Ἡ ἀποδοχὴ τῆς «παραίτησης» τοῦ πολιοῦ Ἱεράρχου Σεβ. Λάμπης καὶ Σφακίων κ. Εἰρηναίου,αποκαλύπτει ἕνα βαθύτερο ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα

Ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Φαναρίου ἔκανε δεκτὴ τὴν παραίτηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Λάμπης, Συβρίτου καὶ Σφακίων κ.Ειρηναίου, ἡ ὁποία εἶχε ὑποβληθεῖ στὶς 29 Δεκεμβρίου 2025. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ καθίσταται ἀπολύτως σαφὲς ὅτι δὲν ὑφίσταται πλέον κανένα ζήτημα δῆθεν "μετάθεσης" στὴν ἀνύπαρκτη Μητρόπολη Μοσχονησίων, ἕνα σενάριο ποὺ ἐξ ἀρχῆς προσέβαλε τὴ νοημοσύνη ἀλλὰ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη. 
Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπέστειλε αὐθημερὸν Πατριαρχικὸ καὶ Συνοδικὸ Γράμμα πρὸς τὴν Ἱερὰ Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, ἐνημερώνοντας γιὰ τὰ ἑπόμενα κανονικὰ βήματα. Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει πλέον εἶναι ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Προεδρικοῦ Διατάγματος, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Μητρόπολη θὰ κηρυχθεῖ ἐν χηρείᾳ, ὥστε νὰ προχωρήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης στὶς ἐκλογὲς... τῶν δύο Μητροπολιτῶν: Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου, καθὼς καὶ Λάμπης καὶ Σφακίων. 
Ὡστόσο, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι διαδικαστικό. Τὸ πρόβλημα δὲν ἔγκειται στὸ τί θὰ γίνει ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα –αὐτὸ εἶναι λίγο-πολὺ δεδομένο– ἀλλὰ στὸ πῶς ὁδηγηθήκαμε ἕως ἐδῶ. 
Διότι ἡ παραίτηση αὐτὴ δὲν ὑπῆρξε καρπὸς ἐλεύθερης συνείδησης, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα ἠθικοῦ καὶ θεσμικοῦ ἐξαναγκασμοῦ. Ἡ ἀπόπειρα δῆθεν μετάθεσης ἑνὸς γέροντος Ἱεράρχη σὲ μιὰ ἀνύπαρκτη Μητρόπολη δὲν συνιστᾶ ἁπλῶς κανονικὴ ἀκροβασία,συνιστά προσβολὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τοῦ προσώπου ἑνὸς Ἐπισκόπου ποὺ ὑπηρέτησε ἐπὶ δεκαετίες τὸ ποίμνιό του. 

Μὲ τέτοιες πρακτικές, τὸ Φανάρι δὲν ἀποπνέει ποιμαντικὴ μέριμνα ἀλλὰ ἐκπέμπει τὸ μήνυμα ὅτι οἱ Ἱεράρχες τιμῶνται μόνο ὅσο εἶναι χρήσιμοι. Ὅταν παύσουν νὰ ἐξυπηρετοῦν συγκεκριμένους σχεδιασμούς, τότε ὁδηγοῦνται μὲ ἔμμεσο τρόπο στὴν ἔξοδο. Αὐτὸ δὲν εἶναι πνευματικὴ πατρότητα, εἶναι ψυχρὴ διαχείριση ἐξουσίας. 

Ἀξίζει δὲ νὰ σημειωθεῖ ὅτι, στὸ παρασκήνιο τῆς ὑπόθεσης, κυκλοφόρησαν –μέσῳ διαρροῶν– φῆμες πὼς ἡ συγκεκριμένη «μετάθεση-καρατόμηση» δὲν θὰ ἦταν ἡ μόνη, ἐὰν ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης δὲν συμμορφωνόταν πλήρως. Φῆμες ποὺ μιλοῦσαν γιὰ σχέδια περαιτέρω παρεμβάσεων, ὥστε νὰ καταστεῖ σαφὲς πρὸς κάθε κατεύθυνση ποιός "κάνει κουμάντο".Και ὅλα αὐτὰ ἐν ἔτει 2026. 
Ἂν αὐτὲς οἱ φῆμες ἔχουν ἔστω καὶ ψῆγμα ἀλήθειας, τότε βρισκόμαστε ἐνώπιον ἑνὸς ἐπικίνδυνου ἐκκλησιαστικοῦ προηγουμένου, ὅπου ἡ συνοδικότητα ὑποκαθίσταται ἀπὸ τὸν φόβο. 
Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, δὲν πορεύτηκε ποτὲ μὲ ἐκβιασμούς. Πορεύτηκε μὲ Σταυρό, θυσία καὶ ἀλήθεια. 
Ἴσως, λοιπόν, τὸ μόνο ποὺ μᾶς ἀπομένει δὲν εἶναι νὰ σταυροκοπιόμαστε τυπικά, ἀλλὰ νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μὲ τὰ δύο χέρια: 
μὲ τὸ ἕνα νὰ θυμόμαστε τὸ ἦθος ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ μὲ τὸ ἄλλο νὰ ζητοῦμε μετάνοια γιὰ τὸ ἦθος ποὺ συχνὰ ἐφαρμόζουμε. 
Γιατί χωρὶς ἦθος, καμία κανονικότητα δὲν σώζει τὴν Ἐκκλησία. 
Τοῦ Σωτήρη Μ. Τζούμα 

exapsalmos