Τὸ Θαῦμα τῆς Ἁγίας Κοινωνίας

Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης 

«Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μετέλαβα, μοῦ ἦρθε μιὰ χαρὰ ὑπερβολική, ἕνας ἐνθουσιασμός. Μετὰ τὴν ἀκολουθία ἔφυγα στὸ δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Τρέλα! Νοερῶς ἔλεγα τὴν εὐχαριστία πηγαίνοντας γιὰ τὴν καλύβα.

Μὲ πάθος ἔτρεχα μὲς στὸ δάσος, πηδοῦσα ἀπὸ τὴ χαρά μου, ἄνοιγα σὲ ἔκταση τὰ χέρια μὲ ἐνθουσιασμό, δυνατὰ καὶ φώναζα:

«Δόξα Σοι ὁ Θεὸς! Δόξα Σοι ὁ Θεός!»

Ναί, τὰ χέρια μου μείνανε ξερὰ, γίνανε κόκκαλο, ξύλο, καὶ ἀνοιγμένα ἴσια σχημάτιζαν μὲ τὸ σῶμά μου σταυρό. Δηλαδή, ἂν μὲ ἔβλεπες ἀπὸ τὸ πίσω μέρος, θὰ ἔβλεπες ἕναν σταυρό. Τὸ κεφάλι μου σηκωμένο πρὸς τὸν οὐρανό, τὸ στέρνο ἐτείνετο μὲ τὰ χέρια νὰ φύγει γιὰ τὸν οὐρανό. Τὸ μέρος ποὺ εἶναι ἡ καρδιὰ πῆγαινε νὰ πετάξει.

Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω εἶναι ἀλήθεια· τὸ εἶχα πάθει. Πόση ὥρα ἤμουν σ' αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν ξέρω. Ὅταν συνῆλθα, ἔτσι ὅπως ἤμουν, κατέβασα τὰ χεράκια μου καὶ σιωπηλὸς, μὲ δάκρυα, προχώρησα πάλι μὲ βρεγμένα τὰ μάτια μου.»

πηγή