Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 2000, ἐμφανίστηκε στὴν καθημερινότητα τῶν ἀνθρώπων τὸ διαδίκτυο, ἀλλάζοντας ἄρδην τὸν τρόπο ἐπικοινωνίας καὶ ἐνημέρωσης, σὲ ὅλο σχεδὸν τὸν πλανήτη.
Οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες, χρησιμοποίησαν στὸ ἔπακρο αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖο «ἱεραποστολῆς», μπαίνοντας στὰ σπίτια τῶν ἀνθρώπων, χωρὶς νὰ χτυποῦν τὸ κουδούνι. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος στὴν Ἑλλάδα πιάστηκε ἀπροετοίμαστος ἀπέναντι σ’ αὐτὴν τὴν πρόκληση καὶ ἡ ἄμυνα ἀπὸ τοὺς ἐπίσημους φορεῖς γιὰ χρόνια ἦταν ἀνύπαρκτη.
Τὸ βάρος τῆς εὐθύνης, τότε, σήκωσαν ἐλάχιστοι πιστοί, συντηρῶντας ἱστοσελίδες καὶ ἱστολόγια ποὺ διέδιδαν τὸν Ὀρθόδοξο Λόγο καὶ ἀποκάλυπταν τὴν πλάνη τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες συνήθως ἐμφανίζονται μὲ τὸ μανδύα τῆς μὴ ἀντίθεσης... μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.
Ἰδιαίτερη αἴσθηση, μεταξὺ τῶν πρώτων ἱστορικὰ ὀρθοδόξων ἱστολογίων, προκάλεσε τὸ «Ἀντιαιρετικὸ Ἐγκόλπιο» τὸ ὁποῖο περιελάμβανε πλούσιο ἀπολογητικὸ ὑλικὸ καὶ διαφωτιστικὰ κείμενα γιὰ αἱρέσεις καὶ καταστροφικὲς λατρεῖες, ἀπὸ ὀρθόδοξη σκοπιά. Τὸ ἱστολόγιο αὐτὸ χειριζόταν, ὁ Κωνσταντῖνος Ναυπλιώτης, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μετὰ ἀπὸ περιπλάνηση στὸ χῶρο τῶν αἱρέσεων, βρῆκε τὴ λύτρωση στὴν Ὀρθοδοξία. Ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, αἰσθανόταν χρέος του νὰ βοηθήσει ἀνθρώπους νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ δίνη ποὺ καὶ ἐκεῖνος βρέθηκε κάποτε.
«Ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας εἶναι φιλανθρωπία» ἔλεγε. Ἀπὸ τὴν προσωπική του ἐμπειρία γνώριζε πόσο ὑποφέρουν οἱ ψυχὲς ποὺ βρίσκονται ὑπὸ τὴν ψυχικὴ ὁμηρεία τῆς αἵρεσης καὶ πόση ἀγάπη θέλουν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς γιὰ νὰ ἀπεμπλακοῦν. Γιὰ αὐτὸ καὶ δὲν ἦταν ποτὲ ἐπιθετικὸς ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς. Ἡ κριτικὴ τοῦ εἶχε ἐπίκεντρο τὴν ἀποκάλυψη τῆς πλάνης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐξαπάτησης τῶν ἀρχηγῶν τῆς αἵρεσης, ποὺ συνειδητὰ ἐκμεταλλεύονται τοὺς ἀνθρώπους.
Ὁ Κωνσταντῖνος δὲν εἶχε κοσμικὲς περγαμηνές, οὔτε σπουδαίους τίτλους. Ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος τοῦ μεροκάματου, οἰκογενειάρχης, ἴσως καὶ μὲ ἀνθρώπινες ἰδιορρυθμίες, ποὺ δὲν γεννοῦσε καμία ὑποψία ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπολογητὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ γνώσεις καὶ ἡ ἐμπειρία του γύρω ἀπὸ τὴν πονηρὴ μεθοδολογία τῶν σύγχρονων αἱρέσεων, ἦταν τὰ τάλαντα ποὺ πολλαπλασίασε, ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔμπλεκαν στὶς παγίδες τῆς πλάνης.
Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχὺνῃ τὰ ἰσχυρά. Ὅποιον ἔχει διάθεση νὰ προσφέρει μὲ ταπείνωση στὴν Ἐκκλησία, ὁ Θεὸς τὸν παρατάσσει στὴν πρώτη γραμμὴ στὸν ἀόρατο πόλεμο καὶ εὐλογεῖ μὲ νῖκες τὸν ἀγῶνα του. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν Κωνσταντῖνο. Ἀθόρυβα ἀγωνίστηκε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, μὲ μοναδικὸ κέρδος τὸ ἄρρητο συναίσθημα τῆς προσφορᾶς στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν συνάνθρωπο.
Τὸ πόσες ψυχὲς βοήθησε, ὁ Θεὸς γνωρίζει. Ἐμεῖς μποροῦμε ἁπλῶς νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἦταν ἀναρίθμητες, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὸν πόλεμο, τὰ χακαρίσματα, τὶς ἀπειλές, τὰ ἐξώδικα, τὶς μηνύσεις, τὶς ἀγωγὲς ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ παραθρησκευτικοὺς κύκλους εὐρέος φάσματος. Ἕνας λυσσαλέος πόλεμος νὰ σταματήσει νὰ ὑπάρχει τὸ ἀντιαιρετικὸ ἐγκόλπιο, διὰ τῆς ἐξόντωσης τοῦ διαχειριστῆ του.
Ὅταν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις «κατέβασαν» μὲ ὕπουλους τρόπους τὸ ἀντιαιρετικὸ ἐγκόλπιο, ὁ Κωνσταντῖνος προσέφερε τὸν πνευματικὸ ὀβολό του μέσα ἀπὸ τὴν πολὺ ἀξιόλογη ἐνοριακὴ ἱστοσελίδα ΕΝΤΑΞΙΣ, συνεχίζοντας τὴ μαρτυρία του, ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ ἀσθένεια τὸν εἶχε καταβάλει. Ἔδωσε τὴν τελευταία μάχη του μὲ χριστιανικὴ ἀξιοπρέπεια, χαρὰ καὶ ἀταλάντευτη πίστη στὴν Ἀνάσταση.
Γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἐκκλησία δὲν τιμήθηκε ἀπὸ ἐπίσημους φορεῖς, δὲν βραβεύτηκε, δὲν τοῦ ἀνατέθηκαν θέσεις εὐθύνης. Δὲν τὸ ἐπεδίωξε ποτέ, ἄλλωστε. Τὸ ὄνομά του παρέμεινε ἄγνωστο στοὺς πολλούς. Γιὰ αὐτὸ σπεύδει νὰ λάβει τὸν μισθὸ τοῦ ἄξιου ἐργάτη, χωρὶς «παρακρατήσεις» ἐπίγειων τιμῶν καὶ ἐπαίνων.
Τὴ θλίψη τῆς ἀπουσίας ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν ἀντιαιρετικὸ χῶρο, μετριάζει ἡ βεβαιότητα τῆς παρρησίας του στὸν Κύριο καὶ ἡ διαβεβαίωση τοῦ μακαριστοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη ὅτι «οὐκ ἐκλίψουσι τὴ Ὀρθοδοξία στρατιῶται».
Οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες, χρησιμοποίησαν στὸ ἔπακρο αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖο «ἱεραποστολῆς», μπαίνοντας στὰ σπίτια τῶν ἀνθρώπων, χωρὶς νὰ χτυποῦν τὸ κουδούνι. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος στὴν Ἑλλάδα πιάστηκε ἀπροετοίμαστος ἀπέναντι σ’ αὐτὴν τὴν πρόκληση καὶ ἡ ἄμυνα ἀπὸ τοὺς ἐπίσημους φορεῖς γιὰ χρόνια ἦταν ἀνύπαρκτη.
Τὸ βάρος τῆς εὐθύνης, τότε, σήκωσαν ἐλάχιστοι πιστοί, συντηρῶντας ἱστοσελίδες καὶ ἱστολόγια ποὺ διέδιδαν τὸν Ὀρθόδοξο Λόγο καὶ ἀποκάλυπταν τὴν πλάνη τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες συνήθως ἐμφανίζονται μὲ τὸ μανδύα τῆς μὴ ἀντίθεσης... μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.
Ἰδιαίτερη αἴσθηση, μεταξὺ τῶν πρώτων ἱστορικὰ ὀρθοδόξων ἱστολογίων, προκάλεσε τὸ «Ἀντιαιρετικὸ Ἐγκόλπιο» τὸ ὁποῖο περιελάμβανε πλούσιο ἀπολογητικὸ ὑλικὸ καὶ διαφωτιστικὰ κείμενα γιὰ αἱρέσεις καὶ καταστροφικὲς λατρεῖες, ἀπὸ ὀρθόδοξη σκοπιά. Τὸ ἱστολόγιο αὐτὸ χειριζόταν, ὁ Κωνσταντῖνος Ναυπλιώτης, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μετὰ ἀπὸ περιπλάνηση στὸ χῶρο τῶν αἱρέσεων, βρῆκε τὴ λύτρωση στὴν Ὀρθοδοξία. Ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, αἰσθανόταν χρέος του νὰ βοηθήσει ἀνθρώπους νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ δίνη ποὺ καὶ ἐκεῖνος βρέθηκε κάποτε.
«Ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας εἶναι φιλανθρωπία» ἔλεγε. Ἀπὸ τὴν προσωπική του ἐμπειρία γνώριζε πόσο ὑποφέρουν οἱ ψυχὲς ποὺ βρίσκονται ὑπὸ τὴν ψυχικὴ ὁμηρεία τῆς αἵρεσης καὶ πόση ἀγάπη θέλουν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς γιὰ νὰ ἀπεμπλακοῦν. Γιὰ αὐτὸ καὶ δὲν ἦταν ποτὲ ἐπιθετικὸς ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς. Ἡ κριτικὴ τοῦ εἶχε ἐπίκεντρο τὴν ἀποκάλυψη τῆς πλάνης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐξαπάτησης τῶν ἀρχηγῶν τῆς αἵρεσης, ποὺ συνειδητὰ ἐκμεταλλεύονται τοὺς ἀνθρώπους.
Ὁ Κωνσταντῖνος δὲν εἶχε κοσμικὲς περγαμηνές, οὔτε σπουδαίους τίτλους. Ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος τοῦ μεροκάματου, οἰκογενειάρχης, ἴσως καὶ μὲ ἀνθρώπινες ἰδιορρυθμίες, ποὺ δὲν γεννοῦσε καμία ὑποψία ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπολογητὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ γνώσεις καὶ ἡ ἐμπειρία του γύρω ἀπὸ τὴν πονηρὴ μεθοδολογία τῶν σύγχρονων αἱρέσεων, ἦταν τὰ τάλαντα ποὺ πολλαπλασίασε, ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔμπλεκαν στὶς παγίδες τῆς πλάνης.
Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχὺνῃ τὰ ἰσχυρά. Ὅποιον ἔχει διάθεση νὰ προσφέρει μὲ ταπείνωση στὴν Ἐκκλησία, ὁ Θεὸς τὸν παρατάσσει στὴν πρώτη γραμμὴ στὸν ἀόρατο πόλεμο καὶ εὐλογεῖ μὲ νῖκες τὸν ἀγῶνα του. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν Κωνσταντῖνο. Ἀθόρυβα ἀγωνίστηκε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, μὲ μοναδικὸ κέρδος τὸ ἄρρητο συναίσθημα τῆς προσφορᾶς στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν συνάνθρωπο.
Τὸ πόσες ψυχὲς βοήθησε, ὁ Θεὸς γνωρίζει. Ἐμεῖς μποροῦμε ἁπλῶς νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἦταν ἀναρίθμητες, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὸν πόλεμο, τὰ χακαρίσματα, τὶς ἀπειλές, τὰ ἐξώδικα, τὶς μηνύσεις, τὶς ἀγωγὲς ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ παραθρησκευτικοὺς κύκλους εὐρέος φάσματος. Ἕνας λυσσαλέος πόλεμος νὰ σταματήσει νὰ ὑπάρχει τὸ ἀντιαιρετικὸ ἐγκόλπιο, διὰ τῆς ἐξόντωσης τοῦ διαχειριστῆ του.
Ὅταν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις «κατέβασαν» μὲ ὕπουλους τρόπους τὸ ἀντιαιρετικὸ ἐγκόλπιο, ὁ Κωνσταντῖνος προσέφερε τὸν πνευματικὸ ὀβολό του μέσα ἀπὸ τὴν πολὺ ἀξιόλογη ἐνοριακὴ ἱστοσελίδα ΕΝΤΑΞΙΣ, συνεχίζοντας τὴ μαρτυρία του, ἀκόμα καὶ ὅταν ἡ ἀσθένεια τὸν εἶχε καταβάλει. Ἔδωσε τὴν τελευταία μάχη του μὲ χριστιανικὴ ἀξιοπρέπεια, χαρὰ καὶ ἀταλάντευτη πίστη στὴν Ἀνάσταση.
Γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἐκκλησία δὲν τιμήθηκε ἀπὸ ἐπίσημους φορεῖς, δὲν βραβεύτηκε, δὲν τοῦ ἀνατέθηκαν θέσεις εὐθύνης. Δὲν τὸ ἐπεδίωξε ποτέ, ἄλλωστε. Τὸ ὄνομά του παρέμεινε ἄγνωστο στοὺς πολλούς. Γιὰ αὐτὸ σπεύδει νὰ λάβει τὸν μισθὸ τοῦ ἄξιου ἐργάτη, χωρὶς «παρακρατήσεις» ἐπίγειων τιμῶν καὶ ἐπαίνων.
Τὴ θλίψη τῆς ἀπουσίας ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν ἀντιαιρετικὸ χῶρο, μετριάζει ἡ βεβαιότητα τῆς παρρησίας του στὸν Κύριο καὶ ἡ διαβεβαίωση τοῦ μακαριστοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη ὅτι «οὐκ ἐκλίψουσι τὴ Ὀρθοδοξία στρατιῶται».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου