Νὰ λοιπὸν ποὺ τὸ γένος τὸ ὁποῖο φωταγώγησε τὴν οἰκουμένη μὲ τὸ φέγγος τῶν γραμμάτων καὶ τῶν ἐπιστημῶν, ἔφτασε σήμερα νὰ βουλιάζει στὸ σκότος τοῦ λειτουργικοῦ ἀναλφαβητισμοῦ. Δηλαδὴ τῆς ἀνικανότητας γιὰ βασικὲς δεξιότητες ἀνάγνωσης, γραφῆς καὶ κατανόησης κειμένου. Νοητικὴ ἀφασία. Μὲ μία λέξη; Ἀποβλάκωση!
Σύμφωνα μὲ τὰ συνταρακτικὰ στοιχεῖα τοῦ ΟΟΣΑ (ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸν διαγωνισμὸ PISA 2025), οἱ μισοὶ Ἕλληνες μαθητὲς ἀδυνατοῦν νὰ ἀναπτύξουν ἔστω τὴ βασικὴ ἱκανότητα λειτουργικοῦ ἐγγραμματισμοῦ. Τὸ 49,5% στὰ Μαθηματικά, τὸ 43,8% στὴν Κατανόηση Κειμένου καὶ τὸ 40,9% στὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸ ὅριο ἀσφαλείας.
Σὲ σχέση μὲ τὰ δεδομένα τοῦ 2022, ἡ ἑλληνικὴ μαθητικὴ κοινότητα σήμερα σημειώνει πτώση 16 ὁλόκληρων μονάδων στὴν ἀνάγνωση, 7 μονάδων στὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες καὶ 6 μονάδων στὰ Μαθηματικά. Ἂν δοῦμε τὸ φαινόμενο... σὲ εὗρος δεκαετίας (2015-2025), ἡ Ἑλλάδα βουλιάζει στὸν ἀναλφαβητισμὸ μὲ τριπλάσια ταχύτητα ἀπὸ τὸν μέσο ὅρο τοῦ ΟΟΣΑ!
Βασικὲς αἰτίες αὐτῆς τῆς κυριολεκτικῆς συμφορᾶς; Ἕνα πανάθλιο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ποὺ βασίζεται στὴ λογικὴ τῆς παπαγαλίας. Ἡ ἀπαξίωση τῆς κλασσικῆς λογοτεχνίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος στὰ σχολεῖα, δηλαδὴ ἡ ἀποξένωση τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὴν πολιτιστικὴ κληρονομιά τους. Ἡ νοσηρὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ social media. Ἡ ἀποβλάκωση στὶς ὀθόνες των τάμπλετ καὶ τοῦ Netflix. Ἡ ὑποχώρηση τῆς γλωσσικῆς βάσης καὶ ἡ ὑπονόμευση τοῦ λεξιλογίου ἀπὸ τὴ woke κουλτούρα. Τὸ ἐκπαιδευτικὸ προβάδισμα τῆς σάρκας (καὶ τῶν ἄπειρων θελημάτων της) ἔναντι τοῦ πνεύματος (καὶ τῆς φυσικῆς τροφῆς του).
Ἡ διάρρηξη τῆς σχέσης μαθητῆ – δασκάλου καὶ ἡ καταφρόνηση τοῦ λειτουργήματος τῆς διδασκαλίας. Ἡ τυποποίηση τῆς παιδείας καὶ ἡ ὑπερβολικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ φροντιστήρια. Ἡ ἀνυπαρξία ἐξατομικευμένης στήριξης στὸν κάθε μαθητῆ καὶ τὸν μοναδικὸ χαρακτῆρα του. Ἡ ἀποθέωση τῶν αὐτοματισμῶν καὶ ἡ κουλτούρα «εὔκολης λύσης». Τὰ μολυσμένα πρότυπα τῆς «ἀρπαχτῆς», τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, τῆς βίας καὶ τῆς ἐπιβολῆς στὸν πλησίον. Ὁ θεσμικὸς εὐτελισμὸς τῆς ἔννοιας «ἀριστεῖα».
