουμε στὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων. Αὐτὸ ὑπάρχει σὰν μιὰ σπουδαία δυνατότητα κατανοήσεως καὶ συσχετίσεως τοῦ ἀποστολικοῦ ἤθους μὲ τὸ ἦθος τῶν Ἀγγέλων.
Καὶ ἔτσι θὰ καταλάβουμε τὴν περικοπή. Εἶναι οἱ Ἄγγελοι εἶναι οὐράνιες δυνάμεις ποὺ διακονοῦν καὶ λειτουργοῦν τὸν Θεό. Τὸν διακονοῦν στέλνοντας σὲ ἐμᾶς τὰ μηνύματά Του καὶ ταυτόχρονα Τὸν λειτουργοῦν. Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς τὸ ἴδιο πρᾶγμα κάνουν ἀκριβῶς: γίνονται ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεό. Καὶ φυσικὰ ἡ προοπτικὴ τοῦ κειμένου ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας ἀνοίγει αὐτὸν τὸ δρόμο ποὺ εἶναι τὸ ἦθος τὸ ἀγγελικὸ καὶ τὸ ἀποστολικὸ στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας. Ἀκριβῶς αὐτὸ νὰ δοῦμε γιατί... ἡ ἐπέκταση πιὰ τοῦ ἤθους τοῦ ἀγγελικοῦ καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας μᾶς ἀφορᾶ καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει πάρα πολύ, γιατί καὶ ἐμεῖς κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο πρέπει νὰ λειτουργήσουμε.
Τί λέει ὁ Χριστός μας τώρα, ὁμιλῶντας στοὺς μαθητές Του; Ξεκινάει μὲ μιὰ φράση ποὺ δηλώνει τὴν ἑνότητα ποὺ ἔχει μαζί τους καὶ τὴν ἑνότητα ποὺ ἔχει μὲ τὸν Πατέρα Του. Λέει, ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ποὺ ἐσεῖς τί ὁμιλεῖτε καὶ λέτε; λέτε τὸ λόγο μου, ἐμένα ἀκούει. Καὶ ὅποιος δὲν ἀκούει ἐμένα, δὲν ἀκούει τὸν Πατέρα μου. Βλέπετε ὑπάρχει μιὰ ἄμεση σχέση ἑνότητας. Ἑνότητας καὶ ὑπακοῆς τῶν Μαθητῶν (:«ἀκούω», «ὑπακούω») καὶ ταυτόχρονα ἑνότητας καὶ ὑπακοῆς τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα. Δηλαδὴ τὰ πάντα, ὅλα, ἀνάγονται μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἁγίας Τριάδας. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἑνότητα, ὑπάρχει ἀγάπη καί, ἀφοῦ ὑπάρχει αὐτὸ ἐκεῖ, ἔτσι εἶναι ὁ Θεός. Αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸ δίνει σὲ ἐμᾶς σὰν δῶρο καὶ ἀποκτοῦμε μὲ Ἐκεῖνον καὶ ὅλοι μας αὐτὴν τὴν ἑνότητα τὴν Τριαδική. Ὑπάρχει ἀγάπη καὶ ἑνότητα. Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἑνότητα πιὰ μποροῦμε νὰ λειτουργήσουμε τὸ πρῶτο βῆμα τὸ ἀποστολικό.
Καὶ γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ ἔχεις αὐτὴ τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἀγάπη πρέπει νὰ ξεπεράσεις τὰ πάθη σου. Ἄρα δίνεις μιὰ μάχη μὲ τὰ πάθη σου. Καὶ στέλνει ὁ Χριστὸς Ἀποστόλους Του, καὶ ἐμᾶς ὅλους, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐκφράσουμε στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου τὴ φωνή Του καὶ τὸ ἦθος Του καὶ τὸ ὅ,τι εἶναι Ἐκεῖνος. Καὶ αὐτὴ εἶναι ὀφειλή μας μας καὶ τὸ καθῆκον μας: ὅπως στέλνει τοὺς Μαθητές Του καὶ στέλνει καὶ ἐμᾶς. Καὶ πᾶνε οἱ Μαθητές Του καὶ χαίρονται ὅταν βλέπουνε ποὺ τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ αὐτούς.
