Ὅπως ἁρμόζει σὲ κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...
Εἶμαι ἀπὸ προχθὲς τὸ βράδυ στὸ πανεπιστημιακὸ νοσοκομεῖο τῆς Λάρισας.
Παρατηρῶ αὐτὲς τὶς ἀτελείωτες ὧρες, ποὺ βρίσκομαι ἔξω ἀπὸ τὴν ΜΕΘ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.
Σὲ αὐτὸ ποὺ κατέληξα καὶ δὲν δέχομαι κουβέντα εἶναι πὼς μέχρι νὰ μᾶς πάρει ὁ Θεός, δὲν μᾶς παίρνει νὰ μουτρώσουμε ξανὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον.
Νὰ δαγκώσω τὴ γλῶσσα μου μέχρι νὰ ματώσει, πρὶν ἀφήσω νὰ βγεῖ ξανὰ ἀπὸ τὸ στόμα μου κουβέντα πικρή, εἰρωνική, μειωτική, ὑποτιμητικὴ γιὰ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο ποὺ ἔχω ἀπέναντί μου.
Ἰδιαιτέρως τὰ ζευγάρια μεταξύ τους. Εἶναι ὅ,τι πιὸ βλακῶδες μποροῦμε νὰ κάνουμε σὲ ὅ,τι ὑπόλοιπο μᾶς ἀπομένει νὰ ζήσουμε σὲ αὐτὴν τὴν ἐξορία, πρὶν ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ Ἄρχοντα Πατέρα μας. Ἂν δὲν εἴμαστε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα σὲ μιὰ διαρκὴς κατάσταση ἀγάπης, θὰ εἴμαστε γιὰ σφαλιάρες.
Χθὲς τὸ βράδυ φύγανε μπροστά μου ἕνας ἄντρας καὶ μιὰ γυναῖκα γιὰ τὸ ὑπόγειο, ποὺ εἶναι τὸ νεκροτομεῖο... Νὰ κάνουνε παρέα στὶς πικρὲς κουβέντες ποὺ ξεστόμισα μέχρι σήμερα. Ἀγάπα, λέμε. Ἀγκάλιαζε σφιχτά, φίλα γλυκά, κλαῖγε φανερά. Δίνε ἀπροϋπόθετα... Τίποτα ἄλλο δὲν θὰ ἀφήσεις πίσω σου, ποὺ νὰ μὴν... κατεβεῖ στὸ ὑπόγειο.-
ΥΓ:
Εἴμαστε ὅλοι στὴν γουναριδοΦαμίλια ἀπίστευτα εὐγνώμονες σὲ ὅλους ὅσους, δικούς, γνωστοὺς καὶ ἄγνωστους, προσεύχονται γιὰ τὸ ἀρχοντόπουλο ποὺ μᾶς ἔχει παραχωρήσει ὁ Πατέρας μας Θεὸς τὰ τελευταῖα 39 χρόνια.
Ἀπὸ προχθὲς τὸ ἀπόγευμα ποὺ φεύγοντας ἀπὸ τὸ σπιτικό μας στὴν Ἀθήνα - καὶ ἀφοῦ, μεταξὺ ἄλλων, εἶχαν κοινωνήσει ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του μάνα, ἀδέρφια, ξαδέρφια, ἀνήψια... - ξεγλίστρησε σὰν σὲ ταινία ἀπὸ τὸ πλαϊνὸ παράθυρο τοῦ αὐτοκινήτου ποὺ ταξίδευε μὲ τὰ παντοτινὰ ἀγαπημένα του 3 ἀδέρφια - Πατέρες γιὰ τὰ Μετέωρα, πρὶν ἐπιστρέψουν στὸ κελὶ τοῦ κύρη τους, τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ Περιβόλι τῆς Μάνας Παναγιᾶς...
Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ μετά, δὲν ἔχει ἀποφασίσει ἡ ψυχούλα του π.Ευσεβίου ἂν ἐπιθυμεῖ νὰ γυρίσει πίσω σὲ μᾶς ἢ νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τόσο νωρὶς τὸ ἀτελείωτο ταξίδι, ποὺ φυλάει γιὰ τὸ κάθε παιδί Του ὁ Εὔσπλαχνος Πατέρας μας...
Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει σὲ μᾶς εἶναι νὰ βομβαρδίσουμε τὸν οὐρανὸ μὲ τὶς προσευχές μας γιὰ τὴν τελικὴ ἀπόφαση τοῦ μικρότερου καὶ ἁγιότερου ἀδερφοῦ μας...
Κι ἂς ἐπικρατήσει τελικὰ τὸ θέλημα, ὄχι τὸ δικό μας, ἀλλὰ τὸ δικό Του...
Κι ἂν θελήσει νὰ τὸν πάρει μαζὶ Του τώρα (2 χρόνια ἀκριβῶς μετὰ τὸ ὑπέροχο φευγιὸ τοῦ πατέρα μας, τοῦ μικροῦ Βασιλάκη) σὲ αὐτὴν τὴν ἀσυνήθιστα καλὴ πνευματικὴ κατάσταση ποὺ ἦταν ὅλο αὐτὸν τὸν τελευταῖο καιρό, θὰ τὸ δεχτοῦμε χωρὶς μιζέρια, ἀλλὰ μὲ παλλικαριὰ καὶ ἀρχοντιά, ὅπως ἁρμόζει σὲ κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...
Παρατηρῶ αὐτὲς τὶς ἀτελείωτες ὧρες, ποὺ βρίσκομαι ἔξω ἀπὸ τὴν ΜΕΘ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.
Σὲ αὐτὸ ποὺ κατέληξα καὶ δὲν δέχομαι κουβέντα εἶναι πὼς μέχρι νὰ μᾶς πάρει ὁ Θεός, δὲν μᾶς παίρνει νὰ μουτρώσουμε ξανὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον.
Νὰ δαγκώσω τὴ γλῶσσα μου μέχρι νὰ ματώσει, πρὶν ἀφήσω νὰ βγεῖ ξανὰ ἀπὸ τὸ στόμα μου κουβέντα πικρή, εἰρωνική, μειωτική, ὑποτιμητικὴ γιὰ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο ποὺ ἔχω ἀπέναντί μου.
Ἰδιαιτέρως τὰ ζευγάρια μεταξύ τους. Εἶναι ὅ,τι πιὸ βλακῶδες μποροῦμε νὰ κάνουμε σὲ ὅ,τι ὑπόλοιπο μᾶς ἀπομένει νὰ ζήσουμε σὲ αὐτὴν τὴν ἐξορία, πρὶν ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ Ἄρχοντα Πατέρα μας. Ἂν δὲν εἴμαστε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα σὲ μιὰ διαρκὴς κατάσταση ἀγάπης, θὰ εἴμαστε γιὰ σφαλιάρες.
Χθὲς τὸ βράδυ φύγανε μπροστά μου ἕνας ἄντρας καὶ μιὰ γυναῖκα γιὰ τὸ ὑπόγειο, ποὺ εἶναι τὸ νεκροτομεῖο... Νὰ κάνουνε παρέα στὶς πικρὲς κουβέντες ποὺ ξεστόμισα μέχρι σήμερα. Ἀγάπα, λέμε. Ἀγκάλιαζε σφιχτά, φίλα γλυκά, κλαῖγε φανερά. Δίνε ἀπροϋπόθετα... Τίποτα ἄλλο δὲν θὰ ἀφήσεις πίσω σου, ποὺ νὰ μὴν... κατεβεῖ στὸ ὑπόγειο.-
ΥΓ:
Εἴμαστε ὅλοι στὴν γουναριδοΦαμίλια ἀπίστευτα εὐγνώμονες σὲ ὅλους ὅσους, δικούς, γνωστοὺς καὶ ἄγνωστους, προσεύχονται γιὰ τὸ ἀρχοντόπουλο ποὺ μᾶς ἔχει παραχωρήσει ὁ Πατέρας μας Θεὸς τὰ τελευταῖα 39 χρόνια.
Ἀπὸ προχθὲς τὸ ἀπόγευμα ποὺ φεύγοντας ἀπὸ τὸ σπιτικό μας στὴν Ἀθήνα - καὶ ἀφοῦ, μεταξὺ ἄλλων, εἶχαν κοινωνήσει ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του μάνα, ἀδέρφια, ξαδέρφια, ἀνήψια... - ξεγλίστρησε σὰν σὲ ταινία ἀπὸ τὸ πλαϊνὸ παράθυρο τοῦ αὐτοκινήτου ποὺ ταξίδευε μὲ τὰ παντοτινὰ ἀγαπημένα του 3 ἀδέρφια - Πατέρες γιὰ τὰ Μετέωρα, πρὶν ἐπιστρέψουν στὸ κελὶ τοῦ κύρη τους, τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ Περιβόλι τῆς Μάνας Παναγιᾶς...
Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ μετά, δὲν ἔχει ἀποφασίσει ἡ ψυχούλα του π.Ευσεβίου ἂν ἐπιθυμεῖ νὰ γυρίσει πίσω σὲ μᾶς ἢ νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τόσο νωρὶς τὸ ἀτελείωτο ταξίδι, ποὺ φυλάει γιὰ τὸ κάθε παιδί Του ὁ Εὔσπλαχνος Πατέρας μας...
Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει σὲ μᾶς εἶναι νὰ βομβαρδίσουμε τὸν οὐρανὸ μὲ τὶς προσευχές μας γιὰ τὴν τελικὴ ἀπόφαση τοῦ μικρότερου καὶ ἁγιότερου ἀδερφοῦ μας...
Κι ἂς ἐπικρατήσει τελικὰ τὸ θέλημα, ὄχι τὸ δικό μας, ἀλλὰ τὸ δικό Του...
Κι ἂν θελήσει νὰ τὸν πάρει μαζὶ Του τώρα (2 χρόνια ἀκριβῶς μετὰ τὸ ὑπέροχο φευγιὸ τοῦ πατέρα μας, τοῦ μικροῦ Βασιλάκη) σὲ αὐτὴν τὴν ἀσυνήθιστα καλὴ πνευματικὴ κατάσταση ποὺ ἦταν ὅλο αὐτὸν τὸν τελευταῖο καιρό, θὰ τὸ δεχτοῦμε χωρὶς μιζέρια, ἀλλὰ μὲ παλλικαριὰ καὶ ἀρχοντιά, ὅπως ἁρμόζει σὲ κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα...
[αμΦοτεροδεξιοσύνης τὸ ἀνάγνωσμα.
Στὴν πράξη πλέον.
Ἡ θεωρία πέθανε...]
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ...
Ὅπου Θεὸς βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις...
Στὴν πράξη πλέον.
Ἡ θεωρία πέθανε...]
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ...
Ὅπου Θεὸς βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις...
ἡ ἁγιογραφία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου εἶναι ἡ τελευταία (μέχρι τώρα) ποὺ χειροτέχνησε ὁ π.Ευσέβιος μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Πατέρες τοῦ Κελλιοῦ μας...
Καὶ ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης δεσπόζει στὸ ἀγαπημένο τους Μεγάλο Μετέωρο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου