Ἀνάμεσα στὶς δωρεές, στὶς πνευματικὲς κινήσεις τῶν Ἁγίων, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς φθάσουμε, εἶναι καὶ τὸ παρακάτω γεγονός.
Ἦμασταν ἱερατικὴ οἰκογένεια καὶ ἐρχόμασταν στὸν Ὅσιο Δαυῒδ ὀπωσδήποτε δύο φορὲς κάθε χρόνο, μὲ τὰ ἓξ παιδάκια μας. Ὁ τελευταῖος ἀπὸ αὐτοὺς ἔγινε καὶ ἱερεύς. Λειτουργοῦσαμε καὶ κοινωνοῦσαμε ὅλοι μὲ τὸν Γέροντα Ἰάκωβο.
Κάποια φορὰ, μόλις τελείωσε τὸ προσκύνημα τῶν ἱερῶν λειψάνων, ὅπως φοροῦσε τὸ πετραχήλι, τὸ ἔβγαλε ἀπότομα ἀπὸ τὸν τράχηλό του καὶ τὸ πέρασε στὸν δικό μου τράχηλο, λέγοντάς μου:
— «Ἰωάννη, παιδί μου, θὰ μὲ ἐξομολογήσεις.»
— «Πάτερ Ἰάκωβε, δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω αὐτό. Δὲν εἶμαι…»
Δὲν εἶπα τὸ «ἀνάξιος», γιατί θύμωνε ὅταν τοῦ ἔλεγαν κάτι τέτοιο.
— «Πάτερ Ἰάκωβε, δὲν μπορῶ.»
Ἔκανα τρεῖς φορὲς τὴν κίνηση νὰ βγάλω τὸ πετραχήλι. Τελικὰ μοῦ εἶπε:
— «Ἔλα, παιδί μου, πάμε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου.»
Ἐκεῖ, στὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου, μέσα στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς, γονάτισε μπροστά μου καὶ ἄρχισε νὰ ἐξομολογεῖται.
Ἦταν ἡ ἐξομολόγησις ἑνὸς Ἁγίου, ποὺ τὴν ἔνιωσα καὶ τὴν ἔζησα τρίσβαθα μέσα στὴν ψυχή μου. Τὴν διηγοῦμαι πάντοτε μὲ συγκίνηση, καὶ τὰ δάκρυά μου θὰ τρέχουν πάντοτε.
Ἡ ἐξομολόγησις ἑνὸς Ἁγίου δὲν ἦταν μία ἀπλὴ ἀπαρίθμησις λογισμῶν. Ἦταν συνομιλία μὲ τὸν ἴδιο τὸν Κύριον.
Τὸ μεγαλεῖο αὐτῆς τῆς ἐξομολογήσεως ἦταν ὅτι ἀπευθυνόταν προσωπικὰ στὸν Χριστό. Ἔπειτα γύριζε πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Δαυῒδ καὶ ἔλεγε:
— «Ὅσιέ μου Δαυΐδ, τὴν ἡμέρα ἐκείνη κάπου θύμωσα λίγο, κάπου ἴσως παραφέρθηκα λίγο. Ἀλλὰ, Ὅσιέ μου Δαυΐδ, καὶ σὺ μπορεῖς νὰ τὰ πεῖς στὸν Κύριο. Τὰ γνωρίζει ὁ Κύριος, ἀλλὰ νὰ τὰ ἀκούσῃ καὶ ἀπὸ μᾶς.»
Ὅλη ἡ ἐξομολόγησις ἦταν ἕνας διάλογος μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ, μὲ μάρτυρα τὸν Ὅσιο Δαυΐδ.
Κατὰ τὴ διάρκειά της ἦταν πεσμένος πρηνηδόν, μὲ τὸ πρόσωπό του στὸ ἔδαφος. Σηκωνόταν μόνο γιὰ νὰ μιλήσῃ, νὰ ἀντικρύσῃ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου, καὶ ἔπειτα γύριζε πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, ἐπικαλούμενος τὴ μαρτυρία του.
Στὸ τέλος αὐτῆς τῆς συνομιλίας μὲ τὸν Κύριο καὶ τὸν Ὅσιο Δαυΐδ, μοῦ ζήτησε νὰ διαβάσω τὴ συγχωρητικὴ εὐχή.
Ἐκεῖ ἦταν ἡ δική μου ἀποκαθήλωσις καὶ ταπείνωσις. Τὴ διάβασα ἀναγκαστικά.
Αὐτὸ ἐπαναλήφθηκε δύο φορές.
Ὁ π. Ἰάκωβος, στὶς περισσότερες Θεῖες Λειτουργίες ποὺ τελοῦσε, ἦταν γονατιστός.
Καὶ ὅταν δὲν λειτουργοῦσε, πάλι ἦταν γονατιστός. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία, γιὰ πολλὲς ὧρες γονάτιζε, ὅπως καὶ στὸν Ὄρθρο καὶ στὶς ἄλλες ἱερὲς Ἀκολουθίες.
Μαρτυρία τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου