Ὁ ἀξιωματοῦχος ἄνθρωπος, σὲ ὅποιον τομέα καὶ ἂν δραστηριοποιεῖται, ἔχει διπλό χρέος. Πρῶτα νὰ ἀνταποκρίνεται στὸ ἀξίωμά του καὶ ὕστερα νὰ ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα στὸ λαὸ ποὺ τὸν παρακολουθεῖ. Δυστυχῶς αὐτὸ συμβαίνει σπάνια καὶ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ ὑπάρχει μόνιμη ἀναστάτωση στὴν κοινωνία.
Πολλὲς φορὲς οἱ ἀξιωματοῦχοι διοργανώνουν ἐκδηλώσεις ἢ βάζουν ὑφισταμένους τους νὰ τὶς προετοιμάσουν, προκειμένου νὰ δημιουργηθοῦν καλὲς ἐντυπώσεις γιὰ τὸ πρόσωπό τους καὶ νὰ προβληθεῖ τὸ ἔργο τους. Μάταια ὅμως. Γρήγορα ἡ πραγματικότητα γίνεται γνωστὴ καὶ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀναξιότητά τους, ἀλλὰ καὶ τὸ χαμηλὸ πνευματικό τους ἐπίπεδο. Δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας λείπουν οἱ εὐσυνείδητοι ἄνθρωποι, ποὺ νὰ ἔχουν ἦθος καὶ ἀρετὲς καὶ νὰ μποροῦν νὰ ἀναδείξουν τὸ ἔργο ποὺ τοὺς ἀνατέθηκε καὶ νὰ ἐμπνέουν μὲ τὸ χαρακτήρα τους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.
Καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐπίσης ἔχουμε παρόμοια περιστατικά, τὰ ὁποῖα... πρέπει νὰ ἐπισημαίνονται καὶ νὰ καταβάλλονται προσπάθειες διόρθωσης. Ἐκεῖ βέβαια οἱ ἀλλαγὲς προσώπων δὲν εἶναι εὔκολες, ὅπως στὸ δημόσιο καὶ ἰδιωτικὸ τομέα. Οἱ μητροπολῖται εἶναι ἰσόβιοι καὶ οἱ κληρικοὶ συνεχίζουν νὰ ἐργάζονται καὶ ὅταν ἀκόμα εἶναι συνταξιοῦχοι. Ὁ λαὸς προσέχει ἰδιαίτερα τοὺς μοναχούς, ποὺ εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸ Θεό, καὶ περιμένει τὶς πνευματικές τους ἐμπειρίες καὶ τὶς διδαχές τους μὲ ἐνδιαφέρον. Γενικὰ θὰ λέγαμε ὅτι τὸ ράσο εἶναι ἱερὸ σύμβολο καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸ φέρουν πρέπει νὰ εἶναι ἄξιοι καὶ νὰ ἀποτελοῦν φωτεινὰ παραδείγματα.
Στοὺς ὄντως ἀξίους ῥασοφόρους τῆς Ἐκκλησίας τὰ ἐπαινετικὰ λόγια εἶναι πολλὰ καὶ ὁ σεβασμός μεγάλος. Οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι τοὺς προσέχουν, τοὺς συμπαρίστανται καὶ μὲ ποικίλους τρόπους τοὺς βοηθοῦν στὸ ἔργο τους. Μὲ τὸ παράδειγμα ἐκείνων ἀποστομώνουν τοὺς πολεμίους τῆς πίστεως. Ἔχουν ἐμπιστοσύνη στοὺς λόγους τους, τοὺς θεωροῦν δικούς τους καὶ χαίρονται τὴν παρουσία τους ἀνάμεσά τους. Ὅταν ἐπίσης βλέπουν ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἔχουν ἀνάρμοστη διαγωγή, νὰ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ εἶναι ἐπαγγελματίες τῆς ἱερωσύνης ἢ τοῦ μοναχισμοῦ, ἀμέσως ὁ νοῦς τους πάει στοὺς ἀξίους κληρικοὺς καὶ παρηγοροῦνται ἀπὸ τὸν σκανδαλισμὸ ποὺ τοὺς πληγώνει.