Καὶ πᾶνε χαρούμενοι καὶ λένε στὸν Χριστό: Ξέρεις, τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ ἐμᾶς. Πολὺ μεγάλη ἱστορία. Σάμπως καὶ ἔκαναν κάτι ἰδιαίτερο οἱ Μαθητές; Ἁπλῶς ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ καὶ ἀκολούθησαν τὶς πρῶτες διδαχές Του. Γιατί τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ αὐτούς; Καὶ ὁ Χριστὸς ἀπαντάει: Μὴ χαίρεστε γιὰ αὐτό, λέει. Γιὰ αὐτὸ νὰ μὴ χαίρεστε. Νὰ χαίρεστε γιατί τὰ ὀνόματά σας γράφτηκαν στὸν οὐρανό. Νίκησαν τὰ δαιμόνια καὶ τὰ δαιμόνια σὲ αὐτοὺς ὑποτάσσονται, γιατί πρῶτα νίκησαν τὰ πάθη τους. Καὶ ἐπειδὴ νίκησαν τὰ πάθη τους ἀπέκτησαν ἦθος χριστοειδὲς καὶ θεοειδὲς πάνω στὸν κόσμο. Εἶναι σὰν τὸν Θεό.
Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη νικάει ὁτιδήποτε καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς καὶ ἡ κόλαση τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ παρουσία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ νίκη πάνω στὰ πάθη τοὺς κάνει νὰ νικήσουν καὶ τὰ δαιμόνια! Δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο διακόνημα καὶ ἀνεξάρτητο ἐπίτευγμα νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὅποιος στρέφεται στὸν Χριστό, ὅποιος ἀγαπάει, εἶναι Ἀγάπη, ὅποιος γίνεται σὰν τὸν Χριστό, σὰν τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἔχει ἑνότητα, νικάει ὁτιδήποτε κακό. Δὲν εἶναι μιὰ ἰδιαίτερη πάλη καὶ μιὰ ἀγωνία. Γι’ αὐτὸ νὰ χαίρεστε λοιπόν! Γιατί νικήσατε τὰ πάθη σας καί, μέσα ἀπὸ τὴ νίκη τῶν παθῶν, γράφονται τὰ ὀνόματα σᾶς στὸν οὐρανό.
Καὶ φυσικὰ προσθέτει ὁ Χριστὸς μετὰ λέγοντας – στοὺς Μαθητές Του τὸ λέει, ἀλλὰ μὲ τὸ δικό Του τρόπο στρεφόμενος στὸν Πατέρα του – γιὰ νὰ προσδιορίσει ὁριστικὰ αὐτὸ τὸ ἦθος τὸ ἀποστολικό, τὸ ὁποῖο περνάει στὸ πρόσωπό μας καὶ στὴ ζωή μας. Κάνει μιὰ σύντομη προσευχὴ στὸ τέλος καὶ λέει: Σ’ εὐχαριστῶ, Πατέρα μου, γιατί αὐτὰ δὲν τὰ ἔμαθες καὶ δὲν τὰ ἔδειξες στοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς συνετοὺς τοῦ κόσμου αὐτοῦ, δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἐγωιστές, καὶ προσπαθοῦν τὸν κόσμο νὰ τὸν κυβερνήσουνε ὄχι μὲ τὴν ἑνότητα, ὄχι μὲ τὴν ἀγάπη, ὄχι μὲ τὸ ἦθος τὸ τριαδολογικό, ἀλλὰ πᾶνε νὰ νικήσουνε τὰ δαιμόνια μὲ τὰ δαιμόνια, ὄντες δαίμονες. Καὶ λέει: Εὐχαριστῶ, Πατέρα μου, γιατί σὲ αὐτοὺς τοὺς συνετοὺς καὶ τοὺς φρονίμους – δηλαδὴ τοὺς ἐγωιστὲς τοῦ κόσμου – δὲν τοὺς τὰ ἔδειξες αὐτὰ τὰ πράγματα. Καὶ σὲ ποιούς τὰ ἔδειξες; Στὰ νήπια, δηλαδὴ στοὺς ταπεινούς. Καὶ μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ «νηπιότητα», σὲ μιὰ κάθαρση στὸν παθῶν, μιὰ ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας τῆς ζωῆς μας. Ὅπου τὸ κάθε τι δαιμονιῶδες, τὸ ὁποῖο δὲν ἐκφράζει ἀγάπη καὶ ἑνότητα, καταλύει τὸν κόσμο καὶ τὸν διαλύει. Καὶ τότε γινόμαστε νήπιοι. Καὶ τότε προσομοιάζουμε, κατὰ Χάριν, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε προσομοιάζουμε καὶ στὶς Οὐράνιες Δυνάμεις καὶ στοὺς Ἀποστόλους καὶ στὸν σήμερα τιμώμενο Ἀπόστολο.
Ἄρα τὸ κείμενο ποὺ ἀκούσαμε εἶναι συγκλονιστικό, γιατί ἀφορᾶ τὸν βηματισμὸ τῆς ζωῆς μας. Καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ· δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ ἦθος του τί κάνουμε ἐμεῖς, εἶναι τὸ τί ἀφήνουμε στὰ γύρω μας. Τὸ τί πατήματα, τὸ τί ἴχνη ἀφήνουμε στὸ περιβάλλον μας. Μπαίνει ἕνα ἦθος ἀποστολικό, ἀγαπητικό, ἑνότητας, νίκης κατὰ τῶν δαιμόνων (ποὺ σημαίνει νίκη κατὰ τῶν παθῶν); Ἢ μπαίνουμε στὸν κόσμο, ὡς δῆθεν ἔξυπνοι καὶ συνετοὶ καὶ φρόνιμοι, γιὰ νὰ κερδίσουμε μὲ τὰ δικά μας ἐπιτεύγματα καὶ τὸν ἐγωισμό μας τὸν κόσμο; Καὶ ἐδῶ ὅλα καταλύονται καὶ ἐδῶ ὁ Χριστὸς καλεῖ ὅλους μας σὲ μιὰ «νηπιότητα».
Τιμοῦμε λοιπὸν σήμερα τὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ. Ταυτόχρονα ἔμμεσα τιμήσαμε τοὺς Ἀγγέλους. Ταυτόχρονα, ἔμμεσα καὶ ἄμεσα, τιμοῦμε ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀπέκτησαν αὐτή την «νηπιότητα» καὶ ταυτόχρονα ἀνοίγουμε μιὰ ἄλλη προοπτικὴ στὸν κόσμο. Τὴν προοπτικὴ ποὺ ἡ φωνή μας νὰ γίνει ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Τὰ πατήματά μας νὰ γίνουν πατήματα τοῦ Θεοῦ πάνω στὸν κόσμο. Καὶ ἡ παρουσία μας νὰ γίνει ἡ παρουσία Ἀποστόλου.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Καὶ ἔτσι θὰ καταλάβουμε τὴν περικοπή. Εἶναι οἱ Ἄγγελοι εἶναι οὐράνιες δυνάμεις ποὺ διακονοῦν καὶ λειτουργοῦν τὸν Θεό. Τὸν διακονοῦν στέλνοντας σὲ ἐμᾶς τὰ μηνύματά Του καὶ ταυτόχρονα Τὸν λειτουργοῦν. Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς τὸ ἴδιο πρᾶγμα κάνουν ἀκριβῶς: γίνονται ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεό. Καὶ φυσικὰ ἡ προοπτικὴ τοῦ κειμένου ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας ἀνοίγει αὐτὸν τὸ δρόμο ποὺ εἶναι τὸ ἦθος τὸ ἀγγελικὸ καὶ τὸ ἀποστολικὸ στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας. Ἀκριβῶς αὐτὸ νὰ δοῦμε γιατί... ἡ ἐπέκταση πιὰ τοῦ ἤθους τοῦ ἀγγελικοῦ καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας μᾶς ἀφορᾶ καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει πάρα πολύ, γιατί καὶ ἐμεῖς κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο πρέπει νὰ λειτουργήσουμε.
Τί λέει ὁ Χριστός μας τώρα, ὁμιλῶντας στοὺς μαθητές Του; Ξεκινάει μὲ μιὰ φράση ποὺ δηλώνει τὴν ἑνότητα ποὺ ἔχει μαζί τους καὶ τὴν ἑνότητα ποὺ ἔχει μὲ τὸν Πατέρα Του. Λέει, ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ποὺ ἐσεῖς τί ὁμιλεῖτε καὶ λέτε; λέτε τὸ λόγο μου, ἐμένα ἀκούει. Καὶ ὅποιος δὲν ἀκούει ἐμένα, δὲν ἀκούει τὸν Πατέρα μου. Βλέπετε ὑπάρχει μιὰ ἄμεση σχέση ἑνότητας. Ἑνότητας καὶ ὑπακοῆς τῶν Μαθητῶν (:«ἀκούω», «ὑπακούω») καὶ ταυτόχρονα ἑνότητας καὶ ὑπακοῆς τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα. Δηλαδὴ τὰ πάντα, ὅλα, ἀνάγονται μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἁγίας Τριάδας. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἑνότητα, ὑπάρχει ἀγάπη καί, ἀφοῦ ὑπάρχει αὐτὸ ἐκεῖ, ἔτσι εἶναι ὁ Θεός. Αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸ δίνει σὲ ἐμᾶς σὰν δῶρο καὶ ἀποκτοῦμε μὲ Ἐκεῖνον καὶ ὅλοι μας αὐτὴν τὴν ἑνότητα τὴν Τριαδική. Ὑπάρχει ἀγάπη καὶ ἑνότητα. Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἑνότητα πιὰ μποροῦμε νὰ λειτουργήσουμε τὸ πρῶτο βῆμα τὸ ἀποστολικό.
Καὶ γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ ἔχεις αὐτὴ τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἀγάπη πρέπει νὰ ξεπεράσεις τὰ πάθη σου. Ἄρα δίνεις μιὰ μάχη μὲ τὰ πάθη σου. Καὶ στέλνει ὁ Χριστὸς Ἀποστόλους Του, καὶ ἐμᾶς ὅλους, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐκφράσουμε στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου τὴ φωνή Του καὶ τὸ ἦθος Του καὶ τὸ ὅ,τι εἶναι Ἐκεῖνος. Καὶ αὐτὴ εἶναι ὀφειλή μας μας καὶ τὸ καθῆκον μας: ὅπως στέλνει τοὺς Μαθητές Του καὶ στέλνει καὶ ἐμᾶς. Καὶ πᾶνε οἱ Μαθητές Του καὶ χαίρονται ὅταν βλέπουνε ποὺ τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ αὐτούς.
Καὶ πᾶνε χαρούμενοι καὶ λένε στὸν Χριστό: Ξέρεις, τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ ἐμᾶς. Πολὺ μεγάλη ἱστορία. Σάμπως καὶ ἔκαναν κάτι ἰδιαίτερο οἱ Μαθητές; Ἁπλῶς ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ καὶ ἀκολούθησαν τὶς πρῶτες διδαχές Του. Γιατί τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σὲ αὐτούς; Καὶ ὁ Χριστὸς ἀπαντάει: Μὴ χαίρεστε γιὰ αὐτό, λέει. Γιὰ αὐτὸ νὰ μὴ χαίρεστε. Νὰ χαίρεστε γιατί τὰ ὀνόματά σας γράφτηκαν στὸν οὐρανό. Νίκησαν τὰ δαιμόνια καὶ τὰ δαιμόνια σὲ αὐτοὺς ὑποτάσσονται, γιατί πρῶτα νίκησαν τὰ πάθη τους. Καὶ ἐπειδὴ νίκησαν τὰ πάθη τους ἀπέκτησαν ἦθος χριστοειδὲς καὶ θεοειδὲς πάνω στὸν κόσμο. Εἶναι σὰν τὸν Θεό.
Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη νικάει ὁτιδήποτε καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς καὶ ἡ κόλαση τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ παρουσία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ νίκη πάνω στὰ πάθη τοὺς κάνει νὰ νικήσουν καὶ τὰ δαιμόνια! Δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο διακόνημα καὶ ἀνεξάρτητο ἐπίτευγμα νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὅποιος στρέφεται στὸν Χριστό, ὅποιος ἀγαπάει, εἶναι Ἀγάπη, ὅποιος γίνεται σὰν τὸν Χριστό, σὰν τὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἔχει ἑνότητα, νικάει ὁτιδήποτε κακό. Δὲν εἶναι μιὰ ἰδιαίτερη πάλη καὶ μιὰ ἀγωνία. Γι’ αὐτὸ νὰ χαίρεστε λοιπόν! Γιατί νικήσατε τὰ πάθη σας καί, μέσα ἀπὸ τὴ νίκη τῶν παθῶν, γράφονται τὰ ὀνόματα σᾶς στὸν οὐρανό.
