Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Κάθε φορὰ ποὺ ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα φέρνει στὸ φῶς νέα ἱστορικὰ στοιχεῖα γιὰ τὸν Χριστιανισμό, δὲν γίνεται νὰ μὴν κατακλυστεῖς ἀπὸ θαυμασμὸ γιὰ τὴν ἀπόλυτη ἀξιοπιστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ θεοπνευστία καὶ ἡ πιστότητα τοῦ τελειότερου βιβλίου ποὺ γνώρισε ποτὲ ὁ κόσμος, εἶναι μιὰ συναρπαστικὴ ἀλήθεια ποὺ δὲν παύει ποτὲ νὰ συγκινεῖ τὶς εὐσεβεῖς ψυχές.
Μιὰ πολὺ σημαντικὴ ἀνακάλυψη ποὺ ἀνακοινώθηκε αὐτὲς τὶς μέρες ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης, ἔρχεται νὰ δείξει ὅτι ἡ Ἐκκλησία φύλαξε ὡς μονάκριβη παρακαταθήκη τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ πράγματι ἐδῶ καὶ 2 χιλιετίες δὲν ἄλλαξε «οὔτε ἕνα γιῶτα» ἀπὸ τὰ εὐωδιαστὰ ρήματα τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Ἡ ὁμάδα τοῦ καθηγητῆ Garrick Allen, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε νὰ ἀνακτήσει ψηφιακὰ ἕνα μέρος τοῦ Κώδικα H (Codex Coislinianus) ποὺ χρονολογεῖται στὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ περιεῖχε... τὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Οἱ ἀκαδημαϊκοὶ ἐρευνητὲς μπόρεσαν νὰ ἀνακτήσουν 42 σελίδες ἀπὸ τὸν χαμένο Κώδικα, σὲ μιὰ περγαμηνὴ ποὺ εἶχε ἐπαναχρησιμοποιηθεῖ τὸν 13ο αἰῶνα στὴ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους, γιὰ τὴ βιβλιοδεσία ἄλλων χειρόγραφων. Λόγῳ τοῦ ὑψηλότατου κόστους τῆς περγαμηνῆς ἐκείνη τὴν ἐποχή, ἀλλὰ καὶ τῆς φθορᾶς ποὺ θὰ εἶχε ἐνδεχομένως ὑποστεῖ ὁ Κώδικας H, οἱ μοναχοὶ «ἀνακύκλωσαν» τὴ γραφικὴ ὕλη ὅπως γινόταν συχνὰ τότε γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν οἱ χρηστικὲς ἀνάγκες.
Μὲ τὴ μέθοδο τῆς πολυφασματικῆς ἀπεικόνισης, ἐντοπίστηκαν τὰ ἀόρατα ἴχνη ἀπὸ τὸ μελάνι ποὺ 1.500 χρόνια πρίν, ἀντιγράφηκαν στὴ συγκεκριμένη περγαμηνὴ τὰ οὐράνια θησαυρίσματα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στὴν ἀτόφια γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τὰ ἑλληνικά. Ἡ δὲ ἡλικία τοῦ χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσῳ ραδιοχρονολόγησης μὲ ἄνθρακα.
Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε καλύτερα τὴν παλαιότητα τοῦ κειμένου, ἐνδεικτικὰ νὰ ἀναφέρω ὅτι κατὰ τὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ. ἔζησε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, ὁ Ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδός, ὁ Ἅγιος Σάββας ὁ Ἡγιασμένος, ὁ Ἅγιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης. Ἐνῷ, ἀπὸ τὸ 527 μέχρι τὸ 565 μ.Χ., ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου ἦταν ὁ μέγας Ἰουστινιανός.
Μιὰ πολὺ σημαντικὴ ἀνακάλυψη ποὺ ἀνακοινώθηκε αὐτὲς τὶς μέρες ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης, ἔρχεται νὰ δείξει ὅτι ἡ Ἐκκλησία φύλαξε ὡς μονάκριβη παρακαταθήκη τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ πράγματι ἐδῶ καὶ 2 χιλιετίες δὲν ἄλλαξε «οὔτε ἕνα γιῶτα» ἀπὸ τὰ εὐωδιαστὰ ρήματα τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Ἡ ὁμάδα τοῦ καθηγητῆ Garrick Allen, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε νὰ ἀνακτήσει ψηφιακὰ ἕνα μέρος τοῦ Κώδικα H (Codex Coislinianus) ποὺ χρονολογεῖται στὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ περιεῖχε... τὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Οἱ ἀκαδημαϊκοὶ ἐρευνητὲς μπόρεσαν νὰ ἀνακτήσουν 42 σελίδες ἀπὸ τὸν χαμένο Κώδικα, σὲ μιὰ περγαμηνὴ ποὺ εἶχε ἐπαναχρησιμοποιηθεῖ τὸν 13ο αἰῶνα στὴ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους, γιὰ τὴ βιβλιοδεσία ἄλλων χειρόγραφων. Λόγῳ τοῦ ὑψηλότατου κόστους τῆς περγαμηνῆς ἐκείνη τὴν ἐποχή, ἀλλὰ καὶ τῆς φθορᾶς ποὺ θὰ εἶχε ἐνδεχομένως ὑποστεῖ ὁ Κώδικας H, οἱ μοναχοὶ «ἀνακύκλωσαν» τὴ γραφικὴ ὕλη ὅπως γινόταν συχνὰ τότε γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν οἱ χρηστικὲς ἀνάγκες.
Μὲ τὴ μέθοδο τῆς πολυφασματικῆς ἀπεικόνισης, ἐντοπίστηκαν τὰ ἀόρατα ἴχνη ἀπὸ τὸ μελάνι ποὺ 1.500 χρόνια πρίν, ἀντιγράφηκαν στὴ συγκεκριμένη περγαμηνὴ τὰ οὐράνια θησαυρίσματα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στὴν ἀτόφια γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τὰ ἑλληνικά. Ἡ δὲ ἡλικία τοῦ χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσῳ ραδιοχρονολόγησης μὲ ἄνθρακα.
Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε καλύτερα τὴν παλαιότητα τοῦ κειμένου, ἐνδεικτικὰ νὰ ἀναφέρω ὅτι κατὰ τὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ. ἔζησε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, ὁ Ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδός, ὁ Ἅγιος Σάββας ὁ Ἡγιασμένος, ὁ Ἅγιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης. Ἐνῷ, ἀπὸ τὸ 527 μέχρι τὸ 565 μ.Χ., ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου ἦταν ὁ μέγας Ἰουστινιανός.
Ἀπαράλλακτα τὰ λόγια τοῦ Παύλου
Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ παρατηρεῖ κανεὶς στὸν ἀνακτημένο Κώδικα, προκαλεῖ δέος. Οἱ λόγοι τοῦ Παύλου εἶναι εὐλαβικὰ ἀπαράλλακτοι, ἴδιοι ἀκριβῶς μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη ποὺ ἔχουμε ὡς σήμερα στὰ σπίτια μας. Δὲν ὑπάρχει ἡ παραμικρὴ πρόσθεση ἢ ἀφαίρεση ἀπὸ τὸ ἱερὸ κείμενο. Οἱ πολύτιμοι μαργαρῖτες εἶναι ἀτόφιοι ὅπως τοὺς ἐνέπνευσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ὅπως τοὺς παρέδωσε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ μέγιστος Ἀπόστολος. Τὸ μόνο ποὺ ἀλλάζει εἶναι ἡ κατανομὴ τῶν κεφαλαίων, κάτι ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὸ πρωτότυπο κείμενο, καὶ ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως μεταβάλλεται ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἀπὸ διάφορους ἑρμηνευτὲς τῆς Γραφῆς.
Μάλιστα ὁ Κώδικας H θεωρεῖται τὸ ἀρχαιότερο γνωστὸ χειρόγραφο ποὺ χρησιμοποιεῖ διαχωρισμοὺς κεφαλαίων. Μιὰ ἀκόμη ἁπτὴ ἀπόδειξη ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἐμβάθυναν στὴ θεολογικὴ ἀνάλυση τῆς Γραφῆς ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνες. Σὲ αὐτὸ συνηγοροῦν καὶ οἱ διάφορες σημειώσεις ποὺ ἐντοπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες τοῦ Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ὡς σχόλια τῶν μελετητῶν ποὺ ἐντρυφοῦσαν στὰ λόγια τοῦ Παύλου.
Ἀνακαλύψεις σὰν καὶ αὐτή, δείχνουν πόσο γελοῖοι καὶ ἀδαεῖς εἶναι οἱ κουφιοκεφαλάκηδες ποὺ λένε ὅτι ἡ Γραφὴ εἶναι «παραμύθια τῶν παπάδων» ποὺ γράφτηκαν μεταγενέστερα γιὰ κάποιον... ἰδιοτελῆ σκοπό. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀνοησία ἀπὸ αὐτή. Τὸ ἀρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο τῆς Καινῆς Διαθήκης χρονολογεῖται μεταξὺ τοῦ 125-150 μ.Χ, ἐνῷ τὸ ἀρχαιότερο χειρόγραφο Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου χρονολογεῖται γύρω στὸ 200-250 μ.Χ. Τὸ κείμενο καὶ σὲ αὐτούς του πάπυρους, εἶναι ἀποστομωτικὰ ἀμετάβλητο. Κάθε ἐπιστημονικὴ ἀνακάλυψη ἀποδεικνύει περίτρανα ὅτι ὁ «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Μάλιστα ὁ Κώδικας H θεωρεῖται τὸ ἀρχαιότερο γνωστὸ χειρόγραφο ποὺ χρησιμοποιεῖ διαχωρισμοὺς κεφαλαίων. Μιὰ ἀκόμη ἁπτὴ ἀπόδειξη ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἐμβάθυναν στὴ θεολογικὴ ἀνάλυση τῆς Γραφῆς ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνες. Σὲ αὐτὸ συνηγοροῦν καὶ οἱ διάφορες σημειώσεις ποὺ ἐντοπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες τοῦ Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ὡς σχόλια τῶν μελετητῶν ποὺ ἐντρυφοῦσαν στὰ λόγια τοῦ Παύλου.
Ἀνακαλύψεις σὰν καὶ αὐτή, δείχνουν πόσο γελοῖοι καὶ ἀδαεῖς εἶναι οἱ κουφιοκεφαλάκηδες ποὺ λένε ὅτι ἡ Γραφὴ εἶναι «παραμύθια τῶν παπάδων» ποὺ γράφτηκαν μεταγενέστερα γιὰ κάποιον... ἰδιοτελῆ σκοπό. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀνοησία ἀπὸ αὐτή. Τὸ ἀρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο τῆς Καινῆς Διαθήκης χρονολογεῖται μεταξὺ τοῦ 125-150 μ.Χ, ἐνῷ τὸ ἀρχαιότερο χειρόγραφο Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου χρονολογεῖται γύρω στὸ 200-250 μ.Χ. Τὸ κείμενο καὶ σὲ αὐτούς του πάπυρους, εἶναι ἀποστομωτικὰ ἀμετάβλητο. Κάθε ἐπιστημονικὴ ἀνακάλυψη ἀποδεικνύει περίτρανα ὅτι ὁ «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Τὸ Μωσαϊκό τῆς Μεγιδδῶ
Μιὰ ἀκόμη συγκλονιστικὴ ἀνακάλυψη ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι νέα, ἀλλὰ τὸ τελευταῖο διάστημα συζητεῖται ἔντονα στὸ διαδίκτυο, εἶναι τὸ περίφημο Μωσαϊκό τῆς Μεγιδδῶ ποὺ ἀνακαλύφθηκε τὸ 2005 στὸ βόρειο Ἰσραήλ. Θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότερους χώρους χριστιανικῆς λατρείας ποὺ ἔχουν βρεθεῖ παγκοσμίως καὶ χρονολογεῖται περίπου στὸ 230 μ.Χ. Στὴν πιὸ σημαντικὴ ἐπιγραφὴ τοῦ μωσαϊκοῦ δαπέδου ποὺ βρέθηκε ἐκεῖ, μία γυναῖκα ὀνόματι Ἀκεπτοὺς ἔγραψε ὅτι πρόσφερε τὴν τράπεζα τῆς Θείας Εὐχαριστίας «στὸν Θεὸ Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς μνημόσυνο».
Πρόκειτα γιὰ μιὰ συγκλονιστικὴ μαρτυρία ποὺ δείχνει πέραν πάσης ἀμφιβολίας ὅτι οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ λάτρευαν συνειδητὰ ὡς Θεὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Νὰ λοιπὸν πῶς φαίνεται ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι οἱ σατανικὲς αἱρέσεις ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ (ὅπως ὁ Ἀρειανισμὸς τὸν 4ο αἰῶνα, ἀλλὰ καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ στὶς μέρες μας), εἶναι μιὰ ὄψιμη καὶ κατασκευασμένη πλάνη. Μονάχα ἡ Ὀρθοδοξία κράτησε καὶ συνεχίζει νὰ κρατᾶ τὴν ἀδιαίρετη τριαδικὴ ἀλήθεια σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.
Ἕνα ἄλλο ἐντυπωσιακὸ εὕρημα τοῦ χριστιανικοῦ Μωσαϊκοῦ τῆς Μεγιδδῶ, εἶναι ἡ ἐπιγραφὴ ἑνὸς Ρωμαίου Ἐκατόνταρχου μὲ τὸ ὄνομα Γαϊανὸς (ποὺ ὀνομαζόταν καὶ Πορφύριος) ποὺ ἀναφέρει ὅτι μὲ δικά του χρήματα πλήρωσε γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ μωσαϊκοῦ «φιλοτειμησάμενος», δηλαδὴ ἀπὸ φιλότιμο γιὰ τὸ πνευματικὸ χρέος του.
Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐκπληκτικὴ ἐπιγραφή, ζωντανεύουν ὅλες οἱ ἀναφορὲς τῶν Εὐαγγελίων καὶ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, γιὰ τοὺς Ρωμαίους Ἐκατόνταρχους ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὴν εἰδωλολατρία καὶ πίστεψαν στὸν Χριστό. Τὸ πύρινο κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων εἶχε πράγματι εἰσχωρήσει βαθιὰ στὶς τάξεις τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, κι ἔτσι λάμπει σὰν τὸν ἥλιο καὶ ἡ ἀλήθεια τῶν συναξαριῶν μας ποὺ βρίθουν ἀπὸ Ρωμαίους στρατιωτικοὺς (σὰν τὸν Χιλίαρχο Ἅγιο Γεώργιο ἢ τὸν Ἀνθύπατο Ἅγιο Δημήτριο) ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὴν ἀναστημένη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ λυσσομανὰ ἡ ἀντιχριστιανικὴ προπαγάνδα, εἶναι ὠφέλιμο νὰ ψηλαφοῦμε τὰ πολλὰ τεκμήρια τῆς ἀξιοπιστίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόσο γιὰ νὰ δοξάζουμε περισσότερο τὸν Θεὸ ποὺ ἔχουμε, ὅσο καὶ γιὰ νὰ προσθέτουμε ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα στὴ φαρέτρα τῆς ὁμολογίας μας...
Πρόκειτα γιὰ μιὰ συγκλονιστικὴ μαρτυρία ποὺ δείχνει πέραν πάσης ἀμφιβολίας ὅτι οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ λάτρευαν συνειδητὰ ὡς Θεὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Νὰ λοιπὸν πῶς φαίνεται ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι οἱ σατανικὲς αἱρέσεις ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ (ὅπως ὁ Ἀρειανισμὸς τὸν 4ο αἰῶνα, ἀλλὰ καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ στὶς μέρες μας), εἶναι μιὰ ὄψιμη καὶ κατασκευασμένη πλάνη. Μονάχα ἡ Ὀρθοδοξία κράτησε καὶ συνεχίζει νὰ κρατᾶ τὴν ἀδιαίρετη τριαδικὴ ἀλήθεια σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.
Ἕνα ἄλλο ἐντυπωσιακὸ εὕρημα τοῦ χριστιανικοῦ Μωσαϊκοῦ τῆς Μεγιδδῶ, εἶναι ἡ ἐπιγραφὴ ἑνὸς Ρωμαίου Ἐκατόνταρχου μὲ τὸ ὄνομα Γαϊανὸς (ποὺ ὀνομαζόταν καὶ Πορφύριος) ποὺ ἀναφέρει ὅτι μὲ δικά του χρήματα πλήρωσε γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ μωσαϊκοῦ «φιλοτειμησάμενος», δηλαδὴ ἀπὸ φιλότιμο γιὰ τὸ πνευματικὸ χρέος του.
Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐκπληκτικὴ ἐπιγραφή, ζωντανεύουν ὅλες οἱ ἀναφορὲς τῶν Εὐαγγελίων καὶ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, γιὰ τοὺς Ρωμαίους Ἐκατόνταρχους ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὴν εἰδωλολατρία καὶ πίστεψαν στὸν Χριστό. Τὸ πύρινο κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων εἶχε πράγματι εἰσχωρήσει βαθιὰ στὶς τάξεις τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, κι ἔτσι λάμπει σὰν τὸν ἥλιο καὶ ἡ ἀλήθεια τῶν συναξαριῶν μας ποὺ βρίθουν ἀπὸ Ρωμαίους στρατιωτικοὺς (σὰν τὸν Χιλίαρχο Ἅγιο Γεώργιο ἢ τὸν Ἀνθύπατο Ἅγιο Δημήτριο) ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὴν ἀναστημένη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ λυσσομανὰ ἡ ἀντιχριστιανικὴ προπαγάνδα, εἶναι ὠφέλιμο νὰ ψηλαφοῦμε τὰ πολλὰ τεκμήρια τῆς ἀξιοπιστίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόσο γιὰ νὰ δοξάζουμε περισσότερο τὸν Θεὸ ποὺ ἔχουμε, ὅσο καὶ γιὰ νὰ προσθέτουμε ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα στὴ φαρέτρα τῆς ὁμολογίας μας...
Μπράβο!
ΑπάντησηΔιαγραφή