Ἐπισημαίνουμε ὅμως καὶ μιὰ πραγματικότητα, ποὺ διατηρεῖ σὲ πολλοὺς πιστοὺς τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Μπορεῖ μερικοί ῥασοφόροι νὰ σκανδαλίζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ ναό. Ἕνας ὡστόσο ἐνάρετος κληρικὸς ἢ μοναχὸς μπορεῖ νὰ στηρίξει στὴν πίστη περισσότερους ἀνθρώπους, διαλύοντας τὶς ἐπιφυλάξεις καὶ τὶς προκαταλήψεις.
Εὐχὴ ὅλων εἶναι οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ μοναχοὶ νὰ εἶναι προσεκτικοί, θεοφοβούμενοι, ταπεινοὶ καὶ νὰ προσφέρουν στὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐξαιρέσεις νὰ εἶναι ἐλάχιστες. Νὰ ἐκλείψουν φυσικὰ εἶναι ἀδύνατο. Πάντα ὑπῆρχαν ἀνάξιοι ῥασοφόροι. Ὅμως ἦταν ἐξαίρεση καὶ ἀντιμετωπίζονταν εὔκολα. Στὴν ἐποχή μας, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μειωμένο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ πνευματικὸ ἔργο, οἱ μαῦρες ἐξαιρέσεις ἔχουν αὐξηθεῖ καὶ αὐτὸ εἶναι ἀνησυχητικὸ καὶ πρέπει νὰ ἀφαιρεῖ τὸν ὕπνο ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Δὲν ὑπάρχει ὡστόσο ἰδιαίτερη πνευματικὴ ἀνησυχία. Πολλοὶ ἱεράρχες βλέπουν μόνο τὴν περιοχή τους καὶ ἀντιμετωπίζουν τὸ πρόβλημα θεωρητικά, χωρὶς νὰ κάνουν κάτι ποὺ νὰ βελτιώνει τὴν κατάσταση. Ἄλλοι πάλι ἐνεργοῦν μὲ τρόπο ποὺ μεγαλώνει τὸ πρόβλημα μὲ τὸ νὰ χειροτονοῦν μὲ κλειστὰ μάτια ἢ νά δέχονται στὰ μοναστήρια ἀνθρώπους ποὺ εἶναι πονηροὶ ναυαγοὶ τοῦ βίου, ποὺ δὲν ἔχουν πνεῦμα ἀφιερώσεως στὸ Θεό. Γιὰ τὴν κατηγορία αὐτὴ τῶν ἱερωμένων δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ τοὺς ἐμποδίσει κανεὶς στὸ ὀλέθριο γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἔργο τους. Δὲν δέχονται καμιὰ ὑπόδειξη καὶ προτροπή. Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ αὐθαίρετα σκέπτονται, ἐπίμονα ἐνεργοῦν καὶ τυφλὰ ἀποδέχονται τὸ ἔργο τῶν χειρῶν τους! Ἡ ἐνδεχόμενη μεταμέλειά τους – σπάνιο φαινόμενο – δὲν ἀλλάζει τὴ δυσάρεστη κατάσταση. Καὶ ὅταν στὴν ἔσχατη περίπτωση τοὺς διώχνουν ἀπὸ τὴν περιοχή τους, ἡ ἀθλιότητα μετακινεῖται σὲ ἄλλη περιοχή, γιὰ νὰ συνεχίσουν ἐκεῖ οἱ ἀνάξιοι κληρικοὶ τὸ «ἔργο» τους καὶ οἱ ἀθῶοι κάτοικοι νὰ καταδικάζονται σὲ πνευματικὸ μαρασμὸ ἀπὸ τὴν ἀπερισκεψία κάποιου ἀρχιερέα ποὺ δὲν γνωρίζουν! Αὐτὸ εἶναι ἄδικο καὶ ἡ ἐνοχὴ τοῦ ὑπεύθυνου ἀρχιερέα εἶναι μεγάλη.