Καὶ πᾶμε στὰ ἀκόμη βαθύτερα αἴτια τῆς μαζικῆς ἀποχαύνωσης. Εἶναι ἡ καταστροφὴ τῆς (πραγματικῆς) οἰκογένειας ὡς ἱεροῦ θεσμοῦ καὶ ὡς βάσης γιὰ τὴν ὀρθὴ διαμόρφωση τῆς σκέψης. Εἶναι ἡ ἐμμονὴ πολλῶν γονέων γιὰ τὸ ἀδειανὸ περιτύλιγμα ἑνὸς πτυχίου καὶ ὄχι γιὰ τὸ πραγματικὸ περιεχόμενο μόρφωσης ποὺ τὸ συνοδεύει. Εἶναι ἡ συστημικὴ (καὶ συστηματικὴ) δολιοφθορὰ στὴν Ὀρθόδοξη πίστη ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ἐκμηδενισμὸ τῶν ἀξιῶν, τὸν ἐκμηδενισμὸ τῶν κινήτρων, τὸ ἀδιέξοδο τῆς ματαιότητας, τὴν ἀπροθυμία γιὰ ἱεράρχηση στόχων. Καὶ εἶναι ὁ ὑπέρμετρος κορεσμὸς ἀπὸ πληροφορίες στὴν ἐξωσχολικὴ ζωή, ποὺ δὲν ἀφήνει χῶρο καὶ φαιὰ οὐσία στὴν ὕλη τῆς μάθησης.
Καὶ σὰν τελευταῖο καρφὶ στὸ φέρετρο τῆς νόησης, ἔρχεται ἡ καταστροφικὴ ἐπίδραση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης. Ὁλοένα καὶ περισσότερο, οἱ νέες γενιὲς ἐκπαιδεύονται νὰ μεταφορτώνουν ὅλες τὶς νοητικὲς λειτουργίες τοῦ ἐγκεφάλου τους στὸν ὑπερ-εγκέφαλο τῆς Νέας Τάξης. Τὴν ἀνάγνωση, τὴ σκέψη, τὴ μελέτη, τὴν ἀπορία, τὴν ἔρευνα, τὴ γραφή, τὴ φαντασία, τὶς ἰδέες, τὴν ἐπικοινωνία, τὴν ἐνημέρωση, τὴν κρίση, τὴν ἄποψη, τὴν ἀπόφαση, ἀκόμα καὶ τὴν εὐεργετικὴ διάδραση τῆς φιλίας καὶ τοῦ ἔρωτα.
Ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρὸς τὸ «πολίτευμα» τῆς «Ἠλιθιοκρατίας», τὴν πιὸ παντοδύναμη μορφὴ «βελούδινης» δικτατορίας ὅπου τὸ περίφημο ἀπόφθεγμα τοῦ Καρτέσιου: «Σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω» θὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ ἀνεστραμμένο (καὶ διεστραμμένο) νόημά του: «Ὑπάρχω γιατί σκέφτεται κάποιος ἄλλος γιὰ λογαριασμό μου».
Σύμφωνα μὲ τὰ συνταρακτικὰ στοιχεῖα τοῦ ΟΟΣΑ (ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸν διαγωνισμὸ PISA 2025), οἱ μισοὶ Ἕλληνες μαθητὲς ἀδυνατοῦν νὰ ἀναπτύξουν ἔστω τὴ βασικὴ ἱκανότητα λειτουργικοῦ ἐγγραμματισμοῦ. Τὸ 49,5% στὰ Μαθηματικά, τὸ 43,8% στὴν Κατανόηση Κειμένου καὶ τὸ 40,9% στὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸ ὅριο ἀσφαλείας.
Σὲ σχέση μὲ τὰ δεδομένα τοῦ 2022, ἡ ἑλληνικὴ μαθητικὴ κοινότητα σήμερα σημειώνει πτώση 16 ὁλόκληρων μονάδων στὴν ἀνάγνωση, 7 μονάδων στὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες καὶ 6 μονάδων στὰ Μαθηματικά. Ἂν δοῦμε τὸ φαινόμενο... σὲ εὗρος δεκαετίας (2015-2025), ἡ Ἑλλάδα βουλιάζει στὸν ἀναλφαβητισμὸ μὲ τριπλάσια ταχύτητα ἀπὸ τὸν μέσο ὅρο τοῦ ΟΟΣΑ!
Βασικὲς αἰτίες αὐτῆς τῆς κυριολεκτικῆς συμφορᾶς; Ἕνα πανάθλιο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ποὺ βασίζεται στὴ λογικὴ τῆς παπαγαλίας. Ἡ ἀπαξίωση τῆς κλασσικῆς λογοτεχνίας καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος στὰ σχολεῖα, δηλαδὴ ἡ ἀποξένωση τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὴν πολιτιστικὴ κληρονομιά τους. Ἡ νοσηρὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ social media. Ἡ ἀποβλάκωση στὶς ὀθόνες των τάμπλετ καὶ τοῦ Netflix. Ἡ ὑποχώρηση τῆς γλωσσικῆς βάσης καὶ ἡ ὑπονόμευση τοῦ λεξιλογίου ἀπὸ τὴ woke κουλτούρα. Τὸ ἐκπαιδευτικὸ προβάδισμα τῆς σάρκας (καὶ τῶν ἄπειρων θελημάτων της) ἔναντι τοῦ πνεύματος (καὶ τῆς φυσικῆς τροφῆς του).
Ἡ διάρρηξη τῆς σχέσης μαθητῆ – δασκάλου καὶ ἡ καταφρόνηση τοῦ λειτουργήματος τῆς διδασκαλίας. Ἡ τυποποίηση τῆς παιδείας καὶ ἡ ὑπερβολικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ φροντιστήρια. Ἡ ἀνυπαρξία ἐξατομικευμένης στήριξης στὸν κάθε μαθητῆ καὶ τὸν μοναδικὸ χαρακτῆρα του. Ἡ ἀποθέωση τῶν αὐτοματισμῶν καὶ ἡ κουλτούρα «εὔκολης λύσης». Τὰ μολυσμένα πρότυπα τῆς «ἀρπαχτῆς», τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, τῆς βίας καὶ τῆς ἐπιβολῆς στὸν πλησίον. Ὁ θεσμικὸς εὐτελισμὸς τῆς ἔννοιας «ἀριστεῖα».
Καὶ πᾶμε στὰ ἀκόμη βαθύτερα αἴτια τῆς μαζικῆς ἀποχαύνωσης. Εἶναι ἡ καταστροφὴ τῆς (πραγματικῆς) οἰκογένειας ὡς ἱεροῦ θεσμοῦ καὶ ὡς βάσης γιὰ τὴν ὀρθὴ διαμόρφωση τῆς σκέψης. Εἶναι ἡ ἐμμονὴ πολλῶν γονέων γιὰ τὸ ἀδειανὸ περιτύλιγμα ἑνὸς πτυχίου καὶ ὄχι γιὰ τὸ πραγματικὸ περιεχόμενο μόρφωσης ποὺ τὸ συνοδεύει. Εἶναι ἡ συστημικὴ (καὶ συστηματικὴ) δολιοφθορὰ στὴν Ὀρθόδοξη πίστη ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ἐκμηδενισμὸ τῶν ἀξιῶν, τὸν ἐκμηδενισμὸ τῶν κινήτρων, τὸ ἀδιέξοδο τῆς ματαιότητας, τὴν ἀπροθυμία γιὰ ἱεράρχηση στόχων. Καὶ εἶναι ὁ ὑπέρμετρος κορεσμὸς ἀπὸ πληροφορίες στὴν ἐξωσχολικὴ ζωή, ποὺ δὲν ἀφήνει χῶρο καὶ φαιὰ οὐσία στὴν ὕλη τῆς μάθησης.
Καὶ σὰν τελευταῖο καρφὶ στὸ φέρετρο τῆς νόησης, ἔρχεται ἡ καταστροφικὴ ἐπίδραση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης. Ὁλοένα καὶ περισσότερο, οἱ νέες γενιὲς ἐκπαιδεύονται νὰ μεταφορτώνουν ὅλες τὶς νοητικὲς λειτουργίες τοῦ ἐγκεφάλου τους στὸν ὑπερ-εγκέφαλο τῆς Νέας Τάξης. Τὴν ἀνάγνωση, τὴ σκέψη, τὴ μελέτη, τὴν ἀπορία, τὴν ἔρευνα, τὴ γραφή, τὴ φαντασία, τὶς ἰδέες, τὴν ἐπικοινωνία, τὴν ἐνημέρωση, τὴν κρίση, τὴν ἄποψη, τὴν ἀπόφαση, ἀκόμα καὶ τὴν εὐεργετικὴ διάδραση τῆς φιλίας καὶ τοῦ ἔρωτα.
Ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρὸς τὸ «πολίτευμα» τῆς «Ἠλιθιοκρατίας», τὴν πιὸ παντοδύναμη μορφὴ «βελούδινης» δικτατορίας ὅπου τὸ περίφημο ἀπόφθεγμα τοῦ Καρτέσιου: «Σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω» θὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὸ ἀνεστραμμένο (καὶ διεστραμμένο) νόημά του: «Ὑπάρχω γιατί σκέφτεται κάποιος ἄλλος γιὰ λογαριασμό μου».
Ἡ δυστοπικὴ κοινωνία τοῦ «Idiocracy»
Στὴν προφητικὴ ταινία δυστοπικὴς σάτυρας «Idiocracy» βλέπουμε μιὰ μελλοντικὴ ἐκδοχὴ τοῦ πλανήτη ὅπου ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει μετατραπεῖ σὲ μία μᾶζα ἀποβλακωμένων δούλων, ποὺ κολυμποῦν στὴν αὐταπάτη ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι καὶ εὐτυχισμένοι. Ἡ νοημοσύνη τους ἔχει ἐκφυλιστεῖ σὲ σημεῖο ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἀρθρώσουν μιὰ ἁπλῆ πρόταση. Τὸ λεξιλόγιο ἔχει συρρικνωθεῖ σὲ λίγες δεκάδες λέξεων, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀκατάσχετη βωμολοχία.
Οἱ τέχνες δὲν ὑπάρχουν πιά. Οἱ θετικὲς ἐπιστῆμες ἔχουν ἀφανιστεῖ. Κανεὶς δὲν κατανοεῖ πῶς λειτουργοῦν οἱ συσκευὲς καὶ ὁ κόσμος ἁπλᾶ τὶς χρησιμοποιεῖ μηχανικά. Ὁ κάθε πολίτης εἶναι χαμένος σὲ μιὰ νιρβάνα ἡδονοθηρίας καὶ ἀπόλυτης ἀνυπαρξίας κάθε νοήματος. Ὅλοι οἱ θεσμοὶ καὶ ὅλες οἱ ὑπηρεσίες λειτουργοῦν ὡς κωμικὲς καρικατοῦρες τοῦ παρελθόντος, ἀφοῦ κανένας ἀξιωματοῦχος δὲν διαθέτει νοῦ γιὰ νὰ ἐκτελέσει σωστὰ τὰ καθήκοντά του. Οἱ γιατροὶ εἶναι ἀνήμποροι νὰ πραγματοποιήσουν μιὰ ἁπλῆ γνωμάτευση καὶ ἐμπιστεύονται τυφλὰ μιὰ συσκευὴ ποὺ παράγει αὐτοματοποιημένα πορίσματα.
Οἱ πόλεις εἶναι γεμᾶτες μὲ βουνὰ ἀπὸ καταναλωτικὰ σκουπίδια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀντιλαμβάνεται τὸν λόγο γιὰ νὰ τὰ μαζέψει. Ἡ διαχείριση τῶν φυσικῶν πόρων ἔχει καταρρεύσει πλήρως καὶ ἡ γῆ ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις ἔχει γίνει ἄγονη ἔρημος. Ἡ γεωργία ἔχει ἐξαλειφθεῖ ὁλοκληρωτικά, ἀφοῦ ἡ χρήση νεροῦ ἔχει ἐκλείψει ὡς βιολογικὸ ἀξίωμα, σὲ σημεῖο ποὺ κανεὶς δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ σπόροι χρειάζονται πότισμα γιὰ νὰ φυτρώσουν. Τὸ marketing μιᾶς πολυεθνικῆς ἑταιρείας ποὺ οὐσιαστικὰ κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἔπεισε τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι μπορεῖ νὰ ζήσει μόνο μὲ τὸ ἐνεργειακὸ ποτὸ «Brawndo» ποὺ ἡ ἴδια ἡ ἑταιρεία ἐμπορεύεται ὡς μονοπώλιο.
Σκηνοθετικὸ ἐπιστέγασμα τῆς δυστοπίας, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σφραγίζονται πρόθυμα στὸ χέρι μὲ κώδικα barcode καὶ ὅποιος δὲν διαθέτει χάραγμα συλλαμβάνεται ἄμεσα ὡς «τρομοκράτης».
Ὅμως ὁ κάθε πολίτης (ἀκόμα καὶ οἱ σωφρονιστικοὶ ὑπάλληλοι στὶς φυλακὲς) μπορεῖ νὰ πέσει θῦμα ἐξαπάτησης πιὸ εὔκολα καὶ ἀπὸ ἕνα τρίχρονο παιδί. Σὲ αὐτὴ τὴ συνθήκη ἰσορροπημένης βλακείας, κανεὶς δὲν ἔχει τὴν ἐξυπνάδα νὰ κοροϊδέψει κανέναν καὶ ἔτσι τὸ σύστημα μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ στοιχειωδῶς. Ὅμως σὲ αὐτὸ τὸ σκηνικὸ τέλειας νοητικῆς καθίζησης, δύο ἄνθρωποι τοῦ μακρινοῦ παρελθόντος ξυπνοῦν τὸ ἔτος 2505 στὴν κοινωνία τοῦ «Idiocracy», ἔπειτα ἀπὸ 500 χρόνια κρυοσυντήρησης. Παρ' ὅλο ποὺ στὸν καιρό τους διέθεταν χαμηλὴ εὐφυία, στὸν πλανήτη της «Ἠλιθιοκρατίας» ἀποδεικνύονται αὐτόματα ἰδιοφυίες ποὺ διαθέτουν τὰ προσόντα νὰ ἐλέγξουν ἄνετα ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Ἕνας κόσμος τῶν τυφλῶν, ὅπου εὔκολα κυβερνοῦν οἱ μονόφθαλμοι.
Πίσω ἀπὸ τὴν ὑπερβολὴ τῆς σάτιρας καὶ τῶν συμβολισμῶν, ἀναλογιστεῖτε πόσο ἐπικίνδυνα πλησιάζει ἡ σημερινὴ κοινωνία μας στὰ δεδομένα ἑνὸς «Idiocracy». Καὶ κυρίως σκεφτεῖτε ποιοί ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐξηλιθίωση τοῦ ἀνθρώπινου γένους, μὲ ποιούς τρόπους καὶ μὲ ποιούς στόχους. Ὅταν ἡ ἱκανοποίηση ὑπερσκελίζει τὸ ἔνστικτο τῆς ἀνάγκης, ἡ ἀποβλάκωση γίνεται μονόδρομος. Ὁ μόνος τρόπος ἀντίστασης εἶναι τὸ συνεχὲς ἀκόνισμα τῆς σκέψης, τῆς δικῆς μας καὶ τῶν παιδιῶν μας.
Ὁ Ἀργεντινὸς συγγραφέας Χόρχε Λουὶς Μπόρχες, ἔγραφε σχετικά:
«Οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴν καταπίεση, οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴν ὑποδούλωση, οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴ βαναυσότητα. Τὸ πιὸ ἀπαίσιο εἶναι ποὺ τρέφουν καὶ τὴν ἠλιθιότητα»...
sportime
Οἱ τέχνες δὲν ὑπάρχουν πιά. Οἱ θετικὲς ἐπιστῆμες ἔχουν ἀφανιστεῖ. Κανεὶς δὲν κατανοεῖ πῶς λειτουργοῦν οἱ συσκευὲς καὶ ὁ κόσμος ἁπλᾶ τὶς χρησιμοποιεῖ μηχανικά. Ὁ κάθε πολίτης εἶναι χαμένος σὲ μιὰ νιρβάνα ἡδονοθηρίας καὶ ἀπόλυτης ἀνυπαρξίας κάθε νοήματος. Ὅλοι οἱ θεσμοὶ καὶ ὅλες οἱ ὑπηρεσίες λειτουργοῦν ὡς κωμικὲς καρικατοῦρες τοῦ παρελθόντος, ἀφοῦ κανένας ἀξιωματοῦχος δὲν διαθέτει νοῦ γιὰ νὰ ἐκτελέσει σωστὰ τὰ καθήκοντά του. Οἱ γιατροὶ εἶναι ἀνήμποροι νὰ πραγματοποιήσουν μιὰ ἁπλῆ γνωμάτευση καὶ ἐμπιστεύονται τυφλὰ μιὰ συσκευὴ ποὺ παράγει αὐτοματοποιημένα πορίσματα.
Οἱ πόλεις εἶναι γεμᾶτες μὲ βουνὰ ἀπὸ καταναλωτικὰ σκουπίδια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀντιλαμβάνεται τὸν λόγο γιὰ νὰ τὰ μαζέψει. Ἡ διαχείριση τῶν φυσικῶν πόρων ἔχει καταρρεύσει πλήρως καὶ ἡ γῆ ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις ἔχει γίνει ἄγονη ἔρημος. Ἡ γεωργία ἔχει ἐξαλειφθεῖ ὁλοκληρωτικά, ἀφοῦ ἡ χρήση νεροῦ ἔχει ἐκλείψει ὡς βιολογικὸ ἀξίωμα, σὲ σημεῖο ποὺ κανεὶς δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ σπόροι χρειάζονται πότισμα γιὰ νὰ φυτρώσουν. Τὸ marketing μιᾶς πολυεθνικῆς ἑταιρείας ποὺ οὐσιαστικὰ κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἔπεισε τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι μπορεῖ νὰ ζήσει μόνο μὲ τὸ ἐνεργειακὸ ποτὸ «Brawndo» ποὺ ἡ ἴδια ἡ ἑταιρεία ἐμπορεύεται ὡς μονοπώλιο.
Σκηνοθετικὸ ἐπιστέγασμα τῆς δυστοπίας, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σφραγίζονται πρόθυμα στὸ χέρι μὲ κώδικα barcode καὶ ὅποιος δὲν διαθέτει χάραγμα συλλαμβάνεται ἄμεσα ὡς «τρομοκράτης».
Ὅμως ὁ κάθε πολίτης (ἀκόμα καὶ οἱ σωφρονιστικοὶ ὑπάλληλοι στὶς φυλακὲς) μπορεῖ νὰ πέσει θῦμα ἐξαπάτησης πιὸ εὔκολα καὶ ἀπὸ ἕνα τρίχρονο παιδί. Σὲ αὐτὴ τὴ συνθήκη ἰσορροπημένης βλακείας, κανεὶς δὲν ἔχει τὴν ἐξυπνάδα νὰ κοροϊδέψει κανέναν καὶ ἔτσι τὸ σύστημα μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ στοιχειωδῶς. Ὅμως σὲ αὐτὸ τὸ σκηνικὸ τέλειας νοητικῆς καθίζησης, δύο ἄνθρωποι τοῦ μακρινοῦ παρελθόντος ξυπνοῦν τὸ ἔτος 2505 στὴν κοινωνία τοῦ «Idiocracy», ἔπειτα ἀπὸ 500 χρόνια κρυοσυντήρησης. Παρ' ὅλο ποὺ στὸν καιρό τους διέθεταν χαμηλὴ εὐφυία, στὸν πλανήτη της «Ἠλιθιοκρατίας» ἀποδεικνύονται αὐτόματα ἰδιοφυίες ποὺ διαθέτουν τὰ προσόντα νὰ ἐλέγξουν ἄνετα ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Ἕνας κόσμος τῶν τυφλῶν, ὅπου εὔκολα κυβερνοῦν οἱ μονόφθαλμοι.
Πίσω ἀπὸ τὴν ὑπερβολὴ τῆς σάτιρας καὶ τῶν συμβολισμῶν, ἀναλογιστεῖτε πόσο ἐπικίνδυνα πλησιάζει ἡ σημερινὴ κοινωνία μας στὰ δεδομένα ἑνὸς «Idiocracy». Καὶ κυρίως σκεφτεῖτε ποιοί ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐξηλιθίωση τοῦ ἀνθρώπινου γένους, μὲ ποιούς τρόπους καὶ μὲ ποιούς στόχους. Ὅταν ἡ ἱκανοποίηση ὑπερσκελίζει τὸ ἔνστικτο τῆς ἀνάγκης, ἡ ἀποβλάκωση γίνεται μονόδρομος. Ὁ μόνος τρόπος ἀντίστασης εἶναι τὸ συνεχὲς ἀκόνισμα τῆς σκέψης, τῆς δικῆς μας καὶ τῶν παιδιῶν μας.
Ὁ Ἀργεντινὸς συγγραφέας Χόρχε Λουὶς Μπόρχες, ἔγραφε σχετικά:
«Οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴν καταπίεση, οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴν ὑποδούλωση, οἱ δικτατορίες τρέφουν τὴ βαναυσότητα. Τὸ πιὸ ἀπαίσιο εἶναι ποὺ τρέφουν καὶ τὴν ἠλιθιότητα»...
sportime
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου