Συγκεκριμένα, ἀναφέρεται ἡ περίπτωση βουλευτῆ ἐν ἐνεργείᾳ, ὁ ὁποῖος ἐπισκέφθηκε πρόσφατα ἀστυνομικὸ τμῆμα, προκειμένου νὰ ἐκδώσει νέο διαβατήριο. Ἀμέσως οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς ΕΛ.ΑΣ. ζήτησαν τὴν ταυτότητά του. Αὐτὸς τὴν ἐπέδειξε, καὶ τότε τὸν πληροφόρησαν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ ἐκδώσουν νέο διαβατήριο, ἐπειδὴ ἡ ταυτότητά του δὲν εἶναι ἡ νέα – μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό. Στὴν ἀπορία του ἂν ἔχει πάψει ἡ ἰσχὺς τῆς παλαιᾶς ταυτότητος – πράγμα ποὺ ὡς βουλευτὴς θὰ τὸ γνώριζε – τοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἰσχύει, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὴν ἔκδοση νέου διαβατηρίου, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ παραπέμπουν σὲ κάποια ἀνάλογη... κανονιστικὴ ρύθμιση.
Ὁ ἴδιος τελικὰ δέχθηκε νὰ μπεῖ στὴ διαδικασία ἐκδόσεως τῆς νέας ταυτότητος, ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔφευγε ἀπὸ τὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα, «ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικούς (…) τὸν πλησίασε καὶ τοῦ εἶπε συνωμοτικὰ στὸ αὐτί: “Ξέρετε… ἔχουμε ὁδηγίες νὰ πιέζουμε τὸν κόσμο νὰ ἐκδίδει νέα ταυτότητα μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔκδοση τῶν διαβατηρίων, καθώς, ὅπως ἔχει διαπιστωθεῖ, χιλιάδες πολῖτες ἀρνοῦνται νὰ παραλάβουν τὶς νέες τους ταυτότητες. Ἔχουν ἰσχυρότατες ἐπιφυλάξεις. Φοβοῦνται. Ἐὰν ἐπιμένατε μέχρι τέλους νὰ ἐκδοθεῖ τὸ διαβατήριό σας μὲ τὴν παλαιὰ ἀστυνομική σας ταυτότητα, στὸ τέλος θὰ σᾶς τὸ ἐκδίδαμε. Δὲν εἴχαμε νομικὸ ἔρεισμα. Ἁπλῶς μᾶς πιέζουν γιὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς ἐνημέρωσα!”
Ὁ βουλευτὴς ἔμεινε πραγματικὰ ἐνεός. Δηλαδή, “μᾶς ἐκβιάζετε”, σχολίασε ὀργισμένος! Καὶ ἀντελήφθη σὲ τί ἀκριβῶς ἐξελίσσεται τὸ ἑλληνικὸ Κράτος ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν αὐτῆς τῆς διακυβερνήσεως: σὲ δυνάστη τῶν πολιτῶν, σὲ παραβάτη τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, σὲ καταπατητὴ τοῦ νόμου καὶ τοῦ Συντάγματος».
Παρακάτω διαβάζουμε τὰ ἑξῆς: «Ὅλο καὶ περισσότεροι πολῖτες προσχωροῦν στὴν ἄποψη ὅτι τὸ νέο ψηφιακὸ κράτος ἐξελίσσεται σὲ νέα “Στάζι”. Σὲ ἕναν ἀδίστακτο μηχανισμό, ὁ ὁποῖος ἐκβιάζει, διατάζει καὶ τρομοκρατεῖ ἑκατομμύρια πολῖτες, μὲ μόνο ὅπλο τὴν ἰσχύ του». Μάλιστα ἀναφέρεται ἡ περίπτωση ἀγρότη ποὺ πρωτοστατοῦσε στὶς πρόσφατες κινητοποιήσεις, ὁ ὁποῖος, ὅταν πῆγε νὰ κάνει κάποια ἀγορὰ μὲ τὴ χρεωστικὴ τραπεζική του κάρτα, διαπίστωσε ἔκπληκτος ὅτι τὸ κράτος τοῦ εἶχε παγώσει τοὺς τραπεζικούς του λογαριασμούς. Πράγμα τὸ ὁποῖο θὰ καταστεῖ εὐκολότατο μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό. «Ὅποιοι πολῖτες στὸ μέλλον ἀντιδροῦν, κάνουν κινητοποιήσεις, ἀπεργοῦν, διαμαρτύρονται, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμαδοποιοῦνται πάρα πολὺ εὔκολα μὲ βάση τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ποὺ περιέχει ἡ νέα ἀστυνομικὴ ταυτότητα, καὶ νὰ τίθενται τὰ ἀτομικὰ καὶ κοινωνικά τους δικαιώματα σὲ ἀναστολή. Ἐκδικητικά».
Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δικαίως ἀναρωτιέται κανείς: Σ᾿ αὐτὴ λοιπὸν τὴν Πατρίδα, τὴν ἑστία τῆς δημοκρατίας, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλλονται τέτοια μέτρα; Ἂν κάποια διεθνὴ σκοτεινὰ κέντρα ἔχουν σκοπό τους νὰ ἁλυσοδέσουν τοὺς λαοὺς στὰ δεσμὰ τοῦ φρικτότερου στὴν Ἱστορία ὁλοκληρωτισμοῦ, αὐτὰ τῶν συνειδήσεων, ἐδῶ κάτι τέτοιο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περάσει. Καὶ δὲν θὰ περάσει. Μὲ κάθε τίμημα!
Το κείμενο μοιάζει να κινείται σε δύο επίπεδα:
ΑπάντησηΔιαγραφή(α) περιγράφει ένα διοικητικό “σπρώξιμο” προς τις νέες ταυτότητες με αφήγημα “εκβιασμού”
(β) το γενικεύει σε μια εικόνα ψηφιακού ολοκληρωτισμού (“νέα Στάζι”, ομαδοποίηση αντιδρώντων, αναστολή δικαιωμάτων κ.λπ.).
Το κείμενο προσπαθεί να διαβάσει ένα εμπειρικό παράδειγμα πίεσης (διαβατήριο, “απόκτηση νέας ταυτότητας”), ως απόδειξη ότι “το κράτος πιέζει/εκβιάζει”.
Όμως από επίσημη ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας (8 Ιανουαρίου 2026) προκύπτει ρητά ότι: Τέθηκε σε λειτουργία νέο ψηφιακό σύστημα για τα διαβατήρια (31/12/2025), και από 3 Αυγούστου 2026 και εφεξής η έκδοση ελληνικού διαβατηρίου θα προϋποθέτει κατοχή νέου τύπου δελτίου ταυτότητας.
Έτσι, το συγκεκριμένο επεισόδιο “διαβατήριο μόνο με νέα ταυτότητα” τον Ιανουάριο 2026 δεν στέκει ως “τεκμήριο παράνομου εκβιασμού”, ειδικά αφού επίσημα η υποχρεωτικότητα για διαβατήριο τοποθετείται από 3/8/2026. Διοικητικά/νομικά: όταν κάποια υπηρεσία “αρνείται”, τότε μπορεί να ζητηθεί γραπτή αιτιολόγηση/παραπομπή στη σχετική ρύθμιση. Το ίδιο το περιστατικό της «Εστίας» (όπως περιγράφεται) δείχνει ότι όταν πιέζεται το θέμα στη νομική βάση, η υπηρεσία υποχωρεί («εξομολόγηση αξιωματικού»).
Όμως η λεπτομέρεια ότι «ο βουλευτής τελικά δέχθηκε να μπει στη διαδικασία εκδόσεως της νέας ταυτότητας» δεν είναι ουδέτερη. Στο πνεύμα του άρθρου λειτουργεί ως ρητορικός μηχανισμός με πολλαπλές χρήσεις: Δείχνει ότι η πίεση “πιάνει” ακόμη και σε πρόσωπο με ισχύ. Είναι το σχήμα «αν το παθαίνει ο ισχυρός, σκέψου τι παθαίνει ο αδύναμος». Ενισχύει τον χαρακτηρισμό “εκβιασμός” με ένα “αποτέλεσμα”. Ο εκβιασμός, ως έννοια, αποδεικνύεται αφηγηματικά όχι μόνο από την απειλή, αλλά από το αποτέλεσμα: ότι ο άλλος τελικά κάνει αυτό που δεν ήθελε. Με το ότι ο βουλευτής δεν επέμεινε, η ιστορία καταλήγει στο μήνυμα που θέλει ο αρθρογράφος: “η διοίκηση μπορεί να πετύχει αυτό που θέλει χωρίς κανονιστική βάση, απλώς κάνοντας τη διαδικασία δύσκολη/αγχωτική”.
Το άρθρο επιχειρεί να μετατρέψει μια διοικητική πίεση ή κακή πρακτική υπηρεσίας σε ολιστική αφήγηση “Στάζι”. Ακόμη κι αν υπάρχουν περιστατικά υπερβάλλοντος ζήλου, το άλμα στο “αναστολή δικαιωμάτων εκδικητικά” είναι ρητορικό, όχι τεκμηριωμένο από το ίδιο το κείμενο. Με απλά λόγια για να μη γίνεις παθητικός απέναντι σε πιέσεις/αυθαιρεσίες, τότε η σωστή αντίδραση δεν είναι πανικός, αλλά απαίτηση σαφούς νομικής βάσης και έλεγχος διαδικασιών (ιδίως καθώς πλησιάζουν συγκεκριμένα ορόσημα όπως η 3/8/2026 για διαβατήρια).
Το κλείσιμο («Σ’ αυτήν την Πατρίδα… είναι δυνατόν…; … δεν θα περάσει. Με κάθε τίμημα!») λειτουργεί σε έντονη αντίστιξη με τη στάση του βουλευτή όπως την αφηγείται το άρθρο (αγανάκτησε, κατάλαβε την “πίεση”, αλλά τελικά μπήκε στη διαδικασία έκδοσης νέας ταυτότητας). Αυτό το “κενό” δεν είναι λάθος αφήγησης· είναι εργαλείο. Πώς εξυπηρετεί το κλείσιμο σε σχέση με τη στάση του βουλευτή. Ο βουλευτής δεν παρουσιάζεται ως “ήρωας”, αλλά ως “μάρτυρας του μηχανισμού”. Το άρθρο τον χρησιμοποιεί ως πρόσωπο με κύρος που πιστοποιεί (υποτίθεται) την πρακτική πίεσης. Η υποχώρησή του κάνει το περιστατικό πιο πειστικό ως “μηχανισμός”: αν υποχώρησε εκείνος, τότε «φαντάσου τον απλό πολίτη». Η υποχώρηση γίνεται το τεκμήριο ότι η πίεση είναι αποτελεσματική. Το κλείσιμο ουσιαστικά μεταφέρει το βάρος στον αναγνώστη/κοινό: εκείνος δεν το πήγε μέχρι τέλους· εσύ/εμείς πρέπει να το πάμε. Αυτό είναι κλασική μετατόπιση από αφήγηση περιστατικού σε πολιτική κινητοποίηση. Καλύπτει (και ρητορικά “εξαγνίζει”) τη δυσάρεστη λεπτομέρεια ότι ο ίδιος δεν επέμεινε. Αν η ιστορία τελείωνε με “ο βουλευτής επέμεινε και δικαιώθηκε”, το άρθρο θα έχανε την αναγκαιότητα του δραματικού κλεισίματος. Με την υποχώρηση, το κλείσιμο έρχεται σαν “ηθική αποκατάσταση”: να μην μείνει ο αναγνώστης στην πίκρα/αδυναμία, αλλά να κλείσει με πατριωτικό/αποφασιστικό τόνο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχει, όμως, και μια εσωτερική ασυνέπεια που φαίνεται. Το ίδιο το άρθρο βάζει στο στόμα του “αξιωματικού” ότι αν επέμενε, τελικά θα του το έβγαζαν («δεν είχαμε νομικό έρεισμα»). Αν αυτό γινόταν, τότε η επιλογή του βουλευτή να μην επιμείνει αποδυναμώνει λίγο το “με κάθε τίμημα”, γιατί δείχνει ότι το τίμημα ίσως ήταν κυρίως χρόνος/σύγκρουση/ταλαιπωρία, όχι αναγκαστικά κάτι υπαρξιακό. Το κλείσιμο το παρακάμπτει με υπερκλιμάκωση (“σκοτεινά κέντρα”, “αλυσοδέσουν συνειδήσεις”) για να ανεβάσει το διακύβευμα. Το κλείσιμο δεν σχολιάζει τον βουλευτή ως πρότυπο. Τον χρησιμοποιεί ως “παράδειγμα ότι σπάνε ακόμη και τους ισχυρούς”, και μετά προσπαθεί να αντιστρέψει το αίσθημα ήττας με ένα καθολικό σύνθημα αντίστασης. Αυτό εξυπηρετεί τη στόχευση του άρθρου (κινητοποίηση), αλλά αφήνει ένα εμφανές ρητορικό τράνταγμα: ο πρωταγωνιστής υποχώρησε, ενώ το κείμενο κλείνει με απόλυτη ρητορική θυσίας.
Αν ο βουλευτής παρουσιαζόταν ότι επέμεινε και δικαιώθηκε (πήρε διαβατήριο με παλιά ταυτότητα), θα άλλαζαν τρία κρίσιμα πράγματα στην πειθώ του άρθρου. Και αυτό εξηγεί γιατί, ρητορικά, τους “βολεύει” περισσότερο να υποχωρήσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα κατέρρεε το βασικό συναίσθημα: «είμαστε στο έλεος ενός μηχανισμού». Αν αντίθετα έγραφε “επέμεινε και πήρε διαβατήριο”, το βασικό συναίσθημα θα γινόταν: «υπάρχει τρόπος, ο νόμος πιάνει τόπο, μπορείς να τους αναγκάσεις να συμμορφωθούν».
Αυτό είναι πολύ πιο “θεσμικό” και πολύ λιγότερο “Στάζι”. Θα άλλαζε το κεντρικό συμπέρασμα από «εκβιασμός» σε «κακή πρακτική/αστοχία υπαλλήλων». Αν δεν υπήρχε υποχώρηση αλλά δικαίωση, το περιστατικό θα διαβαζόταν ως: “λάθος ενημέρωση”, “υπερβάλλων ζήλος”, “διοικητική αυθαιρεσία που διορθώθηκε”.
Δηλαδή θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να το κλιμακώσεις σε «μηχανισμό που τρομοκρατεί εκατομμύρια». Θα γινόταν άρθρο “οδηγός αντίστασης” - Ζητήστε γραπτή παραπομπή στη ρύθμιση, Επιμείνετε, Καταγγείλτε υπηρεσιακά, Υπάρχει νομικό έρεισμα υπέρ σας (προς το παρόν) - όχι μανιφέστο καταγγελίας. Αυτό είναι χρήσιμο στον πολίτη, αλλά δεν εξυπηρετεί τη γραμμή “με κάθε τίμημα” ως υπαρξιακή σύγκρουση.