Καὶ φυσικὰ προσθέτει ὁ Χριστὸς μετὰ λέγοντας – στοὺς Μαθητές Του τὸ λέει, ἀλλὰ μὲ τὸ δικό Του τρόπο στρεφόμενος στὸν Πατέρα του – γιὰ νὰ προσδιορίσει ὁριστικὰ αὐτὸ τὸ ἦθος τὸ ἀποστολικό, τὸ ὁποῖο περνάει στὸ πρόσωπό μας καὶ στὴ ζωή μας. Κάνει μιὰ σύντομη προσευχὴ στὸ τέλος καὶ λέει: Σ’ εὐχαριστῶ, Πατέρα μου, γιατί αὐτὰ δὲν τὰ ἔμαθες καὶ δὲν τὰ ἔδειξες στοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς συνετοὺς τοῦ κόσμου αὐτοῦ, δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἐγωιστές, καὶ προσπαθοῦν τὸν κόσμο νὰ τὸν κυβερνήσουνε ὄχι μὲ τὴν ἑνότητα, ὄχι μὲ τὴν ἀγάπη, ὄχι μὲ τὸ ἦθος τὸ τριαδολογικό, ἀλλὰ πᾶνε νὰ νικήσουνε τὰ δαιμόνια μὲ τὰ δαιμόνια, ὄντες δαίμονες. Καὶ λέει: Εὐχαριστῶ, Πατέρα μου, γιατί σὲ αὐτοὺς τοὺς συνετοὺς καὶ τοὺς φρονίμους – δηλαδὴ τοὺς ἐγωιστὲς τοῦ κόσμου – δὲν τοὺς τὰ ἔδειξες αὐτὰ τὰ πράγματα. Καὶ σὲ ποιούς τὰ ἔδειξες; Στὰ νήπια, δηλαδὴ στοὺς ταπεινούς. Καὶ μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ «νηπιότητα», σὲ μιὰ κάθαρση στὸν παθῶν, μιὰ ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας τῆς ζωῆς μας. Ὅπου τὸ κάθε τι δαιμονιῶδες, τὸ ὁποῖο δὲν ἐκφράζει ἀγάπη καὶ ἑνότητα, καταλύει τὸν κόσμο καὶ τὸν διαλύει. Καὶ τότε γινόμαστε νήπιοι. Καὶ τότε προσομοιάζουμε, κατὰ Χάριν, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε προσομοιάζουμε καὶ στὶς Οὐράνιες Δυνάμεις καὶ στοὺς Ἀποστόλους καὶ στὸν σήμερα τιμώμενο Ἀπόστολο.
Ἄρα τὸ κείμενο ποὺ ἀκούσαμε εἶναι συγκλονιστικό, γιατί ἀφορᾶ τὸν βηματισμὸ τῆς ζωῆς μας. Καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ· δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ ἦθος του τί κάνουμε ἐμεῖς, εἶναι τὸ τί ἀφήνουμε στὰ γύρω μας. Τὸ τί πατήματα, τὸ τί ἴχνη ἀφήνουμε στὸ περιβάλλον μας. Μπαίνει ἕνα ἦθος ἀποστολικό, ἀγαπητικό, ἑνότητας, νίκης κατὰ τῶν δαιμόνων (ποὺ σημαίνει νίκη κατὰ τῶν παθῶν); Ἢ μπαίνουμε στὸν κόσμο, ὡς δῆθεν ἔξυπνοι καὶ συνετοὶ καὶ φρόνιμοι, γιὰ νὰ κερδίσουμε μὲ τὰ δικά μας ἐπιτεύγματα καὶ τὸν ἐγωισμό μας τὸν κόσμο; Καὶ ἐδῶ ὅλα καταλύονται καὶ ἐδῶ ὁ Χριστὸς καλεῖ ὅλους μας σὲ μιὰ «νηπιότητα».
Τιμοῦμε λοιπὸν σήμερα τὸν Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ. Ταυτόχρονα ἔμμεσα τιμήσαμε τοὺς Ἀγγέλους. Ταυτόχρονα, ἔμμεσα καὶ ἄμεσα, τιμοῦμε ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀπέκτησαν αὐτή την «νηπιότητα» καὶ ταυτόχρονα ἀνοίγουμε μιὰ ἄλλη προοπτικὴ στὸν κόσμο. Τὴν προοπτικὴ ποὺ ἡ φωνή μας νὰ γίνει ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Τὰ πατήματά μας νὰ γίνουν πατήματα τοῦ Θεοῦ πάνω στὸν κόσμο. Καὶ ἡ παρουσία μας νὰ γίνει ἡ παρουσία Ἀποστόλου.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου