Πέρα ἀπὸ τὰ κανονικὰ καὶ διοικητικὰ ζητήματα, πολλοὶ πιστοὶ βιώνουν τὴν ἐξέλιξη αὐτὴ μὲ πόνο. Γιὰ ἐκείνους, ὁ Τυχικὸς εἶναι ἕνας ἱεράρχης ποὺ διακόνησε μὲ ζῆλο, ἀγάπη πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ ἐγγύτητα πρὸς τὸν λαό. Βλέπουν στὸ πρόσωπό του ἕναν ποιμένα ποὺ περνᾶ μία μεγάλη δοκιμασία καὶ προσεύχονται γιὰ τὴν ἐνίσχυση καὶ τὴ δικαίωσή του.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία διδάσκει ὅτι οἱ δοκιμασίες τῶν ποιμένων δὲν εἶναι κάτι πρωτόγνωρο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀπὸ τοὺς λαμπροτέρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐξορίσθηκε καὶ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀντιμετώπισε συκοφαντίες, πολεμήθηκε ἀπὸ ἰσχυροὺς κύκλους τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ ἡ ἱστορία καὶ ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας τὸν ἀνεγνώρισαν ὡς ἅγιο καὶ οἰκουμενικὸ διδάσκαλο.
Παρόμοια ὁδὸ δοκιμασίας διήλθε καὶ... ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Συκοφαντήθηκε, παραγκωνίσθηκε, ἐδιώχθη ἀπὸ θέσεις εὐθύνης καὶ γνώρισε τὴν πικρία τῆς ἀδικίας. Ὅμως δὲν ἀνταπέδωσε μὲ πικρία. Ἔμεινε πιστὸς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τελικὰ ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπητοὺς ἁγίους τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἡ ἱστορία γνωρίζει καὶ ἄλλες μορφές ποὺ γεύθηκαν τὴν ἀπομόνωση καὶ τὴν ἀχαριστία· τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Μέγα, τὸν Ἅγιο Φλάβιανο Κωνσταντινουπόλεως, τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή. Ὅλοι τους ἔμαθαν ὅτι ἡ ἀλήθεια πολλές φορὲς βαδίζει μέσα ἀπὸ τὸ μονοπάτι τῆς δοκιμασίας.
Σήμερα, πολλοὶ ἁπλοὶ ἱερεῖς, μοναχοί καὶ λαϊκοὶ ἐκφράζουν δημοσίως ἢ σιωπηρῶς τὴ συμπαράστασή τους πρὸς τὸν πρῶην Μητροπολίτη Πάφου. Ἴσως ἡ φωνή τους νὰ μὴν ἀκούγεται πάντοτε δυνατά. Ὅμως ἡ προσευχὴ δὲν μετριέται μὲ πρωτοσέλιδα οὔτε μὲ δημόσιες δηλώσεις. Μετριέται στὴν καρδιὰ τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
Κάποιοι ἐκφράζουν ἐπίσης τὴ λύπη τους διότι θεωροῦν ὅτι δὲν ὑπῆρξε ἡ δημόσια στήριξη ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦσαν ἀπὸ ἄλλους ἱεράρχες. Ἄλλοι διαφωνοῦν μὲ τοὺς χειρισμοὺς ποὺ ἔγιναν. Ὅμως, ἀκόμη καὶ μέσα στὴ διαφωνία, ὁ χριστιανὸς καλείται νὰ διατηρεῖ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὰ πρόσωπα καὶ νὰ ἀποφεύγει τὸ μῖσος καὶ τὴν κατάκριση.
Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν σώζεται μὲ παρατάξεις. Σώζεται μὲ μετάνοια, ταπείνωση καὶ προσευχή.
Καὶ ἂν ὁ Τυχικὸς περνᾶ τώρα μία περίοδο Γολγοθᾶ, οἱ πιστοὶ ποὺ τὸν ἀγαποῦν ἐλπίζουν ὅτι ὁ Θεὸς θὰ μεταβάλει τὴ δοκιμασία αὐτὴ σὲ πνευματικὴ καρποφορία. Διότι ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας δείχνει ὅτι πολλὲς φορὲς ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τὶς θλίψεις, ὄχι γιὰ νὰ συντρίψει τοὺς δικούς Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανερώσει τὴν ὑπομονή καὶ τὴν πίστη τους.
Ὅπως λέγει ὁ λόγος τῆς Γραφῆς:
«Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»
Καὶ ὅπως ἔγραφε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος:
«Ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει ἐκεῖνον ποὺ ἐλπίζει εἰς Αὐτόν.»
Εἴθε οἱ πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ πάντων τῶν δοκιμασθέντων Ἁγίων νὰ συνοδεύουν τὸν πρῶην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ σὲ κάθε βῆμα τῆς δοκιμασίας του, καὶ νὰ χαρίζουν εἰρήνη, φώτιση καὶ παρηγορία σὲ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
Στυλιανός Καβάζης
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σημερινή εικόνα της αποχώρησης του Μητροπολίτη Τυχικού μετά την οριστική απόφαση έκπτωσης του από την Ιερά σύνοδο της Κύπρου μένει χαραγμένη ως σιωπηλή και βαριά στιγμή. Με τις αποσκευές του έξω από το διαμέρισμα, καθισμένος, σκεπτικός, συγκινημένος μπροστά από τον χώρο που τα τελευταία χρόνια υπήρξε σημείο της διακονίας και της καθημερινής του ζωής, η εικόνα αυτή δεν μιλά απλώς για μια μετακίνηση ή μια διοικητική πράξη. Μιλά έστω και άηχα για το βάρος της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, εκεί όπου οι αποφάσεις συναντούν πρόσωπα, και τα γεγονότα αφήνουν πίσω τους συναισθηματικό ίχνος που δεν αποτυπώνεται σε έγγραφα.
Σε τέτοιες στιγμές, η ιστορία της Εκκλησίας γίνεται μνήμη και καθρέφτης. Διότι η Εκκλησία δεν πορεύτηκε ποτέ χωρίς εντάσεις, χωρίς διαφωνίες, χωρίς πρόσωπα που ένιωσαν ότι δοκιμάζονται μέσα στο ίδιο της το σώμα. Και όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή πάλη, αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο ότι η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα στην άνεση της αποδοχής, αλλά συχνά μέσα στη φωτιά της δοκιμασίας.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου εκκλησιαστικές μορφές παρεξηγήθηκαν, αμφισβητήθηκαν ή βρέθηκαν στο κέντρο συγκρούσεων της εποχής τους. Ο ίδιος ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της νεότερης αγιότητας, έζησε την απόρριψη, τη συκοφαντία και την ταπείνωση. Όμως, η Εκκλησία τον αναγνώρισε τελικά ως άγιο, όχι επειδή δεν πέρασε δοκιμασίες, αλλά ακριβώς επειδή μέσα σε αυτές δεν απώλεσε την ειρήνη, την ταπείνωση και την πίστη του Θεού.
Η μνήμη τέτοιων μορφών δεν δίνεται για να γίνουν εύκολες αναλογίες με το παρόν, αλλά για να θυμίζουν ότι η εκκλησιαστική πορεία είναι πάντοτε μυστήριο βαθύ, όπου η αλήθεια δεν εξαντλείται σε άμεσες κρίσεις, ούτε η ιστορία γράφεται στην ένταση της στιγμής.
Γι’ αυτό και μπροστά σε κάθε δύσκολη εικόνα, η πρώτη στάση δεν μπορεί παρά να είναι η προσευχή. Όχι ως αποφυγή της αλήθειας, αλλά ως αναγνώριση ότι η κρίση των προσώπων ανήκει τελικά στον Θεό, ενώ στους ανθρώπους ανήκει η προσπάθεια να διαφυλάξουν την ειρήνη, να μην σκληρύνουν την καρδιά και να μην χάσουν την ικανότητα της διάκρισης.
«Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5:9).
Και ίσως εκεί, μέσα στη σιωπή μιας αποχώρησης και στο μυστήριο μιας εκκλησιαστικής δοκιμασίας, να αναδύεται ξανά η ίδια πρόσκληση που επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε το τέλος από τη μέση της διαδρομής, αλλά να αφήνουμε χώρο στον χρόνο, στην αλήθεια και πάνω απ’ όλα στη χάρη του Θεού, που συχνά αποκαλύπτει όσα η στιγμή δεν μπορεί να δει.