Πολλὲς φορὲς οἱ ἀξιωματοῦχοι διοργανώνουν ἐκδηλώσεις ἢ βάζουν ὑφισταμένους τους νὰ τὶς προετοιμάσουν, προκειμένου νὰ δημιουργηθοῦν καλὲς ἐντυπώσεις γιὰ τὸ πρόσωπό τους καὶ νὰ προβληθεῖ τὸ ἔργο τους. Μάταια ὅμως. Γρήγορα ἡ πραγματικότητα γίνεται γνωστὴ καὶ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀναξιότητά τους, ἀλλὰ καὶ τὸ χαμηλὸ πνευματικό τους ἐπίπεδο. Δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας λείπουν οἱ εὐσυνείδητοι ἄνθρωποι, ποὺ νὰ ἔχουν ἦθος καὶ ἀρετὲς καὶ νὰ μποροῦν νὰ ἀναδείξουν τὸ ἔργο ποὺ τοὺς ἀνατέθηκε καὶ νὰ ἐμπνέουν μὲ τὸ χαρακτήρα τους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.
Καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐπίσης ἔχουμε παρόμοια περιστατικά, τὰ ὁποῖα... πρέπει νὰ ἐπισημαίνονται καὶ νὰ καταβάλλονται προσπάθειες διόρθωσης. Ἐκεῖ βέβαια οἱ ἀλλαγὲς προσώπων δὲν εἶναι εὔκολες, ὅπως στὸ δημόσιο καὶ ἰδιωτικὸ τομέα. Οἱ μητροπολῖται εἶναι ἰσόβιοι καὶ οἱ κληρικοὶ συνεχίζουν νὰ ἐργάζονται καὶ ὅταν ἀκόμα εἶναι συνταξιοῦχοι. Ὁ λαὸς προσέχει ἰδιαίτερα τοὺς μοναχούς, ποὺ εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸ Θεό, καὶ περιμένει τὶς πνευματικές τους ἐμπειρίες καὶ τὶς διδαχές τους μὲ ἐνδιαφέρον. Γενικὰ θὰ λέγαμε ὅτι τὸ ράσο εἶναι ἱερὸ σύμβολο καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸ φέρουν πρέπει νὰ εἶναι ἄξιοι καὶ νὰ ἀποτελοῦν φωτεινὰ παραδείγματα.
Στοὺς ὄντως ἀξίους ῥασοφόρους τῆς Ἐκκλησίας τὰ ἐπαινετικὰ λόγια εἶναι πολλὰ καὶ ὁ σεβασμός μεγάλος. Οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι τοὺς προσέχουν, τοὺς συμπαρίστανται καὶ μὲ ποικίλους τρόπους τοὺς βοηθοῦν στὸ ἔργο τους. Μὲ τὸ παράδειγμα ἐκείνων ἀποστομώνουν τοὺς πολεμίους τῆς πίστεως. Ἔχουν ἐμπιστοσύνη στοὺς λόγους τους, τοὺς θεωροῦν δικούς τους καὶ χαίρονται τὴν παρουσία τους ἀνάμεσά τους. Ὅταν ἐπίσης βλέπουν ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἔχουν ἀνάρμοστη διαγωγή, νὰ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ εἶναι ἐπαγγελματίες τῆς ἱερωσύνης ἢ τοῦ μοναχισμοῦ, ἀμέσως ὁ νοῦς τους πάει στοὺς ἀξίους κληρικοὺς καὶ παρηγοροῦνται ἀπὸ τὸν σκανδαλισμὸ ποὺ τοὺς πληγώνει.
Ἐπισημαίνουμε ὅμως καὶ μιὰ πραγματικότητα, ποὺ διατηρεῖ σὲ πολλοὺς πιστοὺς τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Μπορεῖ μερικοί ῥασοφόροι νὰ σκανδαλίζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ ναό. Ἕνας ὡστόσο ἐνάρετος κληρικὸς ἢ μοναχὸς μπορεῖ νὰ στηρίξει στὴν πίστη περισσότερους ἀνθρώπους, διαλύοντας τὶς ἐπιφυλάξεις καὶ τὶς προκαταλήψεις.
Εὐχὴ ὅλων εἶναι οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ μοναχοὶ νὰ εἶναι προσεκτικοί, θεοφοβούμενοι, ταπεινοὶ καὶ νὰ προσφέρουν στὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐξαιρέσεις νὰ εἶναι ἐλάχιστες. Νὰ ἐκλείψουν φυσικὰ εἶναι ἀδύνατο. Πάντα ὑπῆρχαν ἀνάξιοι ῥασοφόροι. Ὅμως ἦταν ἐξαίρεση καὶ ἀντιμετωπίζονταν εὔκολα. Στὴν ἐποχή μας, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μειωμένο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ πνευματικὸ ἔργο, οἱ μαῦρες ἐξαιρέσεις ἔχουν αὐξηθεῖ καὶ αὐτὸ εἶναι ἀνησυχητικὸ καὶ πρέπει νὰ ἀφαιρεῖ τὸν ὕπνο ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Δὲν ὑπάρχει ὡστόσο ἰδιαίτερη πνευματικὴ ἀνησυχία. Πολλοὶ ἱεράρχες βλέπουν μόνο τὴν περιοχή τους καὶ ἀντιμετωπίζουν τὸ πρόβλημα θεωρητικά, χωρὶς νὰ κάνουν κάτι ποὺ νὰ βελτιώνει τὴν κατάσταση. Ἄλλοι πάλι ἐνεργοῦν μὲ τρόπο ποὺ μεγαλώνει τὸ πρόβλημα μὲ τὸ νὰ χειροτονοῦν μὲ κλειστὰ μάτια ἢ νά δέχονται στὰ μοναστήρια ἀνθρώπους ποὺ εἶναι πονηροὶ ναυαγοὶ τοῦ βίου, ποὺ δὲν ἔχουν πνεῦμα ἀφιερώσεως στὸ Θεό. Γιὰ τὴν κατηγορία αὐτὴ τῶν ἱερωμένων δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ τοὺς ἐμποδίσει κανεὶς στὸ ὀλέθριο γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἔργο τους. Δὲν δέχονται καμιὰ ὑπόδειξη καὶ προτροπή. Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ αὐθαίρετα σκέπτονται, ἐπίμονα ἐνεργοῦν καὶ τυφλὰ ἀποδέχονται τὸ ἔργο τῶν χειρῶν τους! Ἡ ἐνδεχόμενη μεταμέλειά τους – σπάνιο φαινόμενο – δὲν ἀλλάζει τὴ δυσάρεστη κατάσταση. Καὶ ὅταν στὴν ἔσχατη περίπτωση τοὺς διώχνουν ἀπὸ τὴν περιοχή τους, ἡ ἀθλιότητα μετακινεῖται σὲ ἄλλη περιοχή, γιὰ νὰ συνεχίσουν ἐκεῖ οἱ ἀνάξιοι κληρικοὶ τὸ «ἔργο» τους καὶ οἱ ἀθῶοι κάτοικοι νὰ καταδικάζονται σὲ πνευματικὸ μαρασμὸ ἀπὸ τὴν ἀπερισκεψία κάποιου ἀρχιερέα ποὺ δὲν γνωρίζουν! Αὐτὸ εἶναι ἄδικο καὶ ἡ ἐνοχὴ τοῦ ὑπεύθυνου ἀρχιερέα εἶναι μεγάλη.
OΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΤΟΥΣ ΛΑΪΚΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ
ΑπάντησηΔιαγραφή